Latin

edit

Etymology 1

edit

Perfect passive participle of intereō.

Pronunciation

edit

Participle

edit

interitus (feminine interita, neuter interitum); first/second-declension participle

  1. having died, dead
Declension
edit

First/second-declension participle.

Etymology 2

edit

    From intereō + -tus (forming action nouns).

    Pronunciation

    edit

    Noun

    edit

    interitus m (genitive interitūs); fourth declension

    1. overthrow, fall, annihilation, ruin, destruction, dissolution
      Synonyms: exstīnctiō, perniciēs, pestis, clādēs, vulnus, incommoditās, calamitās, cāsus, īnfortūnium, exitium
    2. extinction
      Synonym: exstīnctiō
    3. death
      Synonyms: mors, fūnus, exitus, perniciēs, fātum, somnus, fīnis, sopor
    Declension
    edit

    Fourth-declension noun.

    singular plural
    nominative interitus interitūs
    genitive interitūs interituum
    dative interituī interitibus
    accusative interitum interitūs
    ablative interitū interitibus
    vocative interitus interitūs

    Further reading

    edit