it feels like a tommy wiseau movie, only much worse. greenscreen driving, awkward ai-level idiotic dialogues, monotonous and one-dimensional concept, something about water, watches and the youngest version of the characters that were supposed to connect the equally boring and pretentious three stories like, who cares, this thing was insufferable.

το soundtrack είναι πυξ λαξ και είναι τόσο κακό όσο ακούγεται

Πανέμορφο. Το California Dreamin' σε λούπα στο κεφάλι σου και μια περίεργη όρεξη για ανανόπιτα με ανανά. Κάπου σε όλα αυτά σκέφτεσαι: αν γυριζόταν στην Ελλάδα θα ήταν άραγε μια ταινία για μπάτσους που τρώνε στα everest;

dystopia, state control over women's bodies, uno cards, bdsm, broken eggs on nude female body, blood, friendship, hope, dirt, despair, hangover and ecstasy. just nikos nikolaidis' things. mastermind.