filmin ne zaman başlayıp bittiğini anlamadım bile, kötü anlamda değil aksine iki saat boyunca bambaşka bir yerdeydim sanki. eksik hissettiren yerleri elbette vardı ama izlerken bunu filmin önüne geçen bir şeye dönüştürmedim. zaman zaman güldüm, zaman zaman gerildim ve korktum. bu dengenin bu kadar iyi kurulmuş olması çok hoşuma gitti, sürekli başka bir yere çekti beni. sonunu az çok tahmin etmiştim.. buna rağmen bir şekilde şaşırtmayı başardı, beklediğimden farklı ilerledi. izlerken içimde sürekli bir şey olacak hissi hakimdi ama ne…

neden hiçbir şey beklediğimiz gibi olmuyor? neden çaresizce çürümek zorundayız, acı ve arzularla ikiye bölünerek? söyle anne.. neden sevmeyi bilmiyoruz?

landscape in the mist deneyimimden sonra yönetmenin başka filmini izlememeye yemin etmiştim ama buradayız maalesef. hissettirdiklerini kaleme dökmek çok zor, zamanın geri gelmeyeceğini, kaç yaşına gelirsek gelelim bazı anıların hayatımızda yalnızca bir kere yaşanacağını yüzüme vurdu. o kadar hayatın içinden hissettirdi ki her noktası beni ayrı etkiledi, özellikle de küçücük bir çocukla yaşlı bir adamın birbirine tutunmasını, iki farklı hayatın…