Monitor de vídeo

Un monitor de vídeo é un dispositivo de saída que mostra información en forma pictórica ou textual. Un monitor discreto comprende unha pantalla de vídeo, electrónica de soporte, fonte de alimentación, carcasa, conectores eléctricos e controis de usuario externos.

Monitor de vídeo
Instancia de dispositivo de saída  Subclase de panel de pantalla visualizador hardware  Parte de Terminal (informática) terminal
Características  Conéctase con monitor stand (en)
Códigos e identificadores Freebase /m/02522
Fontes e ligazóns  Descrito pola fonte webopedia (en) webopedia (en)
Wikidata G:Commons C:Commons

Un monitor de ordenador de pantalla plana (FPD)

Un monitor de ordenador de tubo de raios catódicos (CRT)

A pantalla dos monitores modernos adoita ser unha LCD con retroiluminación LED, que na década de 2010 substituíu as LCD con retroiluminación CCFL. Antes de mediados da década de 2000, a maioría dos monitores usaban un tubo de raios catódicos (CRT) como tecnoloxía de saída de imaxe. Un monitor normalmente conéctase ao seu ordenador anfitrión a través de DisplayPort, HDMI, USB-C, DVI ou VGA. Ás veces, os monitores usan outros conectores e sinais propietarios para conectarse a un ordenador, o que é menos común.

Orixinalmente, os monitores dos ordenadores usábanse para o procesamento de datos, mentres que os televisores usábanse para o vídeo. Desde a década de 1980 en diante, os ordenadores (e os seus monitores) empregáronse tanto para o procesamento de datos como para o vídeo, mentres que os televisores implementaron algunhas funcionalidades informáticas. Desde 2010, a relación de aspecto típica tanto dos televisores como dos monitores de ordenador cambiou de 4:3 a 16:9.

Os monitores de ordenador modernos adoitan ser funcionalmente intercambiables cos televisores e viceversa. Dado que a maioría dos monitores de ordenador non inclúen altofalantes integrados, sintonizadores de TV ou controis remotos, poden ser necesarios compoñentes externos como unha caixa DTA para usar un monitor de ordenador como televisor.

Historia

Os primeiros paneis frontais dos ordenadores electrónicos estaban equipados cunha serie de lámpadas onde o estado de cada lámpada en particular indicaba o estado de acendido/apagado dun bit de rexistro específico dentro do ordenador. Isto permitía aos enxeñeiros que operaban o ordenador monitorizar o estado interno da máquina, polo que este panel de luces pasou a coñecerse como o "monitor". Como os primeiros monitores só eran capaces de mostrar unha cantidade moi limitada de información e eran moi transitorios, raramente se consideraban para a saída de programas. En vez diso, unha impresora de liña era o dispositivo de saída principal, mentres que o monitor limitábase a rastrexar o funcionamento do programa.

Os monitores de ordenador coñecíanse anteriormente como visual display units (unidades de visualización ou VDU), especialmente no inglés británico. Este termo deixou de usarse na década de 1990.

Tecnoloxías

A maneira que teñen os monitores de proxectar unha imaxe depende moito da tecnoloxía que usen. No século XXI, as principais tecnoloxías de reprodución de imaxes son LCD e LED. Os CRT e PDP están obsoletos.

CRT

O monitor CRT ven do acrónimo «tubo de raios catódicos». Esta é unha tecnoloxía que permite visualizar imaxes nunha pantalla de vidro recuberta de fósforo e chumbo mediante un feixe de luz constante.

O monitor ten un tubo do que sae unha cantidade de electróns a gran velocidade e son desviados cara ao vidro formando liñas horizontais, que ao chegar ao fósforo fan visible a imaxe a través do RGB (refírese ao agrupamento de tres cores: vermello, verde e azul). Neste proceso, o chumbo fai que non traspasen os raios X e poidan danar aos usuarios.

Vantaxes	Desvantaxes
• Excelente calidade de imaxe. • Económico. • Tecnoloxía robusta. • Resolución de alta calidade.	• Presenta pestanexo polo refresco da imaxe. • Gran consumo de enerxía. • Xera calor. • Xera radiacións eléctromagnéticas. • Moito peso e tamaño.

LCD

Os monitores LCD están compostos por tres capas. Dúas externas que son de vidro transparente e unha interna chamada capa de cristais líquidos. Esta última, segue o principio de polarización, que segundo a voltaxe se orientan cara a unha posición deixando pasar máis ou menos luz. Este sistema está dividido nunha cuadrícula na que cada cadrado é chamado píxel (nos sistemas policromáticos dentro de cada píxel podemos encontrar outras tres subdivisións cos filtros RGB). Tamén hai que ter en conta que necesita unha fonte de luz para que a imaxe sexa visible.

Vantaxes	Desvantaxes
• Pouco peso e tamaño. • Boa calidade de cores. • Non teñen pestanexo. • Consome pouca enerxía. • Xera pouca calor. • Non xera radiación eléctrica e magnética.	• Alto custo. • Ángulo limitado de visibilidade. • Brillo limitado. • Baixo tempo de resposta de píxeles. • Contén mercurio.

PDP

Tamén coñecidos como monitores de plasma. Están formados por paneis de vidro divididos en celas diferentes, as que conteñen unha mestura de gases nobres. Quimicamente, estes gases reciben unha carga eléctrica a cal os estimulan e se excitan. Ao excitarse convertese en plasma facendo que o fósforo empece a emitir luz.

Vantaxes	Desvantaxes
• Excelente brillo. • Alta resolución. • Amplo ángulo de visión. • Non contén mercurio. • Gran tamaño da pantalla.	• Vida útil curta. • Custo de fabricación grande, superior ao LCD. • Gran consumo de electricidade. • Pouca pureza da cor. • Emite moita calor.

LED

Os monitores LED teñen un funcionamento moi parecido ao dos LCD, xa que teñen a mesma forma de visualizar a imaxe. A diferenza máis notable é o tipo de luz que usa un e outro. Os LCD usan unha lámpada fluorescente, mentres que os LEDs usan díodos emisores de luz.

Vantaxes	Desvantaxes
• Como os LED funcionan cunha baixa voltaxe, o consumo é moi pequeno. • Ao poder prender cada díodo de maneira individual conseguimos unha mellor gama cromática e unha mellor resolución. • Ao non teren tubos fluorescentes, son moito máis delgadas. • Non teñen materiais tóxicos, como o mercurio, ou substancias prexudiciais.	• Son moito máis caros que outras pantallas do mercado. • Tempo de resposta máis lento que o doutras tecnoloxías.

Vulnerabilidades de seguridade

Segundo un documento da National Security Agency (NSA) filtrado a Der Spiegel, a NSA ás veces intercambia os cables do monitor dos ordenadores obxectivo por un cable de monitor con fallos para permitir que a NSA vexa remotamente o que se mostra no monitor do ordenador obxectivo.

O phreaking de Van Eck é o proceso de visualización remota do contido dun CRT ou LCD mediante a detección das súas emisións electromagnéticas. Recibe o seu nome do investigador informático neerlandés Wim van Eck, quen en 1985 publicou o primeiro artigo sobre este tema, incluíndo unha proba de concepto. Aínda que é máis eficaz en monitores CRT antigos debido ás súas fortes emisións electromagnéticas, tamén se pode aplicar ás pantallas LCD, aínda que as técnicas modernas de blindaxe mitigan significativamente o risco. O phreaking é, en xeral, o proceso de explotación das redes telefónicas.

Véxase tamén

Outros artigos

• Pantalla de cristal líquido
• Pantalla de vídeo