Voir aussi : languît

Forme de verbe

modifier
Voir la conjugaison du verbe languir
Indicatif Présent
il/elle/on languit
Imparfait
Passé simple
il/elle/on languit
Futur simple

languit \lɑ̃.ɡi\

  1. Troisième personne du singulier de l’indicatif présent de languir.
  2. Troisième personne du singulier du passé simple de languir.

Anagrammes

modifier

Étymologie

modifier
Participe passé de languir.

Adjectif

modifier

languit masculin

  1. Alangui, abattu.
  2. Infect, puant.

Références

modifier

Étymologie

modifier
Composé de lang « long » et de uit « étalé ».

Adverbe

modifier

languit \Prononciation ?\

  1. De tout son long.
    • languit vallen
      tomber de tout son long

Taux de reconnaissance

modifier
En 2013, ce mot était reconnu par[1] :
  • 97,4 % des Flamands,
  • 97,9 % des Néerlandais.

Prononciation

modifier

Références

modifier
  1. Marc Brysbaert, Emmanuel Keuleers, Paweł Mandera et Michael Stevens, Woordenkennis van Nederlanders en Vlamingen anno 2013: Resultaten van het Groot Nationaal Onderzoek Taal [≈ Reconnaissance du vocabulaire des Néerlandais et des Flamands 2013 : résultats de la grande enquête nationale sur les langues], Université de Gand, 15 décembre 2013, 1266 pages. → [archive du fichier pdf en ligne]

Étymologie

modifier
Participe passé de languir.

Adjectif

modifier
Nombre Singulier Pluriel
Masculin languit
\laŋ.ˈɣit\
languits
\laŋ.ˈɣit͡s\
Féminin languida
\laŋ.ˈɣi.ðo̞\
languidas
\laŋ.ˈɣi.ðo̞s\

languit \laŋ.ˈɣit\ (graphie normalisée) masculin

  1. Désiré, souhaité.
  2. Qui est à jeun, qui a soif, qui a besoin de manger.

Références

modifier