زمانی که تن از لذت پُر می‌شود و قلب در سرمای خودش معلق می‌ماند، گسستی خاموش میان عملِ تماشا و آن‌چه دیده می‌شود شکل می‌گیرد؛ صحنه نه برای بیانِ احساس است و نه برای نجاتِ آن، بلکه جایی‌ست که ابژه، آرام‌آرام سنگین‌تر از نگاه می‌شود. نگاه‌ها روی پوست می‌لغزند، نه با قصدِ تصاحب و نه با میلِ شناخت، بیشتر شبیه تردیدی طولانی که نمی‌داند به کجا تعلق دارد. بدن بر صحنه به حرکت درمی‌آید، با حافظه‌ای که انگار پیش از…

هیچ‌چیز آغاز نمی‌شود. هیچ‌چیز تمام نمی‌شود.
همه‌چیز در مه ادامه دارد. در خاکستریِ خفه‌ای که نه روشن است و نه تاریک، نه زندگی‌ست و نه مرگ.
فقط تعلیق است.
تعلیقی که نمی‌خواهد پایان بیابد، چون هیچ‌کس واقعاً زنده نیست تا چیزی را تمام کند.
غریبه و مه، یک روایت نیست، یک زخمِ باز است
زخمی که نمی‌دانم از کجا آمده، فقط می‌دانم که همیشه در من بوده.
فیلم را نمی‌شود تعریف کرد. فیلم، خودش را در تو می‌کارد.
در بی‌پناه‌ترین…