Θα μπορούσαν να παρατεθούν πολλές ατάκες και φράσεις της ταινίας σε μια απόπειρα μου σχολιασμού της, αλλά θαρρώ πως μια φράση εκτός της, από την συζήτηση μετά τη προβολή με τον σκονοθέτη της Νίκο Γραμματικό, επιχειρεί να τη συνοψίσει εξίσου καλά:

"Εκείνο το καλοκαίρι στη Σαλαμίνα, στα γυρίσματα της ταινίας, δημιουργήθηκε στα αλήθεια μια παρέα. [...] Πηγαίναμε τα ξημερώματα στα σκυλάδικα και ζητούσαμε να παίξει 18 φορές το Δηλητήριο."

ή

Τρέμω στην ιδέα πως θα σε χάσω,
δεν υπάρχει τρόπος…