We start by problematizing the way in which philosophical practice is generally conceived in our academic environment. In this article, we address an understanding of Philosophy as a process of serious and sincere investigation of existential questions and creation of theory. With this, we intend to question some of the most common diagnoses and solutions for the underdevelopment of philosophical practice in Brazil, as well as provide our contribution to the propagation of a philosophical practice that risks the leap from (...) commentary to creation. (shrink)

_A Companion to Analytic Philosophy_ is a comprehensive guide to many significant analytic philosophers and concepts of the last hundred years. Provides a comprehensive guide to many of the most significant analytic philosophers of the last one hundred years. Offers clear and extensive analysis of profound concepts such as truth, goodness, knowledge, and beauty. Written by some of the most distinguished philosophers alive, some of whom have entries in the book devoted to them.

Resumo A bovinocultura de corte atualmente no Brasil é fundamental para o PIB, e dessa forma para que o ciclo da pecuária se torne completo e cada vez mais eficiente o início da maturidade sexual bovina precoce. Associado ao manejo adequado e a realização frequente da sincronização de estro em fêmeas de corte, obtivemos boas taxas de concepção no rebanho e provocando a heterose entre o zebuíno e o taurino. A eficiência reprodutiva se dá por meio da sincronização do cio, (...) que ocorre por meio do uso de hormônios nos protocolos de inseminação artificial, além de sêmen de touros bem avaliados e uma equipe especializada junto ao médico veterinário. O presente relato utilizou oitenta animais sendo cinquenta vacas e trinta novilhas, taxas de concepção em novilhas de 66% e nas primíparas 84%. Concluindo que é uma técnica eficiente para ganho genético rápido no rebanho. Palavras-Chave: bovinocultura; maturidade sexual; puberdade; sincronização de estro; hormônios. Abstract Beef cattle farming is currently essential for the GDP in Brazil, and thus, for the livestock cycle to become complete and increasingly efficient, early bovine sexual maturity begins. Associated with adequate management and frequent estrus synchronization in beef females, we obtained good conception rates in the herd and caused heterosis between zebu and taurine. Reproductive efficiency is achieved through estrus synchronization, which occurs through the use of hormones in artificial insemination protocols, in addition to semen from well-evaluated bulls and a specialized team together with the veterinarian. This report used eighty animals, fifty cows and thirty heifers, with conception rates in heifers of 66% and in primiparous cattle of 84%. Concluding that it is an efficient technique for rapid genetic gain in the herd. Keywords: bovine species; sexual maturiy; puberty; synchronize estrus; hormones. (shrink)

A. D. M. Walker; III*—Gratefulness and Gratitude, Proceedings of the Aristotelian Society, Volume 81, Issue 1, 1 June 1981, Pages 39–56, https://doi.org/10.1093.

"A consistently clear, comprehensive and accessible introduction which carefully sifts Foucault's work for both its strengths and weaknesses. McHoul and Grace show an intimate familiarity with Foucault's writings and a lively, but critical engagement with the relevance of his work. A model primer." -Tony Bennett, author of Outside Literature In such seminal works as Madness and Civilization, Discipline and Punish , and The History of Sexuality , the late philosopher Michel Foucault explored what our politics, our sexuality, our societal conventions, (...) and our changing notions of truth told us about ourselves. In the process, Foucault garnered a reputation as one of the pre-eminent philosophers of the latter half of the twentieth century and has served as a primary influence on successive generations of philosophers and cultural critics. With A Foucault Primer , Alec McHoul and Wendy Grace bring Foucault's work into focus for the uninitiated. Written in crisp and concise prose, A Foucault Primer explicates three central concepts of Foucauldian theory-discourse, power, and the subject-and suggests that Foucault's work has much yet to contribute to contemporary debate. (shrink)

A simple interpretation of quantity calculus is given. Quantities are described as two-place functions from objects, states or processes (or some combination of them) into numbers that satisfy the mutual measurability property. Quantity calculus is based on a notational simplification of the concept of quantity. A key element of the simplification is that we consider units to be intentionally unspecified numbers that are measures of exactly specified objects, states or processes. This interpretation of quantity calculus combines all the advantages of (...) calculating with numerical values (since the values of quantities are numbers, we can do with them everything we do with numbers) and all the advantages of calculating with standardly conceived quantities (calculus is invariant to the choice of units and has built-in dimensional analysis). This also shows that the standard metaphysics and mathematics of quantities and their magnitudes is not needed for quantity calculus. At the end of the article, arguments are given that the concept of quantity as defined here is a pivotal concept in understanding the quantitative approach to nature. As an application of this interpretation of quantity calculus, an easy proof of dimensional homogeneity of physical laws is given. (shrink)

A complex approach to Martin Buber’s oeuvre requires a consideration of both his dialogical and pre-dialogical writings. The latter include in some cases emphases that differ substantially from the emphases promulgated in Ich und Du. I will focus on three essays from the final stage of Buber’s pre-dialogical period which contain reflections on the fighting individual. The comparison with Ernst Jünger’s reflections on the same motif will show the intellectual proximity between the two authors and will help us understand how (...) Buber’s thought was positioned shortly before his dialogical turn. While after this turn Buber and Jünger could be easily seen as polar opposites, this is not the case when we juxtapose their early reflections on the fighting individual in World War I. There are striking similarities which I denote as a homology, as there is no evidence of influence in either direction. The presented analysis provides an insight into Buber’s controversial pre-dialogical positions as well as into the more general processing of the World War I experience in Germanophone philosophy. (shrink)

Bu çalışmanın amacı İbn Kesîr’in (öl. 774/1373) el-Bidâye ve’n-nihâye isimli tarih çalışmasının siyer bölümünde Sahîhayn hadislerini muhteva açısından tenkidinin araştırılması ve tahlilidir. Çalışmamızın konusu ise İbn Kesîr’in mezkûr eserinde yirmi Sahihayn hadisini Kur’ân-ı Kerîm (3 hadis), akıl (1 hadis), icmâ (1 hadis), sahih hadisler (7 hadis) ve sağlam târihî bilgilere (8 hadis) uygunluk/aykırılık kıstaslarını kullanarak tenkidi ve on dört hadiste izah getiremediği yanlışların birer hata olduğunu kaydetmesidir. İbn Kesîr’in incelenen hadislerin muhteva tenkidine müsait bir hâle gelmesine yol açan râvi tasarruflarına (...) dair verdiği bilgiler ayrıca kıymetlidir. Bu çalışmanın kapsamını oluşturan hadislerden yedi tanesi hem Sahîh-i Buhârî hem Sahîh-i Müslim, altı tanesi sadece Sahîh-i Buhârî, yedi tanesi de sadece Sahîh-i Müslim’de yer almaktadır. Hem Sahîh-i Buhârî hem Sahîh-i Müslim’de yer alan hadisler Hayber’de müt‘a nikahının yasaklanışı, Rasulullah’ın (s.a.v.) umre ve hacca niyeti, Hz. Peygamber’in gümüş yüzüğü atması, kıblenin değişimi haberinin Kubâ’ya ertesi sabah ulaşması, namazda konuşma yasağının zamanı, ye’cûc ve me’cûc’un seddinin delinmesi ve Hz. Peygamber’in (s.a.v.) miras bırakmaması konulu hadislerdir. Sadece Sahîh-i Buhârî’de geçen hadisler isranın vahiy gelmesinden önce vukuu, Hamrâülesed seferine katılanların sayısı, Sa‘d b. Ebî Vakkas’ın İslam’a girişi, Hz. Ali’nin Hz. Ebû Bekir’e biatı, Recî‘ vak‘asıyla ilgili bazı bilgiler ve mirac hadisinde Beyt-i Makdis’e yolculuğun zikredilmemesi konulu hadislerdir. Son olarak, sadece Sahîh-i Müslim’de yer alan hadisler ise Huneyn savaşında müslümanların sayısı ve Taif kuşatmasının müddeti, yeryüzünün yedi günde yaratılışı, Amr b. Abese’nin İslam’a girişi, Bedir için Sa‘d b. Ubâde ile istişâre, sahâbînin sıcak kumlardan şikâyeti, Ümmü Habîbe ile evlilik ve kurban bayramında öğle namazının yeri konulu hadislerdir. Araştırmamızın yöntemi kaynak taraması ve sonuçların diğer şarihlerinkiyle mukayeseli tahlilidir. Araştırmamızın sonucunda eleştirilen hadislerin büyük bir kısmında İbn Kesîr’in değerlendirmelerinin İbn Hacer ve Nevevî gibi muhaddislerinkinden farklı olduğu görülmüştür. Çalışmamızın önemi İbn Kesîr’in tenkitlerinin muhaddislerin senedin sıhhatinin metnin sıhhatini temin etmeyeceğine dair tespitlerinin uygulamadaki somut delillerini oluşturmasıdır. Kısaca İbn Kesîr’in, eserine güçlü tenkit zihniyetini, özgün görüşlerini ve geniş ilmî birikimini başarıyla yansıttığı görülmektedir. (shrink)

A. J. Ayer, who died in 1989, was acknowledged as one of Britain's most distinguished philosophers. In this memorial collection of essays leading Western philosophers reflect on Ayer's place in the history of philosophy and explore aspects of his thought and teaching. The volume also includes a posthumous essay by Ayer himself: 'A defence of empiricism'. These essays are undoubtedly a fitting tribute to a major figure, but the collection is not simply retrospective; rather it looks forward to present and (...) future developments in philosophical thought that Ayer's work has stimulated. (shrink)

