aba
| Ayrıca bakınız: Aba |
Türkçe
düzenleSöyleniş
düzenleKöken
düzenleAd
düzenleaba (belirtme hâli abayı, çoğulu abalar)
- (halk ağzı) Abla
- "Abam gelin olduğu vakit, tel taktığı vakit ben de tel takacağım." - Reşat Nuri Güntekin
- (halk ağzı) Anne
- "Halloğlu abası ile övünür, Abıka’nın oğlu da babası ile övünürmüş. Birinin abası, diğerinin babası ünlüymüş." - İsmail Görkem
- (halk ağzı) Nine, anneanne.
- Büyük dayım, arabasını demir kapının önüne çeker, "abasına" yani anneanneme, hıçkırıklarla kesilen tuhaf naralar atarak evin merdivenlerini tırmanmaya çalışırdı.— Atilla Atalay, 1996, “Düşkovalayan”, Öküz, 12. sayı, s. 17
Köken 2
düzenleOsmanlı Türkçesi عباء, Arapça عَبَاء (ʿabāʾ)
Ad
düzenleaba (belirtme hâli abayı, çoğulu abalar)

- (kumaş) Yünden dokunmuş, çok sağlam, eskiden daha ziyâde küçük esnafın ve fakir kimselerin giydikleri potur, hırka, cepken, palto, terlik vb. şeyler yapılan, çoğunlukla deve tüyü renginde bir çeşit kaba kumaş, kaba çuha.
- (Ama iyidir böyle zamanda dilsiz olması abanın, kumaşın. Çünkü tek bir tanık adamdan yana çıkmamış çok zamandır ve adam da tanık sevmiyor artık.)— Ayşegül ÇELİK, 2013, Korku ve Arkadaşları, s. 66, Can Sanat Yayınları
- (giyim) Bu kumaştan yapılmış yakasız ve uzun üstlük
- Daha sade, özelliksiz, pamuklu cübbelerinin üzerinde kışın kalınca koyu renkli abaları, ayaklarında kuzu derisi yemenilerle savruluyordu avluda artık bu genç medreseliler.— Meliha YILDIRIM, 2024, Remil, s. 10, Alakarga Sanat Yayınları
- Bu kumaştan yapılan ve dervişlerce giyilen hırka
- kepenek
Çekimleme
düzenleTüretilmiş kavramlar
düzenleÇeviriler
düzenlekalın ve kaba kumaş
kumaştan yapılmış üstlük
Ön ad
düzenleAd
düzenleKaynakça
düzenle- Türk Dil Kurumuna göre "aba" maddesi