Wikipedia

Mandy Patinkin

amerykański aktor filmowy i telewizyjny

Mandy Patinkin, właśc. Mandel Bruce Patinkin (ur. 30 listopada 1952 w Chicago) – amerykański aktor i piosenkarz występującym w musicalach, telewizji i filmie. Jako artysta broadwayowski współpracował ze Stephenem Sondheimem i Andrew Lloydem Webberem.

Mandy Patinkin
Ilustracja
Imię i nazwisko

Mandel Bruce Patinkin

Data i miejsce urodzenia

30 listopada 1952
Chicago

Zawód

aktor, piosenkarz

Współmałżonek

Kathryn Grody
(od 1980)

Lata aktywności

od 1974

Multimedia w Wikimedia Commons

Odtwórca roli doktora Jeffreya Geigera w serialu CBS Szpital Dobrej Nadziei (1994–2000), za którą w 1995 został uhonorowany nagrodą Emmy dla najlepszego aktora w serialu dramatycznym[1]. Występował w Rube’a Johna Sofera w serialu Showtime Trup jak ja (2003–2004), Jasona Gideona w serialu CBS Zabójcze umysły (2005–2007), weterana wywiadu CIA Saula Berensona w serialu Showtime Homeland (2011–2020) i Hala Wacknera w serialu sądowym Showtime Sprawa idealna (2021). Wcielił się w postać szermierza Inigo Montoyi w przygodowym filmie familijnym Roba Reinera Narzeczona dla księcia (1987)[2] i zagrał rolę Avigdora w melodramacie muzycznym Barbry Streisand Yentl (1983), za którą otrzymał nominację do Złotego Globu dla najlepszego aktora w filmie komediowym lub musicalu[3].

Życiorys

edytuj

Urodził się w Chicago w stanie Illinois w rodzinie z wyższej klasy średniej jako syn Doris „Doralee” (z domu Sinton) i Lestera Patinkina, który prowadził dwie duże fabryki metali w Chicago, The People’s Iron & Metal Company i Scrap Corporation of America[4]. Jego rodzina wywodziła się od żydowskich emigrantów z Rosji i Polski[5] i wychowywał się w konserwatywnym judaizmie. Jego matka napisała żydowską rodzinną książkę kucharską Przepisy mojego życia (Grandma Doralee Patinkin’s Jewish Family Cookbook)[6]. Kuzynami Patinkina są Mark Patinkin, autor i felietonista „The Providence Journal” i Sheldon Patinkin z Columbia College w Chicago, założyciel The Second City[7].

Uczęszczał do South Shore High School i Harvard St. George School. W 1970 ukończył Kenwood High School (potem Kenwood Academy). Studiował na University of Kansas i Juilliard School (1972–1976)[8].

W 1975 zadebiutował na scenie Broadwayu jako Arthur Gower w komedii Trelawny ze „Studni”[9]. Grał w przedstawieniach broadwayowskich, m.in. Hamlet Williama Shakespeare’a (1975), Pudełko cieni Michaela Cristofera (1977) u boku Josefa Sommera, Vincenta Spano i Geraldine Fitzgerald, a także w produkcjach off-Broadwayowskich, w tym Rebeliantka (Rebel Women, 1976)[10] w roli majora Roberta Steele’a Stronga z udziałem Davida Dukesa, Johna Glovera, Petera Wellera i Erica Robertsa, prezentowanej na Festiwalu Szekspirowskim w Nowym Jorku[11], Henryk IV, część 2 Shakespeare’a (1981) jako Raptus, Niedziela w parku z George’em (Sunday in the Park with George) Jamesa Lapine’a (1983) w roli George’a (nominacja do Tony Award) czy Burza Shakespeare’a (2008) w roli Prospero. W 1980 otrzymał Tony Award za kreację narratora Ché w musicalu Evita[12], a w 1989 rola Leontesa w sztuce szekspirowskiej Zimowa opowieść przyniosła mu nagrodę Drama League Award za wybitny występ[13]. Stał się też wybitnym interpretatorem dzieł muzycznych Stephena Sondheima[14].