Bu makale İhvân-ı Safâ’nın (IV/X.) insan tasavvuru ekseninde, insanın büyük âlemle olan benzerliğine odaklanarak onun küçük âlem olarak konumlandırılmasını felsefî açıdan analiz etmekte ve bu düşüncenin tasavvufî uzantılarını incelemektedir. İhvân, insanları iyiliğe davet etme amacıyla ortaya çıkan bir hareket olarak insana büyük önem vermekte ve risalelerinin neredeyse tamamında insana dair bazı açıklamalarda bulunmaktadır. Onlara göre insan, âlemle neredeyse özdeş bir misaldir. Bu çerçevede insan hem bedeniyle maddi hem de ruhuyla manevi anlamda âlemle benzer özelliklere sahiptir. İnsanda maddi ve manevi yönlerin (...) bir arada bulunması da onun alemle olan benzerliğini ortaya koyan önemli bir unsurdur. Bu minvalde iki bölüm olarak kurgulanan makalenin ilk bölümünde insanın maddesel boyutu olan bedeninin oluşumu ve temel yapı taşları incelenmektedir. Sıklıkla ev ve şehir metaforları kullanan İhvân’a göre beden, insanın taşıdığı ruh için bir mesken olarak yaratılmıştır. Bu beden, tıpkı bir şehrin oluşumunda kullanılan taşlar ve demir gibi, birçok farklı unsurdan meydana gelmiştir. İnsanın yaratılış evreleri ve bu unsurların bedeni nasıl oluşturduğuna dair pek çok açıklama içeren Resâil’de insanın temel olarak dört farklı tabiat (sıcaklık, soğukluk, yaşlık ve kuruluk) üzerine yaratıldığı vurgulanmaktadır. Makalenin ikinci bölümünde nefsin iç ve dış güçleri, bu güçlerin bedenle ilişkisi başta olmak üzere İhvân’a göre insanın maddeyi aşan boyutu olan nefsin epistemolojik yapısı Gazzâlî ve İbn Sînâ gibi İslam filozoflarının görüşleriyle mukayeseli olarak analiz edilmektedir. Bu bölümün devamında İhvân’ın bilgi anlayışı doğrultusunda insanın kendini tanıması yoluyla evrensel bilgiye ulaşabileceği iddiası değerlendirilmektedir. Bu iddiada anahtar cümle olan “men ‘arefe nefsehu ‘arefe’l-‘ulûme küllehâ” ifadesi söz konusu bilgi anlayışının temelinde yer alan bir tespit olarak sunulmaktadır. Ayrıca bu düşüncenin sonraki gelenek üzerinde derin bir etki bıraktığı iddiası tasavvuf eserlerinden yapılan alıntılarla desteklenmektedir. Makalede ayrıca İhvân’ın kullandığı temsilî anlatım tarzının öğretici bir yöntem olmasının yanı sıra metafizik anlam dünyasının inşasında da kullanıldığına dikkat çekilmektedir. Nitekim insan bedeni ile evren arasında kurulan temsilî ilişkiler İbn Arabî tarafından sistemleştirilen “kevn-i câmi‘” ve “halife” kavramlarının temel öncüllerine işaret etmektedir. Buradan hareketle insanın bireysel bir varlık değil aynı zamanda Levh-i Mahfuzun muhtasarı olarak evrensel bilgiye ulaşma potansiyeline sahip bir özne olduğu vurgulanmaktadır. Sonuç olarak bu makale İhvân’ın insan-nefs-âlem ilişkisi hakkındaki düşüncelerini sistematik bir şekilde ele almayı ve bu düşünceyi merkeze alarak İslam düşünce geleneğinde insanın bilgiye ulaşma noktasında sahip olduğu önemi felsefî olarak temellendirmekte ve tasavvuftaki açılımlarına muhtasar bir şekilde işaret etmeyi amaçlamaktadır. (shrink)

A graph-theoretic account of logics is explored based on the general notion of m-graph (that is, a graph where each edge can have a finite sequence of nodes as source). Signatures, interpretation structures and deduction systems are seen as m-graphs. After defining a category freely generated by a m-graph, formulas and expressions in general can be seen as morphisms. Moreover, derivations involving rule instantiation are also morphisms. Soundness and completeness theorems are proved. As a consequence of the generality of the (...) approach our results apply to very different logics encompassing, among others, substructural logics as well as logics with nondeterministic semantics, and subsume all logics endowed with an algebraic semantics. (shrink)

Em O anti-Édipo, Deleuze & Guattari propõem uma filosofia maquínica que vai do inconsciente às máquinas sociais, da produção desejante à produção social, da economia libidinal à economia política. Essa filosofia, que está na base de sua proposição de uma “história universal da contingência”, atravessada por diferentes máquinas sociais, propõe uma original “ontologia social da produção”: ontologia pois remete às bases da constituição do ser; social pois é imediatamente atravessada e imbricada pelas questões sociopolíticas; e da produção pois essa categoria (...) tem centralidade absoluta nas suas elocubrações teóricas. Demonstramos o quanto essa ontologia social é devedora da obra de Marx tanto em seu conteúdo quanto em sua metodologia, com as sínteses do inconsciente sendo análogas às categorias marxianas de produção, distribuição e consumo. Demonstramos também como se passa do regime produtivo das máquinas desejantes ao registro dessa produção em uma instância fetichista chamada de corpo pleno. Por fim, trazemos a categoria de antiprodução, que qualifica o conceito de corpo pleno, e demonstramos sua inspiração na economia geral proposta por Georges Bataille e em sua preocupação com o excesso e o dispêndio improdutivo. A antiprodução será o que faz com que o corpo pleno, seja ele o da terra, do déspota ou do capital, mesmo que não produtivos, registrem e se apropriem da produção sóciodesejante e distribua uma falta onde há desejo e riqueza em abundância. (shrink)

Önceki semavi kitapların tahrifi, Kur’an’ın mevsûkiyeti konusunda Müslümanları daha hassas davranma psikolojisine sevk etmiştir. Kur’an’ın Hz. Peygamber tarafından yazdırılması ve sahabeler tarafından ezberlenilmesi ve sonraki süreçlerde; korunması, doğru okunması, lafızlarının muhafazası ve Mushaf üzerine yapılan ve yine sahih okumaya yönelik tasarrufların hepsi önemli addedilmiştir. Kur’an’ın cem’i, istinsahı, noktalama ve harekeleme işlemleri, yaşanmakta olan sosyal, kültürel ve ilmî sürecin bir gereği olarak ihtiyaca mebni gayretler olduğu görülmektedir. Bu çalışmada, Kur’an’ın noktalanması ve harekelenmesi; tarihi seyri, sosyo-kültürel, ilmî ve siyasi saikleri ile ele (...) alınmıştır. Ayrıca ehl-i ilim olmayanların nakt ve i’cam olmadan Kur’an’ın okumasının imkânı meselesi örnekler vermek suretiyle değerlendirilmiş ve Dânî’nin bu konu üzerine yazmış olduğu başyapıtlardan sayılabilecek üç eseri bu bağlamda tanıtılmıştır. Bu araştırmada, Hz. Peygamber tarafından noktalama ve harekeleme yapılmadığı halde ümmet-i Muhammed’in böyle bir tasarrufa gitmesinin tahrif değil, Kur’an’ın doğru ve sahih/kolay okunmasına bir hizmet olduğu zımnen ortaya konulmaya çalışılmıştır. (shrink)

Bu çalışma, Suudi Arabistan’ın dış politikasını stratejik hedging kuramsal çerçevesi üzerinden sistematik bir şekilde incelemektedir. Stratejik hedging, uluslararası ilişkiler literatüründe, orta ölçekli güçlerin büyük güç rekabetlerinin yoğunlaştığı ve uluslararası sistemin dönüşüm geçirdiği dönemlerde belirsizlikleri yönetmek, riskleri asgariye indirmek ve stratejik özerkliklerini azami düzeye çıkarmak amacıyla başvurdukları çok katmanlı bir dış politika yaklaşımı olarak kavramsallaştırılmaktadır. Bu bağlamda, Suudi dış politikasını yalnızca ikili ilişkiler bağlamında değil, aynı zamanda çok kutupluluğa yönelen uluslararası düzenin genel dinamikleri ışığında konumlandırmak, Riyad’ın son dönemde geliştirdiği yönelimlerin anlaşılabilmesi (...) açısından elzemdir. Araştırma, özellikle Suudi Arabistan’ın hem tarihsel ve kurumsal bağlarla şekillenmiş geleneksel güvenlik ortağı olan Amerika Birleşik Devletleri (ABD) ile ilişkilerini hem de yükselen küresel aktörler konumundaki Çin ve Rusya ile geliştirdiği stratejik angajmanları analiz etmektedir. Bu bağlamda çalışmanın temel argümanı, ABD’nin küresel güvenlik mimarisindeki görece geri çekilme eğilimleri ve Amerikan tek kutupluluğunun aşamalı erozyonu, Suudi Arabistan açısından geleneksel güvenlik garantilerinin sürdürülebilirliğini sorgulanır hale getirdiği be bu durumun Riyad’ı hem güvenlik hem de ekonomik alanlarda tek taraflı bağımlılığın risklerini azaltmak üzere yeni stratejik ortaklıklar geliştirmeye yönelttiğidir. Bu çerçevede, çalışma “Uluslararası sistemin tek kutupluluktan çok kutupluluğa doğru evrimi ile birlikte iç ekonomik zorunlulukların etkisi, Suudi Arabistan’ı nasıl bir riskten korunma politikasına yönelttiği ve ülkeyi bir orta ölçekli güç olarak yeniden konumlandırmaya sevk etti?” temel araştırma sorusunu cevaplamaya çalışmaktadır. Çalışmanın bulguları, ekonomik çeşitlendirme ve yapısal dönüşüm hedefleri ile küresel güç dağılımındaki kaymaların birbirini tamamlayıcı biçimde Riyad’ı hem Çin hem de Rusya ile daha kurumsallaşmış ve çok boyutlu ilişkiler geliştirmeye zorladığını ortaya koymaktadır. Dolayısıyla Suudi Arabistan’ın dış politikasında gözlemlenen stratejik hedging yaklaşımı, literatürde angajman ile yumuşak dengeleme (soft-balancing) unsurlarının bileşimi olarak tanımlanan ve bir yandan bağımlılık ilişkilerini azaltırken diğer yandan doğrudan çatışmadan kaçınmayı amaçlayan yaklaşımıyla örtüşmektedir. Bu strateji sayesinde Riyad, hem rejim güvenliğini teminat altına almakta, hem stratejik özerklik kapasitesini artırmakta, hem de bölgesel düzeyde nüfuzunu pekiştirerek değişen küresel düzen içerisinde daha esnek ve manevra kabiliyeti yüksek bir konum elde etmektedir. (shrink)

