Corrupción política

A corrupción política consiste nun acordo inmoral entre un corruptor e un corrupto, ou entre corruptos aliados en prexuízo doutros, que beneficia a algúns nos seus propósitos particulares, por encima da lei no plano político. A corrupción consiste no uso e o poder público para o logro de beneficios particulares ou sectoriais, que non se identifican nin comungan co ben común.

Corrupción política
Imaxe
 Subclase de
 Estudado por
Códigos e identificadores
Freebase/m/0hj49 Editar o valor en Wikidata
OpenAlexC508889258 Editar o valor en Wikidata
Fontes e ligazóns
 Descrito pola fonte
BNE: XX4659801
Wikidata C:Commons
Convención das Nacións Unidas contra a corrupción.

Sayed e Bruce (1999) definen a corrupción como: “o mal uso ou o abuso do poder público para beneficio persoal e privado”, entendendo que este fenómeno non se limita aos funcionarios públicos.

Conxunto de actitudes e actividades mediante as cales unha persoa transgride compromisos adquiridos con outras persoas, utilizando os privilexios outorgados, eses acordos tomados, co obxectivo de obter un beneficio alleo ao ben común.

Polo xeral apúntase aos gobernantes ou os funcionarios elixidos ou nomeados, que se dedican a aproveitar os recursos do Estado para enriquecerse. A corrupción tivo raíces antigas e evolucionou para manterse vixente ao longo de moitos anos, gobernos e países. Segundo a OCDE, España ocupa o posto 14 dos países con maior corrupción.[1]

Foi tal o aumento que hai iniciativas a nivel de organismos multilaterais como a Organización das Nacións Unidas (ONU) e a Organización dos Estados Americanos (OEA) que promoven actividades para lograr comprometer aos gobernos a unha loita contra a corrupción. Por isto, cada 9 de decembro celébrase o Día Internacional contra a Corrupción, para sinalar as inxustizas que provoca e como facerlle fronte.[2]

Visión xeral do Índice de Percepción de Corrupción de 2017 (a maior percepción de corrupción é de cor vermella e a menor é de cor azul escuro).

Causas

editar

As causas poden ser endóxenas (internas) ou esóxenas (externas). Podemos sinalar como causas endóxenas ou sexa as que teñen que ver co individuo:

  • Falta de valores humanistas.[3]
  • Carencia dunha conciencia social.
  • Falta de educación.
  • Descoñecemento legal.
  • Baixa auto estima.
  • Paradigmas distorsionados e negativos (consumistas, materialistas).

Como elementos esóxenos da corrupción, ou sexa os que dependen da sociedade, temos:

  • A impunidade dos actos de corrupción.[4]
  • Os modelos sociais que transmiten antivalores.
  • Un excesivo poder discrecional do funcionario público.[5]
  • A concentración de poderes e de decisión en certas actividades do goberno.
  • O suborno internacional.
  • O control económico ou legal sobre os medios de comunicación que impiden que se expoñan á luz pública os casos de corrupción.
  • Salarios demasiado baixos.
  • Falta de transparencia na información concernente á utilización dos fondos públicos e dos procesos de decisión.
  • A pouca eficiencia da administración pública.
  • E unha extrema complexidade do sistema.
  1. La Voz de Galicia 10.12.2025.
  2. "Algo máis que facer trampas", en La Voz de Galicia 10.12.2025.
  3. Onfray, Michel (4-1-2012). L'ordre libertaire: La vie philosophique d'Albert Camus (en francés). Flammarion. ISBN 9782081280670.
  4. Anabel Díez (9-4-2015). "La impunidad define la corrupción española, según Baltasar Garzón". El País (en castelán). Consultado o 1-4-2018.
  5. José María Pérez Gómez - Real Academia de Jurisprudencia y Legislación (4-5-2013). "La desviación de poder: ese tabú jurídico". Hay Derecho (en castelán). Consultado o 1-4-2018.

Véxase tamén

editar