Aile, ne kutsal ne de sevgi dolu bir yer. Özellikle kuir bireyler için sürekli onları dibe çekmeye çalışan bir bataklıktan ya da sarıldıkça daha da yaralayan bir kaktüsten farkı yok.

Film boyunca ailenin, papazın, yerel polisin, şiddet faili ve destekçilerinin birbirini koşulsuz kollaması ve çürümüş sistemin açıklarını utanmadan rahatça kullanmaları korkunç ve çok tanıdık!

Bu film vesilesiyle ülkemizde 2025'in "Aile Yılı" ilan edildiğini hatırlatalım. İktidarın, kadınlara ve LGBTİ+'lara yasa yoluyla saldırmaya devam edeceğini bilidiğimizi not düşelim.

Lubunyalar olarak "İzninizle var olmadık, yasağınızla yok olmayız!" demeye ısrar edeceğiz ve mücadelemizi sürdüreceğiz. Filmdeki Adi ile Ilincia'nın dayanışması gibi birbirimizden güç alacak ve karşılarında DURACAĞIZ!

☠️☠️☠️ 15 - 0
30 - 0 ☠️☠️☠️

Halkın bir kesiminin devlet eliyle yok sayılması ne kadar tanıdıksa, buna karşı direnenlerin varlığı da bir o kadar aşina. 'Benim Çocuğum' belgeselini izlerken yaşadığım hislerin bir benzerini bugün yeniden hissettim; çocukları için mücadele eden ailelerin yaşadıklarına kayıtsız kalmak imkansızdı. Buradan bir kez daha ileteyim: Devlete karşı çocuklarının haklarını savunan tüm ebeveynlere bin selam olsun.

-Bu yaşta... Kısa film... Onca uzun film çekmişsin! Konusu ne?
-Bir erkek çocuğunun travması
-Aman bıktık sizin travmalarınızdan, gene ne olmuş?

İşçi Festivalde film bitince tüm salon ''Sırrı'ya sözümüz barış olacak!'' diye bağırdık ❤️‍🩹❤️‍🩹❤️‍🩹

Devrin daim olsun Sırrı abi...