Bu çalışmada, tefsirde yorum ya da başka bir deyişle te’vil bilgisine ulaştıran epistemik araçlar üze rinde durulmaktadır. Bu araçlar, geniş anlamıyla bir metot, yöntem veya yaklaşım değil daha spesifik ve pratiğe yönelik işlemleri ifade etmektedir. Çalışmada tefsirde bilgiye ulaşmada kullanılan araçların neler olduğu ve nasıl işlediğinin mevcut tefsir kaynakları üzerinden tespit edilmesi amaçlanmıştır. Bu amaç doğrultusunda, bir müfessirin âyetleri açıklarken yaptığı tasvir ve analizler, akıl yürütme ve yorumlamalarda takip ettiği sistem, görüşlerini delillendirme ya da aksi görüşleri çürütme nokta sında kullandığı (...) ve uyguladığı pratiklerin ortaya çıkarılması hedeflenmektedir. Söz konusu hedeflerin gerçekleşmesine yönelik olarak, yaklaşım ve dönem ayrımı yapmaksızın birçok tefsir, doküman analizi yöntemi ile tetkik edilmiştir. Kur’ân metninin anlaşılıp yorumlanmasında kullanılan epistemik araç lar, Kur’ân metninin özelliklerine bağlı olarak gelişmiştir. Ayrıca bu epistemik araçların gelişmesinde müfessirlerin entelektüel ve düşünsel arka planının da oldukça aktif rol aldığı söylenebilir. Bu nedenle İslam düşüncesinde etkin olan ve tefsir üzerinde de etkileri gözlemlenen fıkıh ve kelam ilimlerinin yöntem ve tekniklerini konu alan usûl kitapları ayrıca akıl yürütmenin ana esaslarını tayin eden man tık ilmi ve felsefe alanındaki bazı kaynaklar da incelenen dokümanlar arasında yer almıştır. Neticede tefsir ilminde, âyetlerin anlaşılıp yorumlanması sırasında, bir müfessirin, çoğunlukla birbirini izleyen farklı üç aşamadan müteşekkil bir süreci takip ettiği sonucuna ulaşılmıştır: Tasvir ve tahlil, çıkarım ve yorumlama, diyalektik/cedel. Bu aşamaların her birinde de üzerinde çalışılan âyetin lafız ve üslup özelliklerine bağlı olarak değişebilen farklı birçok epistemik aracın kullanıldığı görülmüştür. (shrink)

Bu çalışma, sözleşmelerdeki cezâî şartların hukuki niteliğini ve sonuçlarını inceleyerek, bunların işlevi, uygulanabilirliği ve yargısal müdahale süreçlerine odaklanmaktadır. Cezâî şart, borçlunun alacaklıya karşı yerine getirmeyi taahhüt ettiği borcu hiç veya gereği gibi yerine getirmemesi ya da geç ifa etmesi durumunda alacaklıya önceden hukukî işlem ile belirlenmiş ekonomik değer taşıyan bir edimi yerine getirmeyi taahhüt etmesidir. Cezâi şart asıl sözleşmeye bağlı fer’î bir nitelik taşıyan hukukî işlemdir. Asıl sözleşmenin geçersiz olması durumunda cezâi şart geçersizdir. Cezâî şart, sözleşmeye taraf olan kişileri yükümlülüklerini (...) yerine getirmeye teşvik eden ve ihlal durumunda zarar gören tarafı tazmin etmeyi amaçlayan bir mekanizma olarak işlev görmektedir. Cezâî şart, tazminat ile benzerlik gösterse de tazminattan farklı kendine özgü bir hukukî işlemdir. Cezâî şart, borcun hiç ya da gereği gibi ifa edilmemesi durumunda seçimlik cezâî şart, belirlenen zaman ve yerde ifa edilmemesi halinde ise de ifaya eklenen cezâî şart şeklinde çeşitlerden oluşmaktadır. Ayrıca tarafların kendi özgür iradeleri ile kararlaştırdıkları cezâî şartın aşırı yüksek olması durumunda borçlu hâkime başvurarak indirilmesini talep edebilir. Hâkim cezâî şart miktarını fazla bulması durumunda takdir yetkisini kullanarak miktarın indirilmesine karar verebilir. Cezâî şart günümüzde birçok hukukî işleme konulmaktadır. İstisnâ‘ sözleşmesinde de eserin teslim tarihi işsahibi açısından büyük önem taşıyabileceğinden ifa zamanına uyulmaması durumunda ödenmek üzere bir cezâî şart kararlaştırılmaktadır. İstisnâ‘, zimmette sabit olan mebî‘ üzerinde işçiliğin/amelin şart olduğu nitelikleri önceden belirlenmiş bir eseri/masnû‘ meydana getirmek için yapılmış ivazlı bir sözleşmedir. İstisnâ‘, iki tarafa borç yükleyen bir sözleşme olduğu için her bir taraf diğerine karşı aslî bir edim yüklemektedir. İstisnâ‘ sözleşmesinde yüklenici sipariş verilen eseri sözleşmede belirlenen koşullara uygun olarak meydana getirip zilyetlik ve mülkiyetini iş sahibine devretme, işsahibi de bedel ödeme borcu altına girmektedir. Çalışmamızda istisnâ‘ sözleşmesinde cezâî şart konusu ile ilgili metinler üzerinden detaylı bir analiz yapılarak yüklenicinin eseri teslim borcu, cezâî şartın hukukî niteliği, cezâî şart tazminat ilişkisi, cezâî şartın çeşitleri, yüklenicinin eseri zamanında ya da hiç teslim etmemesi durumunda istisnâ‘ sözleşmesinde cezâî şart konulup konulamayacağı ele alınmaktadır. Metinler üzerinden yaptığımız analiz neticesinde istisnâ‘ sözleşmesinde cezâî şartın, sözleşme özgürlüğü ile yargısal denetim arasındaki dengeyi vurgulamakta, bu şartın uygulanmasında ölçülülük ve adalet ilkelerinin önemini ortaya koymaktadır. Sonuç olarak, bu çalışma, günümüzde sözleşmelerde cezâî şartın rolü ve etkinliği konusunda devam eden hukuki tartışmalara katkı sağlamayı amaçlamaktadır. (shrink)

The objective of this work is to reconstruct the concepts of constellation, parataxis and essay, from the perspective of Theodor Adorno, in order to approach them by affinity, but demonstrating the way that each one expresses within its specificities the Adorno’s insistence in a model of thought in which the non-identical: 1) resists conceptual subsumption by arranging itself in a constellatory configuration; 2) it does not succumb to subordinate juxtapositions typical of merely communicative language; and, 3) finds its best philosophical (...) expression in the essay form. In order to do so, we will take as a starting point the adornian reconstruction of the constellation category as a legacy of Walter Benjamin’s thought, so that later we can present the expansion of this category in Adorno’s thought, relating it both to the conception of parataxis as in the conception of the essay form, but aiming to understand these categories as way of thinking philosophically aiming to elucidate the place of the non-identical in the scope of dialectical thinking of Theodor Adorno. (shrink)

“Eşik Kavramlar Teorisi” (Threshold Concepts Theory), Türkiye akademik literatüründe henüz yeterince tanınmayan bir eğitim teorisi olarak, Din Eğitimi Bilimi içinde tartışılması, değerlendirilmesi ve çok yönlü olarak ele alınması gereken bir modern dönem eğitim teorisi olarak karşımıza çıkmaktadır. Bu teori, sosyal yapılandırmacı olan David Perkins’in ‘sorunlu bilgi’ (troublesome knowledge) düşüncesinden yola çıkan ekonomistler Erik Meyer ve Ray Land tarafından 2003 yılında geliştirilmiştir. Dünya genelinde çeşitli disiplinlerden araştırmacıların katkılarıyla zenginleştirilen Eşik Kavramlar Teorisi, şu anda eğitimsel bir yaklaşım olarak farklı alanlarda uygulanmaktadır. Eşik (...) Kavramlar Teorisi, en temelde kavramların niteliklerine ve öğretim süreçlerine odaklanmaktadır. Doğaları gereği sorunlu bilgi olarak kabul edilen zorlu kavramların öğretim esnasında bazı problemlere yol açtığını öngörmektedir. Teori, öncelikle bu kavramların zorluklarının farkında olmayı ve ardından öğrencinin öğrenme sürecinde bu engelleri aşmasına rehberlik etmeyi amaçlamaktadır. Bu noktada, öğretmenlerin teoriyle olan ilişkisi ve öğretim içeriğini buna uygun olarak yapılandırabilme becerisi belirleyici bir rol oynamaktadır. Bu nedenle teori, öğrenme süreçlerinin dönüşümü, öğrenci merkezli öğrenmenin derinleştirilmesi ve öğretmen eğitimi ve uzmanlıkları gibi konularda pedagojik bir perspektif sunmaktadır. Makalede, öncelikle Eşik Kavramlar Teorisi’nin tanıtımına, kavramsallaştırılması sürecine ve genel değerlendirilmesine yer verilmiştir. Bu çerçevede, büyük ölçüde İngilizce kaynaklardan oluşan kapsamlı bir literatür taraması gerçekleştirilmiş, ilgili çalışmalar içerik analizi yöntemiyle değerlendirilerek arşivlenmiştir. Teorinin ortaya çıkışından gelişimine kadar geçen süreçte yöneltilen eleştiriler de ele alınarak disiplinlerarası bir bakış açısıyla bütüncül bir değerlendirme sunulmuştur. Çalışma, nitel araştırma yöntemi temelinde yürütülmüş olup, literatür analizi yoluyla teorik bir çerçeve oluşturmak amaçlanmıştır. Literatürdeki çalışmalar temel alınarak yapılan bu teorik değerlendirmede, Eşik Kavramlar Teorisi’nin Din Eğitimi Bilimi alanında özgün bir perspektif olma potansiyeli ortaya konmaya çalışılmıştır. Araştırmanın temel amacı, Eşik Kavramlar Teorisi’ni Türkiye Din Eğitimi Bilimine tanıtmak olduğundan, kesin sınırları belirlenmiş bir model sunmak yerine, teorinin bu bağlamdaki işlevselliğini tartışmaya açan bir çerçeve oluşturulmuştur. Ön çalışma niteliğindeki bu araştırma, Türkiye’deki İslam Din Öğretimi süreçlerinde Eşik Kavramlar Teorisinin pedagojik değerine dikkat çekmektedir. Gelecekte yapılacak ampirik çalışmalar için bir başlangıç noktası oluşturmakta olan bu çalışma nitel yöntemle oluşturulmuş kuramsal bir zemin olma potansiyeli taşımaktadır. Makale kapsamında “cihad”, “hak”, “halife” ve “emanet” gibi kavramlar eşik kavram özellikleri bakımından ele alınmış ve bu örnekler tablolar halinde sunularak her biri pedagojik potansiyelleri açıdan kısaca değerlendirilmiştir. Bu kavramların din öğretimi açısından eşik niteliği taşımaları bireyin düşünsel ve duygusal dünyasında epistemolojik ve ontolojik kırılmalar yaratma niteliklerinden kaynaklanmaktadır. Bu nedenle çalışmada, teorinin pedagojik katkılarının yanı sıra tanımsal belirsizlikleri, bağlamsal sınırlılıkları ve evrensel geçerliliğe dair tartışmaları da ayrıca ele alınmıştır. Böylelikle teorinin İslam din öğretimi içinde ancak bağlam duyarlılığı yüksek ve eleştirel bir tutum ile uygulanması gerektiği vurgulanmıştır. (shrink)

