No Imperio Romano tardío, a palabra ducado designaba inicialmente unha circunscrición territorial sometida á xurisdición dun duque (dux), quen despois pasou a exercer só funcións militares. Coas invasións xermánicas, o termo adoptou novas características: no Reino Visigodo, o ducado coincidía coa extensión das antigas provincias romanas e quedaba baixo autoridade militar dun duque. A monarquía merovinxia consolidou os ducados como centros administrativos con funcións civís e militares, mentres que os longobardos os organizaron como entidades independentes. Os primeiros reis carolinxios trataron de reducir esta autonomía, mais a decadencia do Imperio Carolinxio permitiu que os ducados se consolidasen como unidades territoriais. En Alemaña, algúns destes ducados, como Saxonia, Baviera ou Suabia, chegaron a independizarse da autoridade imperial, para algúns ser elixidos posteriormente como emperadores do Sacro Imperio Romano Xermánico.[1]
