Mikoyan-Gurevich MiG-15

O Mikoyan MiG-15 (designación OTAN: Fagot) foi un caza deseñado para os roles de superioridade aérea e cazabombardeiro na Unión Soviética por Artem Mikoyan e Mikhail Gurevich. O MiG-15 foi un dos primeiros cazas a reacción con á en frecha, e conseguiu fama nos ceos de Corea, onde superou de sobra a todos os cazas inimigos coa excepción do F-86 Sabre.

Mikoyan-Gurevich MiG-15
Instancia de familia de aeronaves  Subclase de caza a reacción de primeira xeración monoplano de caza baseado en terra caza dun asento
Características  Impulsado por RD-45 (en) Klimov VK-1 (pt)
Implicados  Operador/a Forza aérea afgá (1951 - 1998) Força Aérea Argelina (pt) Forza Aérea Soviética Forza Aérea de Albania Albania Força Aérea do Exército de Libertação Popular (pt)  Desenvolvedor/a Mikoyan  Fabricante Mikoyan Tbilisi Tbilisi Aircraft Manufacturing (pt) Moscova KhAZ (en) Aero Vodochody (pt) Khárkiv República Popular de Polonia PZL (pt) Novosibirsk Samara Novosibirsk Aircraft Production Association (en) Sokol (en) Ulan-Ude (pt) Komsomolsk-na-Amure Progress State Research and Production Rocket Space Center (pt) Saratov Aviation Plant (en) Ulan-Ude Aviation Plant (en) KnAAPO (pt) Shenyang Aircraft Corporation (pt)
Datas  Entrada en servizo 1949  Retiro do servizo 2006  Primeiro voo 30 de decembro de 1947
Localización  País de orixe Unión Soviética
Cifras e dimensións  Total producido    15.560  Altura    3,6 m  Lonxitude    10,08 m  Velocidade de cruceiro    840 km/h  Envergadura    10,08 m  Área das ás    20,6 m²
Códigos e identificadores Freebase /m/018z5l
Wikidata G:Commons C:Commons

O MiG-15 tamén serviu como punto de partida para o desenvolvemento do máis avanzado MiG-17, que foi aínda unha ameaza efectiva para os cazas estadounidenses na Guerra do Vietnam. O MiG-15 foi un dos avións máis fabricados da historia, ao producirse ao redor dos 12.000 exemplares e uns 6.000 máis baixo licenza.

Produción

MiG-15

A Unión Soviética fabricou ao redor de 12.000 MiG-15 en todas as súas variantes. Tamén se produciron baixo licenza en Checoslovaquia (como S-102 e S-103) e Polonia (como Lim-1 e Lim-2, e os biprazas SB Lim-1 e SB Lim-2).

A principios dos anos 50 a Unión Soviética entregou centos de MiG-15s a China, onde recibiron a designación J-2. Os soviéticos tamén enviaron case un cento de enxeñeiros e especialistas do avión a China, onde axudaron á fabricación do adestrador MiG-15UTI (designado JJ-2) na factoría de avións de Shenyang. China nunca produciu unha versión monopraza do caza, só o bipraza JJ-2.

A designación "J-4" non é clara; algunhas fontes afirman que os observadores occidentais designaron erroneamente ao MiG-15bis chineses como "J-4", mentres que a Forza Aérea Chinesa asegura que nunca usou esta designación. Outras din que "J-4" é usado para o MiG-17F, mentres que "J-5" é usado para o MiG-17PF. Outra fonte afirma que a Forza Aérea Chinesa usou "J-4" para os MiG-17A de fabricación soviética, que foron rapidamente substituídos polos construídos baixo licenza MiG-17Fs (J-5). O que é seguro, é que as vidas de servizo dos J-2 e J-4 na China foron curtas, sendo substituídos polos máis capaces J-5 e J-6.