This study provides a general overview of the life, resistance against British and Zionist occupation, and poetry—especially his poems about Jerusalem—of Ibrāhīm Ṭūqān a prominent national poet and ardent defender of the Palestinian cause, born in occupied Palestine during the first half of the twentieth century. Born in 1905 into a distinguished and well-established family in Nablus, Ṭūqān was of Turkish descent on his mother’s side. He received his early education at home, completed his primary education at al-Rashādiyya School, and (...) his secondary education at the Matran School. He later moved to Beirut for higher education, enrolling in the Faculty of Arts at the American University of Beirut. Upon graduation, he began working as a lecturer at the same institution. During his university years, through his elder brother Ahmad Ṭūqān, he met several leading literary figures of the time. These relationships led to the founding of a literary club named “Dār al-Nadwa.” Due to his education under the American system, he acquired only limited familiarity with French and Turkish but became fluent in English and gained deep knowledge of English literature. This background helped him adopt the culture of modern academia, which is clearly reflected in his poetry. Ṭūqān’s poetic talent was recognized during his student years, and he earned the title “The Poet of the University” for his early studies. His poem “The Red Tuesday” (al-Thulāthāʾ al-Aḥmar), written in memory of three young men executed by Zionists, heralded his future as a major poet. With his eloquent and profound poems—particularly in the genres of ghazal, national poetry, panegyric, and elegy—he distinguished himself from his contemporaries and secured a unique place in literary circles. Beyond his literary achievements, Ṭūqān worked in various fields following his graduation, including teaching, municipal administration, commerce, and radio broadcasting. These diverse roles allowed him to engage with different segments of Palestinian society and remain in touch with the pulse of the people. He reflected the sufferings of his homeland, the hopes of his people, and the spirit of resistance against occupation in his poetry. Despite his short life, he left behind a significant literary legacy. Ṭūqān's poetry had a profound influence on Palestinian youth and was widely disseminated through oral culture. Critics have regarded him as one of the pioneers of Arabic poetry during the first forty years of the twentieth century. In addition to his famous poem “My Homeland” (Maṭhnī), which was adopted as a national anthem by Palestine and some Arab countries, his poems on Jerusalem placed him among the foremost figures of modern Arabic poetry. In his studies,Ṭūqān passionately defended the Palestinian cause, strengthened the nationalist sentiments of his people, took a firm stance against those willing to sell out the homeland, and honored the memory of Palestinian martyrs. Despite his short lifespan, Ibrāhīm Ṭūqān remains a figure of great significance in both Arabic literature and the Palestinian national movement. He was also the brother of Fadwā Ṭūqān a literary figure in her own right, and Ahmad Ṭūqān who served as Prime Minister of Jordan in 1970. (shrink)

Şeyh Mahmûd ez-Zokaydî (ö. 1877-1945), döneminin önemli âlimlerden biri olup muhtelif ilimlere dair yirmi bir eser telif etmiştir. Kaleme alınan bu eserlerin büyük bir kısmı akademik çalışmalarda tez ve makale olarak incelenmiştir. Bu çalışmada, Mahmûd ez-Zokaydî’nin medrese öğrencilerinde eksik gördüğü yönleri tamamlamak amacıyla kaleme alıp medrese ders müfredatına dâhil ettiği Tecvîd risalesi adlı eserinin muhteva analizi ve neşri gerçekleştirilmiştir. Mezkûr eserin bilinen tek nüshası Zokayd Medresesi Kütüphanesi’nde bulunmaktadır. Eser, tecvîd konularının birçoğunu içermekle beraber bilhassa med bahisleri ve harflerin mahreçleri hususunda (...) tafsilatlı izahlar sunmaktadır. Çalışmada öncelikle, tecvîd ilminin tarihsel gelişimi ve Siirt havzasındaki medreselerde tecvîd ve Kur’ân tilaveti tedrisinin mahiyeti ele alınarak detaylandırılmıştır. Ardından, müellifin hayatı ve ilmî şahsiyeti incelenmiş, risalenin içeriği detaylı bir şekilde tahlil edilmiştir. Tecvîd risalesi, klasik tecvîd meselelerini müellifin özgün yaklaşımıyla ele alması açısından büyük bir öneme sahiptir. Eserin neşri, elimizde bulunan tek nüsha üzerinden yapılmış ve böylece hem bölgenin tecvîd literatürüne katkı sağlanması hem de ilmî camianın istifadesine sunulması hedeflenmiştir. (shrink)

This study provides a general overview of the life, resistance against British and Zionist occupation, and poetry—especially his poems about Jerusalem—of Ibrāhīm Ṭūqān a prominent national poet and ardent defender of the Palestinian cause, born in occupied Palestine during the first half of the twentieth century. Born in 1905 into a distinguished and well-established family in Nablus, Ṭūqān was of Turkish descent on his mother’s side. He received his early education at home, completed his primary education at al-Rashādiyya School, and (...) his secondary education at the Matran School. He later moved to Beirut for higher education, enrolling in the Faculty of Arts at the American University of Beirut. Upon graduation, he began working as a lecturer at the same institution. During his university years, through his elder brother Ahmad Ṭūqān, he met several leading literary figures of the time. These relationships led to the founding of a literary club named “Dār al-Nadwa.” Due to his education under the American system, he acquired only limited familiarity with French and Turkish but became fluent in English and gained deep knowledge of English literature. This background helped him adopt the culture of modern academia, which is clearly reflected in his poetry. Ṭūqān’s poetic talent was recognized during his student years, and he earned the title “The Poet of the University” for his early studies. His poem “The Red Tuesday” (al-Thulāthāʾ al-Aḥmar), written in memory of three young men executed by Zionists, heralded his future as a major poet. With his eloquent and profound poems—particularly in the genres of ghazal, national poetry, panegyric, and elegy—he distinguished himself from his contemporaries and secured a unique place in literary circles. Beyond his literary achievements, Ṭūqān worked in various fields following his graduation, including teaching, municipal administration, commerce, and radio broadcasting. These diverse roles allowed him to engage with different segments of Palestinian society and remain in touch with the pulse of the people. He reflected the sufferings of his homeland, the hopes of his people, and the spirit of resistance against occupation in his poetry. Despite his short life, he left behind a significant literary legacy. Ṭūqān's poetry had a profound influence on Palestinian youth and was widely disseminated through oral culture. Critics have regarded him as one of the pioneers of Arabic poetry during the first forty years of the twentieth century. In addition to his famous poem “My Homeland” (Maṭhnī), which was adopted as a national anthem by Palestine and some Arab countries, his poems on Jerusalem placed him among the foremost figures of modern Arabic poetry. In his studies,Ṭūqān passionately defended the Palestinian cause, strengthened the nationalist sentiments of his people, took a firm stance against those willing to sell out the homeland, and honored the memory of Palestinian martyrs. Despite his short lifespan, Ibrāhīm Ṭūqān remains a figure of great significance in both Arabic literature and the Palestinian national movement. He was also the brother of Fadwā Ṭūqān a literary figure in her own right, and Ahmad Ṭūqān who served as Prime Minister of Jordan in 1970. (shrink)

A condição humana e a condição docente: das ilusões de onipotência ao reconhecimento do desamparo Resumo: Partindo do princípio de que todo processo educacional é aberta ou veladamente guiado por uma determinada maneira de se compreender o ser humano, procuramos nesse artigo colocar em questão os ideais de “humano”, e consequentemente, de humano-professor, que a tradição ocidental nos legou. Em seguida, tentamos indicar alguns caminhos para repensarmos contemporaneamente o que significa ser humano e, por conseguinte, o que significa ser professor. (...) Enquanto os antigos ideais insistem em projeções de poder e invulnerabilidade ao assumir uma essência imaterial para o humano, apostamos numa concepção de humano encarnado, afetivo e desejante que envolve, em contrapartida, a disposição para assumirmos o irremediável desamparo e a incontornável vulnerabilidade que são intrínsecos à condição humana. Palavras-chave: condição humana; ilusões de onipotência; desamparo The human condition and the teacher condition: from the illusions of omnipotence to the recognition of helplessness: Assuming that every educational process is openly or veiled guided by a certain way of understanding the human being, we seek in this article to question the ideals of "human," and consequently of human-teacher, that the Western tradition bequeathed to us. Next, we try to indicate some ways to rethink contemporaneously what it means to be human and, therefore, what it means to be a teacher. While the old ideals insist on projections of power and invulnerability by assuming an immaterial essence for the human, we bet on an incarnate, affective and desiring human conception that involves, on the other hand, the disposition to assume the irremediable helplessness and the unavoidable vulnerability that are intrinsic to the human condition. Keywords: human condition; omnipotence illusions; helplessness La condición humana y la condición docente: de las ilusiones de omnipotencia al reconocimiento del desamparo Resumen: A partir del principio de que todo proceso educativo es abierto o veladamente guiado por una determinada manera de comprenderse el ser humano, buscamos en ese artículo plantear en cuestión los ideales de "humano", y consecuentemente, de humano-profesor, que la tradición occidental en legó. A continuación, intentamos indicar algunos caminos para repensar contemporáneamente lo que significa ser humano y, por lo tanto, lo que significa ser profesor. Mientras los antiguos ideales insisten en proyecciones de poder e invulnerabilidad al asumir una esencia inmaterial para lo humano, apostamos en una concepción de humano encarnado, afectivo y deseante que envuelve, en contrapartida, la disposición para asumir el irremediable desamparo y la ineludible vulnerabilidad que son intrínsecos a la condición humana. Palabras clave: condición humana; ilusiones de omnipotencia; desamparo Data de registro: 20/05/2020Data de aceite: 02/10/2020. (shrink)

