wymowa:
IPA: [bɔˈɡuswaf], AS: [bogusu̯af], zjawiska fonetyczne: wygł.
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskoosobowy, nazwa własna

(1.1) imię męskie; zob. też Bogusław w Wikipedii

rzeczownik, forma fleksyjna

(2.1) D. lm od: Bogusława
odmiana:
(1.1)
przykłady:
(1.1) Wuj Bogusław nie dbał o pamiątkowy miecz i teraz ta rodzinna pamiątka jest cała w rdzy.
(1.1) O palmę pierwszeństwa rywalizowały piosenki w wykonaniu Krystyny ProńkoKrzysztofa KrawczykaBogusława Meca, Zbigniewa Wodeckiego i[1]
składnia:
kolokacje:
(1.1) pan Bogusław • brat / kuzyn / wujek / dziadek Bogusław • mężczyzna imieniem (o imieniu) Bogusław mieć na imię / nosić imię / używać imienia Bogusław • dać na imię / nadać imię / ochrzcić imieniem Bogusław • otrzymać / dostać / przybrać imię Bogusław • dzień imienin / imieniny Bogusława
synonimy:
(1.1) zdrobn. Boguś
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. Bogusławowa ż, Bogusławówna ż, Bogusławostwo lm mos, Bogusiowa ż, Bogusiówna ż, Bogusz m, Bohusz, Boguta
zdrobn. Boguś, Sław, Sławek
forma żeńska Bogusława ż
przym. Bogusławowy, Bogusiowy
związki frazeologiczne:
etymologia:
pol. Bóg + sławićten, który ma sławić Boga[2]
źródłosłów nazwisk: Bogucki, Bogusławski, Bogusiewicz, Bogusz, Boguszewski oraz nazwy miejscowej Boguszów[2]
uwagi:
(1.1) zobacz też: Indeks:Polski - Imiona
tłumaczenia:
źródła:
  1. Roman Radoszewski, Czesław Niemen: kiedy się dziwić przestanę… – monografia artystyczna, 2004, Narodowy Korpus Języka Polskiego.
  2. 1 2 Jan Miodek, Słownik ojczyzny polszczyzny, oprac. Monika Zaśko-Zielińska, Tomasz Piekot, Europa, Wrocław 2002, ISBN 83-87977-92-6, s. 63.