Po raz pierwszy trafił na ekran jako ratownik na basenie w komediodramacie Niezły pasztet (The Big Fix, 1978) z Richardem Dreyfussem. Jako detektyw Samuel Francisco w filmie sensacyjnym Obcy przybysze (1988) był nominowany do Nagrody Saturna w kategorii najlepszy aktor drugoplanowy[15]. W filmie kryminalnym Dick Tracy (1990) pojawił się jako 88 Keys. Zagrał Alfreda de Musseta w dramacie Improwizacja (Impromptu, 1991) z Hugh Grantem (jako Fryderyk Chopin), Judy Davis (George Sand), Ralphem Brownem (Eugène Delacroix) i Julianem Sandsem (Ferenc Liszt).

12 lutego 2018 otrzymał własną gwiazdę w Alei Gwiazd w Los Angeles znajdującą się przy 6243 Hollywood Boulevard[16][17].

Życie prywatne

edytuj

15 czerwca 1980 ożenił się z aktorką Kathryn Grody[8], z którą mają dwóch synów: Isaaca (ur. 1983)[8] i Gideona (ur. 1987)[8].

Filmografia

edytuj

Filmy

edytuj

seriale

edytuj

Przypisy

edytuj
  1. ↑ Outstanding Lead Actor In A Drama Series 1995. Emmys.com. [dostęp 2026-01-01]. [zarchiwizowane z tego adresu (2026-01-01)]. (ang.).
  2. ↑ Willa Paskin, Secret Agent Mandy, „New York”, 7 września 2012 [dostęp 2026-01-01] (ang.).
  3. ↑ Mandy Patinkin. Rotten Tomatoes. [dostęp 2026-01-01]. (ang.).
  4. ↑ Mandy Patinkin Biography (1952-). Film Reference. [dostęp 2026-01-01]. (ang.).
  5. ↑ Mandy Patinkin – What Nationality Ancestry Race. Ethnicity of Celebs. [dostęp 2026-01-01]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-05-03)]. (ang.).
  6. ↑ Doralee Patinkin: Grandma Doralee Patinkin’s Jewish Family Cookbook. St. Martin’s Press, 1997, s. 267. ISBN 978-0312168568.
  7. ↑ Bruce Weber, Sheldon Patinkin, Force in Chicago Theater, Dies at 79, „The New York Times”, 28 września 2014 [dostęp 2026-01-01] (ang.).
  8. ↑ a b c d Mandy Patinkin Biography. Yahoo!. [dostęp 2026-01-01]. (ang.).
  9. ↑ Mandy Patinkin. Internet Broadway Database. [dostęp 2026-01-01]. (ang.).
  10. ↑ Clive Barnes, Stage: ‘Rebel Women’, „The New York Times”, 4 czerwca 1976 [dostęp 2026-01-01] (ang.).
  11. ↑ ‘Final Days’, „The New York Times”, 13 kwietnia 1976 [dostęp 2026-01-01] (ang.).
  12. ↑ Mandy Patinkin Awards. Internet Broadway Database. [dostęp 2026-01-01]. (ang.).
  13. ↑ Mandy Patinkin. Internet Off-Broadway Database. [dostęp 2026-01-01]. (ang.).
  14. ↑ Mandy Patinkin. Listal. [dostęp 2026-01-01]. (ang.).
  15. ↑ Mandy Patinkin, Actor, Soundtrack, Producer, „TV Guide” [dostęp 2026-01-01] [zarchiwizowane z adresu] (ang.).
  16. ↑ Mandy Patinkin. Walk of Fame. [dostęp 2026-01-01]. (ang.).
  17. ↑ Mandy Patinkin Receives Star on Hollywood Walk of Fame. Nonesuch, 13 lutego 2018. [dostęp 2026-01-01]. (ang.).

Bibliografia

edytuj
Źródło: „https://pl.wikipedia.org/w/index.php?title=Mandy_Patinkin&oldid=79337366”