Éric Delassus | : Selon Fabienne Brugère, un point de rencontre existe entre l’éthique spinoziste et les éthiques du care, le care pouvant être envisagé comme une réactualisation du conatus spinoziste. Cet article vise à démontrer que cette convergence peut s’établir à partir d’une éthique narrative inspirée de la pensée de Paul Ricoeur. Cela concerne principalement la perception que l’on peut avoir de soi en tant que corps et esprit, dans la mesure où l’esprit est défini par Baruch Spinoza comme (...) « idée du corps ». L’éthique spinoziste invite à se rendre utile aux autres pour augmenter notre puissance d’être et nous libérer d’une servitude qui n’est pas sans rapport avec la vulnérabilité telle que définie dans les éthiques du care. L’humain.e vulnérable a besoin pour se sentir exister d’avoir une idée cohérente de son corps, et le récit est l’une des voies lui permettant de progresser dans cette direction. Encore faut-il, pour y parvenir, trouver des pourvoyeuses et pourvoyeurs de care disposé.e.s à écouter, aptes à susciter en soi le désir de se raconter. | : According to Fabienne Brugère, there is common ground between Spinoza’s ethics and the ethics of care, which can be regarded as a renewal of the Spinozan concept of ‘conatus.’ This article aims to demonstrate that this form of convergence can be based upon a narrative ethic as inspired by Paul Ricoeur’s thought. It is mainly about how people can perceive themselves both as mind and body, insofar as “mind” is defined by Spinoza as the “idea of the body.” The Spinozan ethic leads us to make ourselves useful to other people in order to expand our capacity to be and to free ourselves from a form of servitude that is somewhat linked to vulnerability as it is defined in the ethics of care. Therefore, vulnerable people each need to develop consistent ideas of their bodies if they wish to feel that they do exist. Narrative is one of the many ways of advancing in that direction. However, vulnerable people should not be alone; they must be accompanied by care providers who have a sympathetic ear and who can arouse in them the desire to tell and share their stories. (shrink)

Kitâb-ı Mukaddes’te Âdem soyunun temsilcisi ve insanoğlunun tufan öncesi atası olarak anlatılan Şit, semitik dinî geleneklerin tarihî anlatılarında büyük bir öneme sahiptir. O, bir ata olarak, hem içinden peygamberlerin, ataların ve kralların çıktığı kutsal soyun atası hem de nebevî karakteriyle kutsal kitap geleneğinin öncüsü kabul edilir. Kutsal metinde hikâyesi çok hızlı ve ayrıntısız olarak verilse de Helenistik dönem Yahudiliğinde büyük bir dinî değere haiz olan Şit’in önemi erken dönem Hıristiyanlık’ta daha da artmıştır. Temel olarak Şit anlatılarında Yahudi hikmet geleneğinin daha (...) etkili olması, onun Musa şeriatından farklı bir yere konumlandırılmasına yol açmıştır. İlk Hıristiyanlar ise onu gnostik hareketlerin etkisiyle İsa-Mesih’i hatırlatacak bir noktaya yükseltmişlerdir. Fakat adına atfedilen ve gerek Yahudi gerekse Hıristiyan ortodoksiye aykırı kabul edilen gnostik Şitiyen hareketin marjinal görüşleri halkın ilgisini çekince, Şit’e dair rivayetler azalmış ve zamanla kutsal metindeki sıradan bir figür haline gelmiştir. Kur’an-ı Kerim’in herhangi bir atıf yapmadığı Şit anlatıları ise Yahudi-Hıristiyan geleneğin etkisiyle aşamalı olarak İslam’a girmiş ve İslami forma dönüştürülmüştür. Bu çalışmada Tevrat anlatılarından itibaren Yahudi-Hıristiyan geleneğin Şit anlatılarının tarihsel seyri ele alınacaktır ve İslam’a etkisi irdelenecektir. Çalışma konusu gereği mesele kronolojik ve karşılaştırmalı olarak ele alınacak, Şit’e ilişkin rivayetlerin tarihsel analizi ortaya konacaktır. (shrink)

In this study, Qāḍī Abd al-Jābbār’s views on knowing Allah (ma‘rifatullah) and following issues have been analysed. In this context, either the divine message has reached to a person or not, it is examined whether ma‘rifatullah is obligatory (wajib) upon him. Subsequently, it is discussed whether this obligation is ensured by reasoning (‘aql) or revelation (naql). Furthermore, while keeping in mind the role of intellect (nazar) and argumentation (istidlāl), we have established and evaluated religious state and source of nazar and (...) istidlāl. Also, we discussed to what extend God can be the subject of knowledge and from which aspects He can be known. Besides, we discussed whether ma‘rifatullah is an obligation and if not what its justification is. In addition, we examined whether imitative knowledge (taqlīd) is possible in the case of ma‘rifatullah or not and whether it’s sufficient to know God just by taqlīd without the reasoning at all. Finally, Qāḍī Abd al-Jābbār’s opinions on the religious situation of people to whom the divine revelation did not reach at all and so they lack of knowledge on God. (shrink)

Nahiv metodolojisinde şiirle istişhâd ve şair tabakaları denilince; Cahiliyye dönemi şairleri, Muhadram şairler, İslâmî dönem şairler ve Müvelled şairler şeklinde dört tabaka akla gelmektedir. Bunlardan ilk ikisinin istişhâd değeri taşıdığı ve sonuncusunun taşımadığı noktasında nahiv bilginlerince uzlaşı söz konusudur. Literatürde verilen bilgiye göre; mütekaddimûn veya üçüncü tabaka da denilen İslâmi dönem şairlerinin şiirleri ise sahih olan kavle göre istişhâd değeri taşısa da söz konusu dönemin şairleriyle muasır olan meşhur dil bilginleri bu tabakanın şiirlerini istişhâda değer görmemişlerdir. Klasik literatürde bazı kaynaklarda (...) ve özellikle modern literatürde bu bilginlerin söz konusu tavrı takınmalarının nedeni olarak; başta Ferezdak (ö. 114/732) olmak üzere Kümeyt el-Esedî (ö. 126/744) ve Zürrumme (ö. 117/735) gibi şairlerin şiirlerinin lahn barındırdığı veya bu şairlerin çağdaşlarınca müvelled kabul edildiği hususu gösterilmiştir. Araştırma derinleştirildiğinde ise nahiv bilginlerinin bu neslin şairlerini tenkit etmelerindeki tek nedenlerin bunlar olmadığı, bunların yanı sıra siyasi ve mezhebi etmenlerin de bu tenkitlere yön verdiğine şahit olunmuştur. Yine ilgili bilginlerin söz konusu şairlerin beyitleriyle ilgili birbiriyle tenakuz teşkil eden dilsel tutumlarda bulundukları da gözlenmiştir. Böylece bu çelişki araştırmanın hareket noktasını teşkil etmiş, meseleyi çözümlemek için etraflı bir araştırma inceleme ihtiyacı hâsıl olmuştur. (shrink)

Bu çalışma, “bütün” (cumle) ifadesinin Takıyyuddîn İbn Teymiyye’ye (ö. 728/1328) ait metinlerde yer alan kullanım biçimlerini ve oluşturduğu anlam öbeklerini, yetkinlik ve tamam kavramlarına dair açılımları dışarıda tutarak irdelemeyi, ilgili anlamlara yönelik kavrayış biçimlerini örneklemeyi ve netice verdiği evren ve Tanrı tasavvurunu tespit etmeyi amaçlamaktadır. Bu amacın tahkikini yapı-söküm ve alt metin okuma yöntemine müracaat ederek kendi sınırları dâhilinde desteklemeyi hedefleyen çalışma, İbn Teymiyye düşüncesine yeni bir perspektif sunmakta; İbn Teymiyye düşüncesinin daha önce açığa çıkarılmamış birçok yönüne kavramsal bir ışık (...) tutmaktadır. Çalışmada ilk önce bütün ile “parça” (cuz’) kavramları ve bu kavramların kendisiyle koşullandığı “gereksinme” (iftiḳār/iḥtiyāc) kavramı üzerinde durulmaktadır. Bütünün özel bir telif içerip içermeyeceği, bütünün parçaların toplamına eşit olup olmadığı ve gereksinimin öncelik-sonralık-birliktelik nosyonları temelinde aldığı sebep-sonuç ve koşul-koşullanan boyutlarının oluşturduğu farklı bütün türleri tasnif edilmektedir. Ardından, bütünün mekânsal içerim yönünden kazandığı anlama değinilmektedir. Burada parçaların özel bir telife sahip olup olmaması üzerinden bir taksime gidilmektedir. Bunu, bütünün zamansal içerim yönü takip etmekte ve bütün, bir arada durumu ve sıralı durumu olmak üzere iki cihetten ele alınmaktadır. Daha sonra bütün, zihinsellik ve dışsallık bakımından ele alınmaktadır. Bunu müteakip doğallık ve yapaylık nitelikleri çerçevesinde oluşan bütün incelenmektedir. Bu iki nitelik arasındaki farklılık madde-form ve bileşim yönlerinden çözümlenmektedir. Son olarak, bütün, tekil hakikat ve türsel hakikat yönünden irdelenmekte, tekillik ve türsellik yönünde yapılan irdelemenin bizi nasıl bir evren ve Tanrı kavramıyla karşı karşıya bıraktığı saptanmaktadır. Bu Tanrı, tekil hakikatleri bakımından sürekli değişen bir nitelikler bütününü ifade etmektedir. Bu kavrayışın, sahip olduğu her bir fiil momentinde bir öncekinden farklı ve hâdis bir varoluşa bürünen yegâne kadim Tanrı hakikatine götürdüğü tespit edilmektedir. Tanrı ile evren arasında hem zamansal içerimli hem de konum ve cihet itibarıyla mekânsal içerimli bir bütünlük vardır. Tanrı bütününde oluşan en ufak bir değişim, evren bütününde de bir değişimi gerektirmektedir. Evren bütününde oluşan en ufak bir değişim, Tanrı bütününde olana benzer şekilde, tekil evren hakikatinin değişimini gerektirmektedir. Bu değişim itibarıyla ân içindeki evren bütünü, cevher ve arazlardan oluşan tüm parçalarıyla birlikte, geçmişteki evren bütünü ve evrenin tekil hakikati değildir. Buna koşut olarak ibadet edilmesi, korkulması, sevilmesi ve üzerine düşünülmesi gereken ân içindeki Tanrı bütünü de tüm gerek nitelikleriyle birlikte, geçmişteki Tanrı bütünü ve onun tekil hakikati değildir. (shrink)

