sorto
: ŝorto
Étymologie
modifier- (1887) Attesté dans Unua Libro de Louis-Lazare Zamenhof. Du latin sors. Composé de la racine sort (« sort, destinée ») et de la finale -o (substantif).
Nom commun
modifier| Cas | Singulier | Pluriel |
|---|---|---|
| Nominatif | sorto \ˈsor.to\ |
sortoj \ˈsor.toj\ |
| Accusatif | sorton \ˈsor.ton\ |
sortojn \ˈsor.tojn\ |
sorto \ˈsor.to\
Prononciation
modifier- Toulouse (France) : écouter « sorto [Prononciation ?] » (bon niveau)
Étymologie
modifier- Étymologie manquante ou incomplète. Si vous la connaissez, vous pouvez l’ajouter en cliquant ici.
Nom commun
modifierDéclinaison
| Cas | Singulier | Pluriel |
|---|---|---|
| Nominatif | sorto | sorrot |
| Génitif | sorron | sortojen |
| Partitif | sortoa | sortoja |
| Accusatif | sorto [1] sorron [2] |
sorrot |
| Inessif | sorrossa | sorroissa |
| Élatif | sorrosta | sorroista |
| Illatif | sortoon | sortoihin |
| Adessif | sorrolla | sorroilla |
| Ablatif | sorrolta | sorroilta |
| Allatif | sorrolle | sorroille |
| Essif | sortona | sortoina |
| Translatif | sorroksi | sorroiksi |
| Abessif | sorrotta | sorroitta |
| Instructif | — | sorroin |
| Comitatif | — | sortoine- [3] |
|
Notes [1] [2] [3]
| ||
| Avec suffixes possessifs |
Singulier | Pluriel |
|---|---|---|
| 1re personne | sortoni | sortomme |
| 2e personne | sortosi | sortonne |
| 3e personne | sortonsa | |
sorto \ˈsorto\
- Oppression, répression, persécution.
- Exemple d’utilisation manquant. (Ajouter)
Dérivés
modifier- sekasorto — chaos, désordre
Forme de nom commun
modifierÉtymologie
modifier- De l’espéranto.
Nom commun
modifier| Singulier | Pluriel |
|---|---|
| sorto \Prononciation ?\ |
sorti \Prononciation ?\ |
Étymologie
modifier- Étymologie manquante ou incomplète. Si vous la connaissez, vous pouvez l’ajouter en cliquant ici.