Çoook tatlıydı. Ayrıca duvardaki ağaçların ve Paddington'ın evden ayrılınca evdeki atmosferin değişmesi çok hoşuma gitti
Filmde en çarpıcı olan şey normal diye sunulan davranışların ne kadar boğucu olabildiğini göstermesi. Kızlar aslında sadece çocukluklarını yaşıyorlar gülüyorlar, oyun oynuyorlar, sahile gidiyorlar. Ama bu masumiyet bile çevrelerindeki insanlar tarafından tehdit olarak algılanıyor. Burada namus kavramı devreye giriyor.Film namusun gerçekten ne olduğu sorusunu çok net bir şekilde sorgulatıyor. Çünkü kızları koruduğunu iddia eden sistem aslında onların hayatlarını kontrol altına alıyor. Namus bireyin içsel değerinden çok toplumun ne diyeceğiyle ilgili bir baskı aracına dönüşüyor. Yani bir değer olmaktan çıkıp bir…
Son yarım saatinde ağlamaktan ekranı izleyemedim. Göz kuruluğu başladı mı bilmiyorum ama ruh kuruluğu kesin. Film mi izledim duygusal çöküş mü yaşadım emin değilim.