Surah al-Mâûn is one of those disputed surahs of the Holy Qur’an. To begin with, it’s a matter of controversy whether the Surah belongs to the Mecca or Medina periods of Prophecy. Beside those who believe that the Surah, which consists of seven verses, was revealed at Medina in total, while there are also some mufassirs who think that three verses of the Surah were revealed at Mecca, and the remaining at Medina. It’s obvious that the origin of the dispute (...) is the differentiation among various riwayats coming from the Sahabah. Furthermore, various arguments have been made about the meaning of such words as “sahûn” and “mâûn” included in the Surah; and the identity of the people mentioned in the Surah is a severely disputed question. This study prefers trying to understand the dispute by focusing on its historical background than solving it. By that, we analyze and understand the data, from which the dispute arises; thus, try to make it more comprehensible. The reason why we prefer focusing to understand the dispute than solving it is our wish to set forth an example of hermeneutical approach to the Holy Qur’an. By that example, our objective is to emphasize the significance of the comprehensive approach to the Qur’anic tafsir in general. As a matter of fact, such an endeavor will show that we need a new point of view not only for the Surah al-Mâûn but for any problems faced in the field of Qur’anic tafsir. We believe that this point of view is the original point of view of the first generation, whom history made us forgot. (shrink)

Mehmet Âkif Ersoy Türk düşüncesinin önemli bir şahsiyetidir. Âkif Müslüman toplumların belli bir dönemden sonra kaybettikleri misyonu yeniden kazanmalarına yönelik çabalar ortaya koymaktadır. O, Müslüman toplumlar üzerindeki cehalet bulutlarını dağıtmak istemektedir. Ona göre bu, Kur’an’a yeniden dönülmediği müddetçe gerçekleşmez. Âkif, İslam toplumlarında dinamik bir insan modeli oluşturmayı istemektedir. Bu makalede de biz Mehmet Âkif Ersoy’un bu düşüncelerini tahlil etmeye çalışacağız.

Bu çalışmanın temel amacı, Tanrı’nın fiillerinde özgür olup olmadığı meselesini Gazâlî ve Thomas ekseninde ele almak ve onların iddialarını, haklılık ve iç tutarlılık açısından incelemektir. Bu amaç doğrultusunda Giriş bölümünde soruna dair genel bir bilgi verilmiş ve bu konuda yapılmış çalışmalardan bir kısmı ele alınarak değerlendirilmiştir. Tezin birinci bölümünde, özgürlük kavramından ne anlaşıldığı, determinizmle ilişkisi, Tanrı’nın özgürlüğü sorununun ontolojik ve semantik boyutu ele alınmış ve meselenin tarihsel süreçte nasıl algılandığı tasvir edilmiştir. Çalışmanın ikinci bölümünde, Thomas’ın Gazâlî’nin fikirlerinden nasıl ve ne (...) şekilde etkilendiği ortaya konulduktan sonra her iki düşünürün uluhiyet anlayışı ele alınmış, bu bağlamda onların benzeştikleri ve ayrıştıkları noktalar tespit edilmiştir. Üçüncü bölümde ise, Gazâlî ve Thomas’ın Tanrı-Âlem ilişkisine dair görüşlerine yer verilmiş ve Tanrı’nın özgürlüğünün tezahürü olarak değerlendirilebileceğini düşündüğümüz yaratma, mucize, ahlakî değerlerin ilahî emirlerle ilişkisi gibi konular ele alınmıştır. (shrink)

İnsanların doğuştan kadın veya erkek olmak üzere iki ayrı biyolojik cinsiyetleri vardır. Toplumda bu cinsiyetlere göre anne-baba, karı-koca, kız-oğul gibi roller üstlenilmektedir. Fakat çeşitli sebepler öne sürülerek doğuştan biyolojik olarak sahip olunan cinsiyeti ve bu cinsiyetin gerektirdiği rolü reddetme veya diğer cinsiyete benzeme, özenme söz konusu edilmektedir. Bu eğilim beraberinde pek çok sorun ve soruların oluşmasına sebep olmaktadır. Bu tür eğilimi olan insanlara transseksüel ve travesti denilmektedir. Bu çalışmanın konusunu transseksüel ve travestilerin İslâm hukukundaki hükümleri oluşturmaktadır. Çalışmada bu kavramlarla birlikte (...) kullanıldığı ve karıştırıldığı için homoseksüel ve hermafrodit hakkında da kısaca bilgi verilmektedir. Çalışmanın sonunda t ransseksüel ve travesti kavramlarının bu isimlerle klasik fıkıh kaynaklarında geçmediği fakat muhannes ve müteraccile kavramlarının bu kavramlara denk geldiği ve bunların doğuştan olan cinsiyetleri doğrultusunda hükümlere tabi oldukları tespit edilmiştir. Klasik fıkıh kitaplarında hünsaya hemen hemen her konuda, homoseksüele tazir ve had konularında, muhannese ise tazir, kazf, kadına bakma, ihtilat, imamlık konularında çok kısa değinildiği, müteraccile hakkında ise herhangi bir hüküm zikredilmediği görülmüştür. (shrink)

Bu makalede Cumhurbaşkanlığı Devlet Arşivleri Başkanlığı Osmanlı Arşivi’nde yer alan arşiv vesikaları içe risinde rastlanan adam öldürme ve adam yaralama suçları nedensellik yönünden incelemeye tabi tutulmuştur. Çalışmada 1912 ve 1914 yılları arasında İstanbul vilayetinde yaşanan ve örneklem olarak seçilen adam öldürme ve adam yaralama vakaları tarihsel (historical) yöntem ile ele alınmıştır. Bununla birlikte İslam hukuku ve Osmanlı hukukunun adam öldürme ve yaralama suçlarına bakış açısı sergilenmiştir. Son dönem Osmanlı ceza kanunnamelerine değinilerek incelediğimiz dönemde yürürlükte olan 1858 tarihli Ceza Kanunnâme-i Hümâyûnu (...) muhtevasında yer alan adam öldürme ve yaralama suçlarına verilen cezalar incelenmiştir. Metinde yer alan olaylar kronolojik sıra ile değil de nedenleri doğrultusunda sıralanmıştır. Bu tür vakaların vuku buluş şekilleri, vuku bulduğu mekânlar ile vakalarda kullanılan suç aletleri irdelenmiştir. İnsanların adam öldürme sine ve adam yaralamasına yol açan ve onları bu suçlara sürükleyen etmenlerin tespitine çalışılmıştır. Geçmişte vuku bulan yaşantıları bilmenin günümüz insanlarına kazandıracağı deneyimin ne kadar gerekli ve önemli olduğu nazar-ı dikkate alındığında bu tespitin yapılmasının faydalı olacağı düşünülmektedir. Çalışma suç tarihi araştırmalarında bu türden daha geniş bir çalışmaya ön ayak olması bakımından önem arz etmektedir. (shrink)

A. A. Long; VI*—The Logical Basis of Stoic Ethics, Proceedings of the Aristotelian Society, Volume 71, Issue 1, 1 June 1971, Pages 85–104, https://doi.org/10.10.

Muâviye b. Ebî Süfyân, İslâm tarihinde ilk saltanat sistemini başlatan, siyasi liderliği ve dinî konumuyla İslâm toplumunun şekillenmesinde derin izler bırakan tartışmalı figürlerden biridir. Onun döneminde Müslümanlar arasında vuku bulan fitne hadiseleri, siyasî ve mezhepsel ayrışmaların başlangıcı olarak kabul edilir. Onun sahabe statüsü ve dinî uygulamaları, İslâm düşünce ekolleri tarafından değişik şekillerde ele alınıp incelenmiştir. Ömer Nasuhi Bilmen, Ashab-ı Kiram Hakkında Müslümanların Nezih İtikadları adlı eserinde Muâviye’yi sahabe olması dolayısıyla saygıyla anmış ve hakkında ağır eleştirilerde bulunmayı uygun görmemiştir. Polemik yaratmak (...) yerine Sünnî akideye mensup kimselerin inançlarını pekiştirme ve sağlam bir itikadî temel inşa etme amacı gütmüştür. O, Muâviye’nin sahabeden olduğunu dolayısıyla Ehl-i sünnet akidesine göre adaletli ve güvenilir olması gerektiğini izah ederek ona yönelik aşırı eleştirilerin kişinin itikadına zarar vereceğini vurgulamıştır. Bilmen, ayet, hadis ve İslâm âlimlerinin düşüncelerine sıkça atıfta bulunmuş, konuyu yalnızca teorik bir çerçevede değil, tarihsel bağlamıyla birlikte ele almıştır. Sünnî itikada ters düşen fikirleri reddederken, sert bir dil kullanmaktan çekinmiş bunun yerine daha açıklayıcı ve ikna edici bir üslup tercih etmiştir. Ona göre Muâviye, Hz. Osman’ın katlinin ardından adaletin tesis edilmesi gerektiğini gerekçe göstererek halife Hz. Ali’ye karşı muhalefetini açıkça dile getirmiş ve sonuçta İslâm dünyasında siyasi ayrılıklar ve kutuplaşmalar ortaya çıkmıştır. Söz konusu ayrılıklar, Emevîler, Şiîler ve Hâricîler gibi muhtelif grupların doğuşuna zemin hazırlamış ve İslâm toplumunda uzun süreli bir etkisi olan fırkalaşma sürecinin çıkışını hızlandırmıştır. Bilmen, Hz. Ali ve Muâviye arasında meydana gelen Sıffin Savaşı ve Cemel Vakası gibi hadiselere neden olan tarihî ve insani faktörlere dikkat çekerek tarafların niyetlerine dair kesin hüküm vermekten kaçınmış, her iki tarafın da içtihat ettiğini ve hakikati aradığını ifade etmiştir. O, Muâviye’nin dönemin siyasî ve toplumsal dengelerini gözeterek oğlu Yezid’i veliaht tayin ettiğini ve böylece olası fitnelerin önüne geçtiğini belirtmiştir. Bilmen açısından Muâviye, iç savaşların yıprattığı bir toplumda siyasi istikrarı ve birliği tesis eden, İslâm’ın sınırlarını genişleten, idari reformlara öncülük yapan ve toplumsal barışı yeniden inşa eden dinî ve siyasi bir lider olup adaletli ve güvenilir bir şahsiyettir. Bu çalışmada, İslâm tarihinde tartışmalı bir figür olan Muâviye b. Ebî Süfyân’ın sahabe statüsü ve liderliği üzerine farklı yaklaşımlar incelenmekte; söz konusu yaklaşımlar yalnızca tarihsel hadiselerin değerlendirmesiyle sınırlı kalmayıp, ayrıca mezhebî farklılıkların oluşumunda belirleyici rol oynayan itikadî ve siyasî tutumları da yansıtmayı hedeflemektedir. Bu bağlamda çalışmada geleneksel Sünnî düşünce içerisinde önemli bir konuma sahip olan Ömer Nasuhi Bilmen’in itikadî ve siyasî perspektifi üzerinden bu tartışmaların dinî ve tarihî boyutlarına ışık tutulması amaçlanmaktadır. (shrink)

Článek souhrnně odpovídá na vybrané podněty a námitky čtyř textů, jež polemizují s některými aspekty Dvořákovy knihy Kauzalita činitele (Togga 2020). Ve vztahu k článku J. Peregrina vysvětluje, proč nelze přijmout jeho řešení antinomie mezi svobodným rozhodováním a determinismem oddělením dvou druhů jazyků či výkladových rámců. Kritiku S. Sousedíka Dvořák považuje za založenou na příliš úzkém pojetí schopnosti. Odmítá to, že by z pojmu schopnosti plynulo, že ta může být determinována pouze něčím jiným, než je její nositel. Podstatnou část námitky (...) D. Peroutky Dvořák přijímá a upřesňuje, nakolik je existence alternativních možností nutnou podmínkou svobodného charakteru rozhodování. Konečně, v polemice s V. Punčochářem se Dvořák snaží vyložit, ve kterém smyslu náhoda ruší svobodu a ve kterém nikoliv. Dále, autor nepovažuje epistemické alternativy za dostatečné pro skutečnou svobodu rozhodování. (shrink)

Book Information A Theory of Justice: Revised Edition. By John Rawls. Oxford University Press. Oxford. 1999. Pp. xxii + 538. Hardback, £25.00. Paperback, £12.99.

