สิ่งที่น่ากลัวที่สุดของหนังคือ โลโก้สหมงคลฟิล์ม ก็คิดได้นะโดนเส้นมาก

4 เรื่อง หาว 2 ขนลุก 1 โดนเส้น 1

โดยรวมแล้วพอเป็นหนังย่อยแบบนี้ ถึงแม้ว่าจะตั้งใจเท่าไหร่มันก็ดูเหมือนงานหยาบจริงๆ จะมาพูดว่าก็เป็นหนังสั้นจะยัดอะไรได้ ใช่แล้วจะทำทำไม ทุกตัวละครเหมือนถูกยัดลงไปจนดูเหมือนโดนยัดเยียด จากที่กลัวกลายเป็นไม่กลัว พูดตรงๆเลยว่า 4 เรื่องนี้สามารถทำเป็นหนังของตัวเองได้ ขยายเส้นเรื่องให้มันดูดีกว่านี้ ที่มากกว่าตัวหลักไม่รู้เรื่องเล่า เล่าแล้วทำไม่เชื่อพร้อมกับสถานการณ์(บังคัง)ให้โดนหลอก ไม่มี choice อื่น กลายเป็นหนังจำเจ ไม่สุดซักเรื่อง

- เรื่องที่ 1 น่าจะนิ่งที่สุดละ ด้วยเวลาน้อย ความสัมพันธ์ของตัวละครทำให้เราอินก็น้อย ผีก็ไม่อินสรุปจบแบบงงๆ 

- เรื่องที่ 2 ดีที่สุด เคมีนักแสดงเริ่ดมาก รวมไปถึงเนื้อเรื่องกับความสัมพันธ์ตัวละครแม่งไปในทางเดียวกัน พร้อมกัลฉากเสียวสกีสุดๆ เหมือนดูหนังผีอินดี้ บรรยากาศขนลุกแล้วใส่เต็มจัดหนักองค์ท้ายแบบเริ่ดๆ

- เรื่องที่ 3 ได้ปล่อยจอยเลยหล่ะ ละสายตาจากนักแสดงไม่ได้เลย เคมีเข้ากันอยู่นะอาจจะล้นไปบ้างแต่โดนเส้น ได้ทั้งหลอนและตลกไปในเวลาเดียวกัน ชอบประเด็นเรื่องนี้ที่สุดที่ดูมา แต่เล่าน้อยไปเสียดายมากมันกระชากอารมณ์ไปหน่อย

- เรื่องที่ 4 ยอมรับว่าเสียดายมาก น่าจะได้เรื่องที่ง่ายที่สุด ทุกอย่างดูเอื้อมากๆ แต่ก็ได้แค่นี้ ประเด็นในหนังสามารถแตกออกหา และยังเป็นปัญหาสังคมที่สำคัญด้วย แต่ก็ได้โดนพูดแบบผิวๆ (เพราะไม่มีเวลา)

A24 เวอร์ชั่นไทย

หนังชวนตั้งคำถามเกี่ยวกับความเชื่อและวิทยาศาสตร์ ในสถานการณ์ไม่สามารถฟันธงได้ว่าเป็นอันไหนกันแน่ ดำเนินเรื่องโดยตัวละครที่ไม่เชื่อ สวนทางกับคนพื้นที่ที่เชื่อสนิท พร้อมเหตุการณ์ต่างๆที่เป็นปริศนา นั่งดูก็ได้แต่ตีกันในหัวสมองว่า สรุปบ้าจริงหรือผีเข้า

ชมสิ่งที่ดีคือบรรยากาศที่ขนลุกชวนน่ากลัว ไม่มีเรื่องติเลย สีและภาพ พยายามเป็นหนัง Psycho และทำงานกับสมองชวนคิดมากๆ ง่วงบ้างบางที แต่ตกม้าตายเพราะนักแสดงประกอบ เหมือนเป็นดาบ 2 คม ถ้าเป็นหนังไม่จริงจังอาจจะดี แต่พอเป็นหนังที่จริงจังไม่ติดตลกอะ มันกับไม่ธรรมชาติ

ส่วนตัวแอบไม่ชอบซาวด์ต่างๆนิดหน่อย มันดูงงๆ เหมือนจังหวะกำลังกลัวแต่ตลกเสียงซาวด์ แล้วก็voice เยอะมาก (ไม่แน่ใจว่าเป็นจังหวะตัดต่อหรือเปล่า)

มองในเรื่องความวิปริตต่างๆ รสนิยมทางเพศ อาจจะไม่ได้ใหม่ในยุคสมัยนี้ ด้วยสื่อต่างๆออกมาก็ถือว่าไม่ตกใจ

แต่ถ้ามองในการกดขี่ความเป็นคนด้วยกันถือว่าทำได้ดี ยิ่งฉากตอนจบทรมานมาก เมื่อความเป็นคนของเราไม่เท่ากัน ด้วยบ้านเมืองที่สามารถทำอะไรก็ได้ น่าหดหู่เหลือเกิน ด้วยฉากหน้าความสวยหรูดั่งวิมาน แต่กับทำสิ่งสกปรกในนั้น เปรียบกับคนที่ฉากหน้าทำดีสวยหรูแต่กับทำสิ่งลับหลังที่ไม่น่าให้อภัย

ดูๆไปก็อดคิดไม่ได้ว่านี่มันเรื่องจริงหรือเปล่า พอดูไปก็มีอารมณ์ร่วม หดหู่อะอยากเอาน้ำล้างตา เนื้อหาหนังค่อนข้างสิ้นความหวังอะ ดูไปไม่รู้ว่าดูไปทำไม มันทรมานและไม่มีใครที่จะหนีจากอำนาจนี้ได้ อยากกดปิดจอแต่ทำไม่ได้

คงจะเป็นหนังหน่วงกินใจอีกหนึ่งเรื่องที่ไม่สามารถตัดสินเลือกฝ่ายได้เลย ขนาดดูมาครบ 1 วันแล้วก็ยังเป็นก้อนความรู้สึกกลมๆ เทาๆ อยู่ในใจ

หนังพูดถึงปัญหาครอบครัวธรรมดาๆ แต่มันอิมแพค เหลือนโดนปาหินตลอดเวลา ยังยกฉากสอบสวนเป็นฉาก the best ที่สุด เสียงยังก้องอยู่ในหู

ความไม่สมบูรณ์แบบในครอบครัว การโดนทำร้าย การถูกทอดทิ้ง มารวมอยู่ในครอบครัวที่ขาดๆเกินๆ กับเติมเต็มกันในสิ่งที่ขาด แอบอดคิดไม่ได้ว่า ถ้าเรื่องไม่เกิดทุกคนอาจจะมีความสุข ในบ้านหลังเล็กๆตรงนี้ เป็นอารมณ์อึดอัดที่ไม่สามารถพูดกับตัวละครได้ มีแค่คนดูที่รู้ คนดูอย่างฉันรู้สึกแตกสลายมาก