abrupt

ภาษาอังกฤษ

รากศัพท์

จากภาษาละติน abruptus, ซึ่งเป็นกริยาช่องที่ 3 ของ abrumpere (หัก, หยุด) มีรากศัพท์จาก ab- + rumpere (หัก, เบรก)

การออกเสียง

สัทอักษรสากล^{(คำอธิบาย)}: /əˈbrʌpt/
abrupt (อเมริกัน): (file)
เทียบเสียงภาษาไทยโดยประมาณ: เออะ-บรัพทฺ

คำคุณศัพท์

abrupt (ขั้นกว่า more abrupt หรือ abrupter, ขั้นสุด most abrupt หรือ abruptest)

รวดเร็ว, ผลุบผลับ
ไม่สุภาพ ใช้กับความประพฤติ

คำกริยา

abrupt (บุรุษที่สามเอกพจน์ปัจจุบันกาลสามัญ abrupts, รูปกริยาขยายปัจจุบันกาล abrupting, อดีตกาลสามัญ และรูปกริยาขยายอดีตกาล abrupted)

แม่แบบ:สกรรม แยกจากกัน
ขัดขวางในทันทีทันใด

คำนาม

abrupt (พหูพจน์ abrupts)

(บทกวี) สิ่งที่ซึ่งรวดเร็ว