60/100

Ένα ευαίσθητο, χαμηλότονο δράμα κοινωνικού προβληματισμού το οποίο, παρά τα (αρκετά) ψεγάδια του, σέβεται τον θεατή και προσπαθεί, μ' ανεπιτήδευτη αξιοπρέπεια, να κομίσει κάτι τίμιο και ειλικρινές στην ελληνική κινηματογραφία.

Εκείνο όμως που φαίνεται να λείπει τελικά από το Wishbone δεν είναι ούτε η καρδιά ούτε το ταλέντο, αλλά η στέρεη –και πιο σίγουρη για τον εαυτό της– σκηνοθετική προσέγγιση.
Αυτή η έλλειψη αυτοπεποίθησης φανερώνεται, κυρίως, στην πλατειάζουσα αφήγηση, στην αναπαραγωγή ορισμένων κλισέ αλλά και στην αμηχανία της σκηνοθέτριας…

«Τα εργαλεία του αφέντη δεν μπορούν να γκρεμίσουν το σπίτι του αφέντη.»

Τι είναι, τελικά, το One Battle After Another; Μία κατάμαυρη κωμωδία δράσης; Μία πνευματώδης κινηματογραφική σάτιρα; Ή μήπως μια καθαρά πολιτική ταινία που θίγει τα κακώς κείμενα μιας ολόκληρης χώρας και ενός ευρύτερου συστήματος;

Λοιπόν, δεν είναι τίποτε απ' όλ' αυτά. Ή μάλλον, για να είμαστε απόλυτα ακριβείς, είναι πολιτική ταινία – το κρίσιμο ερώτημα που εγείρεται όμως συνίσταται στο εξής: ποιους (πολιτικούς) σκοπούς εξυπηρετεί πραγματικά το One…