Latin

edit

Etymology

edit

    From lēctiō + -ārium.

    Pronunciation

    edit

    Noun

    edit

    lēctiōnārium n (genitive lēctiōnāriī); second declension

    1. (Ecclesiastical Latin, Medieval Latin) lectionary
      • c. 825–828, Henry Ashworth, quoting Tatto, “The Liturgical Prayers Of St. Gregory The Great”, in Traditio, volume 15, published 1959, →JSTOR, page 110:
        Mittite mihi de pergameno bono ad unum lectionarium perscribendum et ad unum missalem Gregorianum.
        [Mittite mihi dē pergamēnō bonō ad ūnum lēctiōnārium perscrībendum et ad ūnum missālem Gregōriānum.]
        Send me some good parchment for writing out one lectionary and for one Gregorian Missal.

    Declension

    edit

    Second-declension noun (neuter).

    singular plural
    nominative lēctiōnārium lēctiōnāria
    genitive lēctiōnāriī lēctiōnāriōrum
    dative lēctiōnāriō lēctiōnāriīs
    accusative lēctiōnārium lēctiōnāria
    ablative lēctiōnāriō lēctiōnāriīs
    vocative lēctiōnārium lēctiōnāria