Leon Cooper
Leon Neil Cooper, nado en Nova York o 28 de febreiro de 1930 e finado en Providence, Rhode Island, o 23 de outubro de 2024,[1] foi un físico e profesor universitario estadounidense, galardoado co Premio Nobel de Física no ano 1972.
(2007) | |
| Biografía | |
|---|---|
| Nacemento | (en) Leon N. Kupchik 28 de febreiro de 1930 Nova York |
| Morte | 23 de outubro de 2024 Providence |
| Educación | Universidade Columbia - doutor en ciencias físicas e matemáticas (–1954) Bronx High School of Science |
| Director de tese | Robert Serber |
| Actividade | |
| Campo de traballo | Física teórica, física e supercondutividade |
| Ocupación | físico, profesor universitario |
| Empregador | Universidade Brown Universidade de Illinois en Urbana-Champaign |
| Membro de | |
| Interesado en | Física |
| Obra | |
Obras destacables | |
| Doutorando | Elie Lucien Bienenstock, Alan Bruce Saul, Nathan Intrator, Michael Peter Perrone e Brian S. Blais |
| Premios | |
| |
| Descrito pola fonte | Grande Enciclopedia Soviética 1969-1978, (sec:Купер Леон) Enciclopedia soviética armenia, volume 6, (p.16) Fiziki, (p.147) |
Traxectoria
editarLicenciouse en física na Universidade de Columbia, sendo posteriormente profesor na Universidade de Illinois, Brown, Providence así como profesor invitado en universidades de Noruega, Italia e Francia.
Investigacións científicas
editarInteresado na física do estado sólido, en 1957 desenvolveu xunto a John Bardeen e John Robert Schrieffer a Teoría BCS da supercondutividade, pola cal a moi baixa temperatura maniféstase nos electróns unha grande forza de atracción que os fai fluír emparellados de forma que, ao pasar preto dun núcleo atómico, o primeiro electrón cede enerxía que é despois recuperada polo seu compañeiro. Esta teoría tivo a súa orixe en 1911 no descubrimento do neerlandés Heike Kamerlingh Onnes sobre a carencia de resistencia do mercurio nas correntes eléctricas a temperaturas próximas ao cero absoluto.
Compañeiro de investigacións de Alfred P. Sloan entre 1959 e 1966, posteriormente realizou investigacións no Insitituto de Estudos Adiantados de Princeton e no Consello Europeo para a Investigación Nuclear (CERN).
En 1972 foi galardoado co Premio Nobel de Física, xunto con John Bardeen e John Robert Schrieffer, polos seus traballos conxuntos sobre a teoría da supercondutividade, coñecida como Teoría BCS.
Véxase tamén
editarLigazóns externas
editar- ↑ McClain, Dylan Loeb (October 25, 2024). "Leon Cooper Dies at 94; Nobelist Unlocked Secrets of Superconductivity". The New York Times. Consultado o 25 de outubro de 2024.