Μπορεί να έχεις τελειώσει με το παρελθόν αλλά το παρελθόν δεν έχει τελειώσει με σένα όπως έλεγε ο Πωλ Τόμας Άντερσον στην Μανόλια. Μια άλλη ταινία με τον Τομ Κρουζ. Το Μάβερικ έγραψε ιστορία όπως και ο προκάτοχος του. Δεκαετίες αργότερα, το “Maverick” σπάει την παράδοση των χλιαρών legacy sequels φτιαγμένων απλά για να δείχνουν οι φανς την οθόνη και να χτυπάνε παλαμάκια, λέγοντας αντιθέτως μια ιστορία που λαμβάνει υπόψη το πέρασμα του χρόνου και τις ριζικές αλλαγές σε συνήθειες…

Ρόκι. Ο αγαπημένος μου κινηματογραφικός ήρωας. Ένας απλός, ντροπαλός νεαρός με χαμένο βλέμμα. Όχι ο πιο έξυπνος, όχι ο πιο όμορφος, όχι ο πετυχημένος. Ένας τριαντάρης που θα ήθελε να έχει μια ευκαιρία στη ζωή του για να αποδείξει ότι μπορεί. Τίποτα άλλο. Ο Ρόκι είναι το όνειρο του Σταλόνε που έγινε πραγματικότητα.
Προσπαθούσε να καταφέρει στο Χόλιγουντ, αλλά το μόνο που έβρισκε ήταν μικροί ρόλοι. Δεν είχε λεφτά, ετοιμαζόταν να κάνει οικογένεια, σκεφτόταν να πουλήσει τον σκύλο του, γιατί…

Πλαστογράφος έργων Τέχνης, για να αποφύγει την εξέταση αυθεντικότητας γλυπτού που δημιούργησε και εκτίθεται πλέον σε παρισινό μουσείο, βάζει την κόρη του να συνεργαστεί με διαρρήκτη ώστε να το κλέψουν και να προστατευτεί το μυστικό του. Μια από τις τελευταίες δουλειές στο σινεμά του μεγάλου Γουίλιαμ Γουάιλερ είναι και από τις πιο ψυχαγωγικές του. Προσθέτει μια χάρη ρομαντικής διάθεσης και κομψότητας σε μία τυπική heist movie με ροπή προς το χιούμορ και στέκεται εξαιρετικά μέχρι και σήμερα. Πλαστογράφος κάθε τύπου…

Ο Θωμάς Αλεξόπουλος έχει πνιγεί στα χρέη. Σε λίγες μέρες, ένας τοκογλύφος τον πετάει έξω από το σπίτι του. Το σπίτι της οικογένειάς του. Κάθε επόμενο 24ωρο σφίγγει σαν θηλειά στον λαιμό του. Μέχρι που μπορεί να φτάσει γι’ αυτά τα τρακόσια χιλιάρικα και κάτι; Ο Οικονομίδης είναι ίσως ο μοναδικός σκηνοθέτης που παραμένει συνεπής και πιο αυθεντικός στο να υπηρετεί το είδος του κοινωνικού σινεμά σε τούτη τη χώρα, μ’ ένα πολιτικό υπόβαθρο από κάτω, ειλικρινά σαρκαστικό, βίαιο και…

Αναρχία, καύλα και επανάσταση. Ο Πωλ Τόμας Άντερσον προσπαθεί να χωρέσει και τα τρία σε ένα σύγχρονο αριστούργημα αλλά κάπου το σενάριο που έγραψε δεν αρκεί. Κερδίζει σε δράση και βάθος πεδίου στην διεύθυνση φωτογραφίας αλλά προδίδεται από μοντάζ και υπερβολικά καρτουνίστικη διάθεση. Είναι σαν να έχει τοποθετήσει τη δράση μέσα σε κουτάκια ενός δωματίου και κάθε κουτάκι να ξεκλειδώνει ένα νέο δωμάτιο. Πολύ καίριο το πολιτικό σχόλιο κι ας είναι μόνο το όχημα για την εξέλιξη της πλοκής ,…