Abū Bakr Shams al-Aʾimma Muḥammad b. Abī Sahl Aḥmad al-Sarakhsī (d. 483/1090 [?]) is recognized among Ḥanafī jurists as a mujtahid fī al-masāʾil (independent jurist in legal issues), in accordance with Kemalpaşazade’s seven-tier classification. Al-Sarakhsī authored two major works: Uṣūl al-Sarakhsī, also known as Tamhīd al-Fuṣūl fī al-Uṣūl, a foundational treatise in legal theory, and al-Mabsūṭ, his most comprehensive work on substantive law (furūʿ al-fiqh). While there are occasional references to qirāʾāt (variant Qurʾānic readings) in his other writings, all instances (...) where al-Sarakhsī engages in legal inference (istinbāṭ) based on qirāʾāt are found in al-Mabsūṭ. These include derivations not only from canonical readings (ṣaḥīḥ qirāʾāt), but also from ṣaḥābī qirāʾāt—readings attributed to the Companions of the Prophet. Since the methodology of inferring rulings from canonical readings constitutes an independent field of inquiry, this study focuses specifically on al-Sarakhsī’s approach to legal inference based on ṣaḥābī qirāʾāt within the Ḥanafī tradition. Understanding the method of a prominent Ḥanafī jurist, influential in both uṣūl and furūʿ, is crucial for grasping the broader Ḥanafī perspective on this issue. Accordingly, the scope of this research has been limited to ṣaḥābī qirāʾāt to examine their status as sources of legal evidence (dalīl sharʿī) within the Ḥanafī school. The analysis is based on examples of legal inference from both Uṣūl al-Sarakhsī and al-Mabsūṭ. In order to clarify al-Sarakhsī’s methodology, these examples are compared with earlier and contemporary scholars such as al-Jaṣṣāṣ (d. 370/981), al-Dabūsī (d. 430/1039), and al-Pazdawī (d. 482/1089), whose uṣūl works have reached us. In nine legal issues where al-Sarakhsī employed ṣaḥābī qirāʾāt, the Companions cited include ʿAbd Allāh b. Masʿūd, Ubayy b. Kaʿb, and Saʿd b. Abī Waqqāṣ. It has been established that al-Sarakhsī, following the general view of the Ḥanafīs, regarded widely transmitted ṣaḥābī qirāʾāt as equivalent in status to mashhūr sunna (widely accepted prophetic practice) within the sources of law. Al-Sarakhsī stipulates that for a report to be considered mashhūr sunna, it must be traceable to Abū Ḥanīfa. Based on this principle, the readings of ʿAbd Allāh b. Masʿūd and Saʿd b. Abī Waqqāṣ are considered mashhūr sunna, whereas the readings of Ubayy b. Kaʿb are not, despite Ubayy’s fulfillment of the necessary criteria for transmission—namely, being a jurist (faqīh), possessing precision (itqān), and being upright (ʿadāla). The use of Saʿd b. Abī Waqqāṣ’s reading in legal inference appears to result from the absence of other textual evidence on the issue. One of the principles al-Sarakhsī establishes regarding legal inference from ṣaḥābī qirāʾāt is that these readings may represent nāss al-mansūkh al-tilāwa—verses whose recitation has been abrogated. The rationale is that while God has erased these verses from the memories of most, He allowed them to remain with the Companions who transmitted them. Though such readings, being classified as shādhdh (irregular), cannot be incorporated into the Qurʾān textually, they may still be treated as mashhūr āḥād reports and thus valid in deriving legal rulings. Furthermore, these mansūkh al-tilāwa readings may function as muqayyad (restrictive) expressions in contrast to muṭlaq (unrestricted) terms found in canonical readings. Since the Ḥanafīs allow the reconciliation of muṭlaq with muqayyad when the reason and ruling are identical, the ṣaḥābī qirāʾa may be interpreted in light of the canonical reading. Consequently, in the matter of whether the fasts for expiation of an oath (kaffārat al-yamīn) must be consecutive, al-Sarakhsī considers the reading of Ibn Masʿūd—treated as mashhūr sunna—to be binding evidence. This reading, as a muqayyad expression, leads to two legal conclusions: it supplements the canonical text (nass) and interprets an unrestricted command as requiring consecutiveness. In contrast, Ubayy b. Kaʿb’s reading—despite being of comparable value—is not treated as mashhūr sunna, and therefore, the Ḥanafīs ruled that the make-up (qaḍāʾ) of Ramaḍān fasting need not be consecutive.Given that ṣaḥābī qirāʾāt typically involve additional elements compared to canonical readings, they may also serve to specify general terms (ʿāmm) through restriction. Al-Sarakhsī’s use of ṣaḥābī qirāʾāt includes resolving ambiguity (ishkāl) in polysemous expressions and corroborating legal rulings derived from canonical readings. (shrink)

A radical new take on a perennial question in philosophy - can we ever be free? - by one of the world's most famous living philosophers.

Öz (120-150 kelime) ve yukarıdaki kutucuğa anahtar kelimeler (5-7 kelime) İngilizce öz ve anahtar kelimeler de aynı sınırlar çerçevesinde yazılmalıdır. Bu makalede, Osmanlı’nın zirve dönemi âlimlerinden olan Taşköprîzâde’nin, insanı ahlâkî yönüyle merkeze alan bir risalesini analiz ve sentez yöntemiyle incelemeye çalıştık. Risale, insanın irâdî eylemlerinin toplamından oluşan, ahlâk, ev idaresi ve siyaset şeklinde üç temel ayağı bulunan amelî hikmeti, İslam kanunu üzere incelemektedir. İnsanın özgür olmakla beraber sorumlu olan yönetici kimliğinin ön plana çıktığı risalede bazı konularda sorgulayıcı, bazı konularda da (...) aşırı kaderci tutumun izleri rahatlıkla görülebilir. Kişinin hem iç dünyasında hem de çevresinde denge ve düzeni sağlayabilmesi kuvvetli bir sorumluluk bilincine bağlanmıştır. Müellifin devraldığı bilgi birikimini harmanlayarak aktarmadaki başarısı ve eklektik kişiliği bizlere, döneminin insan algısı hakkında derli toplu bilgiler sunmuştur. (shrink)

Článek se zabývá vybranými aspekty dvou známých publikací o mnohosti světů a mimozemském životě, které vyšly na konci 17. století. Jedná se o Entretiens sur la pluralité des mondes Bernarda de Fontenelle a Cosmotheoros Christiaana Huygense. V první části se článek soustředí především na to, jak oba autoři chápou postavení člověka v obydleném a neohraničeném univerzu. Fontenelle a Huygens poskytují ve svých textech přesvědčivé vyvrácení často opakované představy, že idea neohraničeného vesmíru probouzela v novověkých lidech hrůzu a obavy. Ve skutečnosti (...) pro ně neohraničený vesmír znamenal oslavu rozumu, který se dokáže vymanit z geocentrické pověry a antropocentrismu. Současně se v protoosvícenském duchu jednalo i o oslavu vesmírné všudypřítomnosti rozumu. Ve druhé části se článek zabývá tzv. kognitivními vášněmi: zejména strachem, úžasem a zvědavostí. Analýza děl Huygense a Fontenella potvrzuje některé poznatky Lorraine Dastonové a prohlubuje je. Ukazuje se, že na konci 17. století strach i obdiv byly již jednoznačně chápány jako projev nevědomosti a zaostalosti, ačkoliv dříve byly spojovány se zbožností a počátkem filosofování. Proti tomu dříve odsuzovaná zvědavost se stala legitimní, ba dokonce žádoucí vlastností opravdového badatele. (shrink)

İçinde yaşadığımız post modern dünyanın şartları dinî çeşitliliği oldukça yakından tecrübe etmemize vesile olmaktadır. Fakat bu çeşitlilik aynı zamanda birtakım teolojik, felsefi ve epistemolojik sorunlar üretmektedir. Birbirinden farklı teolojik iddialara sahip dinlerin hangisinin eşsiz hakikati içerdiği meselesinin, nesnel ölçütler üzerinden çözüme kavuşturulması pek olası değildir. Zira burada bir epistemik denk ihtilafı söz konusudur. Farklı dinlere mensup insanların aynı epistemik düzlemi paylaşmalarına rağmen farklı hakikat iddialarına sahip olmaları bu ihtilafın temelini oluşturur. Aslında tek bir dinîn doğru olduğuna dair nesnel kriterlerin yokluğu (...) konusunda genel bir uzlaşıdan bahsedilebilir. Fakat bu gerçeği kabul ettikten sonra uygun epistemik tavrın ne olması gerektiği konusu üzerinde aynı uzlaşıdan söz edilemez. Refomcu epistemoloji, doğal teoloji ve çoğulcu paradigmanın epistemik denklik karşısındaki çözüm önerilerinin farklı çıkmazları vardır. Bu bağlamda David Basinger’in konuya dair önerileri tartışılmaya değerdir. Makalede öncelikle Basinger’in “Basinger Rule” adını verdiği epistemik ilkenin ne olduğu ve dinî çeşitliliğin gündeme taşıdığı sorulara nasıl bir çözüm vaat ettiği meselesine odaklanılmıştır. Ardından, Basinger’in üzerinde durduğu ve bir epistemik ödev olarak tanımladığı inanç değerlendirmesi ve bunun temel inançlar ile ilişkisi ele alınmıştır. Son olarak nesnel kanıtların yokluğunda herhangi bir dinîn doğruluğu meselesinin nasıl anlaşılması gerektiği konusu üzerinde durulmuştur. Bu makale en genel olarak dinî çeşitlilik olgusu bağlamında gündeme gelen epistemik denklik tezini irdeleme ve ayrıca bu mesele etrafında beliren tartışmalara bir çerçeve sunma gayesi taşımaktadır. (shrink)

Çalışmada, Heinz Halm tarafından kaleme alınan; kitabelerden, vakayinamelerden, gazetelerden, sözlü kaynaklardan vesair tarihî kaynaktan yararlanılarak Arap tarihinin anlatıldığı çalışma değerlendirilecektir. “İslam Öncesi Dönemden Günümüze: Araplar” ismiyle Hitit Üniversitesi İlahiyat Fakültesi Araştırma Görevlisi Fahrettin Haliloğlu’nun tercüme ettiği eser, millet varlığı milat öncesi dönemlere uzanan Arapların, tarih boyunca içinden geçtikleri süreçleri ele alma iddiasını taşımaktadır. Bu iddianın varlığı, çalışmanın kritik için seçilmesinin temel nedenini oluşturmaktadır. İslam öncesi dönemden 21. yüzyıla kadar oldukça geniş bir zamanı kapsayan bir çalışmada Arapların tarihinin hangi açılardan ele (...) alındığı önemli olmakla birlikte; söz konusu tarihi akış içerisinde Alman bir araştırmacı gözüyle Hz. Peygamber’in risaletinin ne şekilde işlendiğini ve nasıl yansıtıldığını incelemek, siyer araştırmaları açısından, ayrıca önem kazanmaktadır. Bu çerçevede değerlendirmeye gayret edeceğimiz kitap, “İslam Öncesi Arabistan”, “Arabistan ve İslam”, “10. Yüzyıldan 15. Yüzyıla Kadar Arap Dünyası”, “1500’den 1800’e Kadar Arap Dünyası”, “19. Yüzyıl”, “20. Yüzyılda Devlet Oluşumu ve Bağımsızlık” ve “21. Yüzyılın Başında Arap Dünyası” başlıklarıyla yedi bölümden meydana gelmektedir. (shrink)

Türkiye’de din hiçbir zaman kendi özgün alanında varlık gösteren bir kurum olmadı. Çokça ifade edildiği gibi tayin edilmiş özel ve kamusal sınırları içinde 2000’li yıllara kadar ulus-devletin ilerlemeci toplum modelinin ve aynı zamanda kentli seçkin sınıfın yaşam dinamiklerinin bir aparatı olarak nesneleştirilmiştir. Din yeni yüzyılın ilk 10 yılında daha pasif bir laiklik üzerinden devletle ilişki içindeyken ve görece çoğulcu, demokratik, eşitlikçi bir toplum hedefinde “ifade hürriyeti”nin önemli bir test alanı gibi işlev görürken sonraki yıllarda, inşa edilen bir hukuk anlayışı içinde (...) toplumun sosyoekonomik ve kültürel sorunlarının yönetilmesi olarak işlevselleştirilmiştir. Bu çalışma Adalet ve Kalkınma Partisi örneğinde çağdaş Türkiye’de bir iktidar dili olarak din konusunu odağına almıştır. Son yıllarda iktidarın her bakımdan siyasette yaşadığı sorunlara koşut olarak 2023 seçimleri öncesinde gittikçe artan ve dozu oldukça yüksek bir din dilini anlamaya dönük bir ilgi etrafında ortaya çıkan bu yazı kendisine problemin tarihi ve toplumsal ardalanını anlama yönünde bir hedef belirlemiştir. Çağdaş Türkiye’de din ve siyaset ilişkilerinin oturduğu tarihsel bağlam etüt edilmek istendiğinde dolaylı, sistematik olarak sorunun bugüne bakan yönleri anlaşılmak istendiğinde ise din ve siyaset ilişkisinin kendi gündelik doğasında yazılı ve görsel basına yansıyan görüntülerini esas alarak doğrudan gözleme dayalı elde edilen veriler olgu merkezli tarihsel fenomenolojik bir bakış açısıyla çözümlenmiştir. Süreç, ulus- devlet programı ile yerinden edilen değerlerin yeni tip muhafazakâr bir politik cemaat üzerinden tarihsel anlamda yeniden yerleştirilmesi olarak okunmuştur. (shrink)

यह ग्रन्थ किसी एक संप्रदाय, मत, वाद, सिंद्धात या दार्शनिक विचारधारा से संबंधित नहीं है । इसकी प्रचलित विभिन्न व्याख्याओं, टीकाओं या इसके अर्वाचीन-प्राचीन भाष्यों से यदि किसी को यह लगे कि यह किसी संप्रदाय, मत, वाद, सिद्धान्त या दार्शनिक विचारधारा का ग्रन्थ है तो यह जानना चाहिए कि यह उस-उस सम्प्रदाय, भगवद्गीता के संबंध में अपनी दृष्टि है, श्रीमद्भगवद्गीता का सत्य-सार या उपदेश नहीं। इस ग्रन्थ के संबंध में भ्रांतियों का कारण स्वयं के पूर्वाग्रह या किसी संप्रदाय-विशेष से जुड़ना (...) हो सकता है, लेकिन स्वयं श्रीमद्भगवद्गीता भ्रांति का कारण नहीं है ।. (shrink)

Başta Kur’ân-ı Kerîm olmak üzere İslâm dininin kaynaklarının büyük ölçüde Arapça olması, nasslardan hüküm çıkarma gayesini güden Fıkıh usûlünün Arap dili grameriyle yakından ilgilenmesine vesile olmuştur. Lafızlarla ilgili pek çok konu arasında istisnâ konusu da kendine haklı bir yer bulmuş ve hem dilcilerin hem de fıkıhçıların ilgi odağı olmuştur. İstisnâ konusu birçok eserde özel bölüm olarak ele alındığı gibi bu konu hakkında müstakil eserler de kaleme alınmıştır. İstisnânın istisnâsı konusu ise üzerinde çokça tartışılan ve neredeyse hiçbir noktasında görüş birliğine varılamayan (...) spesifik bir konu olarak belirmiştir. Nasslarda kullanımına neredeyse hiç rastlanmaması nedeniyle karşılığı olmayan fakat farazî fıkıh malzemesi olarak çokça kullanılan bu konu, fürû örneklerinin kısır döngüsüne sahne olmuş ve nihaî bir karara bağlanamayarak sonuçsuz kalmıştır. Gerek dil ekolleri gerek fıkıh mezhepleri arasında derinleşen ihtilaf, ekol ve mezhep içi ihtilaflara da sahne olmuş, çözümü oldukça zor bir kördüğüm halini almıştır. İstisnânın istisnâsını dil açısından olabilir görenler dahi, müstesnâ ile müstesnâ minh arasında cins farklılığı olmasının dışında sayılar alanında bunu ispatlayacak bir delil ve kullanım alanı gösterememişlerdir. (shrink)

Düşünmek, insan hayatının vazgeçilmez unsurlarından biridir. Eleştirel düşünme ise insanın zihnini hatadan koruyarak doğru ve tutarlı düşünmesini sağlamaktadır. Ancak bu düşünme şekli doğuştan getirilmeyip eğitimle geliştirilmektedir. Disiplinli düşünmeyi öğrenen insan gerek bireysel hayatında gerek çevresinde gerekse profesyonel hayatta daha başarılı bir yol izleyecektir. Bu eser de eleştirel düşünmeye bir giriş niteliğinde olmakla beraber alana dair okumalara yeni başlayanlar için önemli bir ilk adım niteliğindedir.

Şerif Mardin and Nilüfer Göle have left traces of high reference value in Turkish sociology, whose echoes still continue. When it comes to their attempts to understand and make sense of Turkish modernization and the perspective they put forward, it can be said that the two names make undeniable contributions to the literature on their approaches. The concepts they use, the discourses, the fictions they put forward, the emphasis on the triangulation points of Turkish modernization, the micro and macro theoretical (...) approaches make the two thinkers similar at some points and differentiate them at some points. The aim of this study is to comparatively analyze the fictions of the two leading figures who come to the fore with their political, historical and socio-cultural analyzes on the depiction of Turkish modernization, on the axis of the “discourses” they use. In this context, literature review was used. The study consists of two main parts. In the first part, the concepts that are the basic building blocks of the Turkish modernization fictions of the two thinkers are discussed. Then, the general theoretical framework of Turkish modernization is presented by comparing the two thinkers. In the second part, the fictions of the two thinkers are depicted by comparing Turkish modernization fictions on the axis of their prominent discourses. It is encountered with a fiction in which center-periphery separation, historical and socio-cultural continuities, integration under the roof of the “nation-state”, a top-down and projected political structure are emphasized. At the same time, the reflections of the multidimensional relationship between these elements and the phenomenon of “religion” are presented within the framework of the relevant discourses. It is concluded that both thinkers characterize the phenomenon of “religion” as a dominant element in the Turkish modernization experience constructs. It has been determined that other elements support this characterization. (shrink)

Straipsnio tikslas – atskleisti įrankio (Zeug) ir technikos (Technik) skirtumą M. Heideggerio technikos filosofijoje. Analizuojami skirtumai nurodo pasaulio konstitucijos problematiką. Dasein santykį su įrankiu M. Heideggeris pristatė kaip parankų (Zuhandenheit), o štai santykį su technika įvardijo priešingai. Technika, kylanti iš gamtos mokslų, susaistytų machinacija (Machenschaft), filosofo pristatoma kaip Dasein kūrybines galias nuostatyne (Gestell) slopinanti terpė. Straipsnyje atskleidžiama dvejopa problematika. Pirma, parodomi įrankio ir technikos ontologiniai skirtumai. Antra, atskleidžiamas nuostatyno ontologijos ambivalentiškumas. Nuostatynas M. Heideggeriui nėra tik techniškai orientuoto pasaulio užvaldymo mechanizmas, (...) bet ir „gelbstintis“ pradas. (shrink)