buair

Irish

Pronunciation

• IPA^(key): /bˠuəɾʲ/

Etymology 1

From Old Irish búaidrid (“to disturb, trouble”), from búaidre (“confusion, trouble”).

Verb

buair (present analytic buaireann, future analytic buairfidh, verbal noun buaireamh, past participle buartha)

1. (ambitransitive) to grieve
2. to vex, perturb

Conjugation

Conjugation of buair (first conjugation – A)

indicative	singular			plural			direct relative	autonomous
	first	second	third	first	second	third
present	buairim	buaireann tú; buairir†	buaireann sé, sí	buairimid; buaireann muid	buaireann sibh	buaireann siad; buairid†	a bhuaireann; a bhuaireas	buairtear
past	bhuair mé; bhuaireas	bhuair tú; bhuairis	bhuair sé, sí	bhuaireamar; bhuair muid	bhuair sibh; bhuaireabhair	bhuair siad; bhuaireadar	a bhuair	buaireadh
past habitual	bhuairinn / buairinn‡	bhuairteá / buairteá‡	bhuaireadh sé, sí / buaireadh sé, sí‡	bhuairimis; bhuaireadh muid / buairimis‡; buaireadh muid‡	bhuaireadh sibh / buaireadh sibh‡	bhuairidís; bhuaireadh siad / buairidís‡; buaireadh siad‡	a bhuaireadh	bhuairtí / buairtí‡
	singular			plural			direct relative	autonomous
	first	second	third	first	second	third
future	buairfidh mé; buairfead	buairfidh tú; buairfir†	buairfidh sé, sí	buairfimid; buairfidh muid	buairfidh sibh	buairfidh siad; buairfid†	a bhuairfidh; a bhuairfeas	buairfear
conditional	bhuairfinn / buairfinn‡	bhuairfeá / buairfeá‡	bhuairfeadh sé, sí / buairfeadh sé, sí‡	bhuairfimis; bhuairfeadh muid / buairfimis‡; buairfeadh muid‡	bhuairfeadh sibh / buairfeadh sibh‡	bhuairfidís; bhuairfeadh siad / buairfidís‡; buairfeadh siad‡	a bhuairfeadh	bhuairfí / buairfí‡
subjunctive	singular			plural			direct relative	autonomous
	first	second	third	first	second	third
present	go mbuaire mé; go mbuairead†	go mbuaire tú; go mbuairir†	go mbuaire sé, sí	go mbuairimid; go mbuaire muid	go mbuaire sibh	go mbuaire siad; go mbuairid†	—	go mbuairtear
past	dá mbuairinn	dá mbuairteá	dá mbuaireadh sé, sí	dá mbuairimis; dá mbuaireadh muid	dá mbuaireadh sibh	dá mbuairidís; dá mbuaireadh siad	—	dá mbuairtí
imperative	singular			plural			direct relative	autonomous
	first	second	third	first	second	third
—	buairim	buair	buaireadh sé, sí	buairimis	buairigí; buairidh†	buairidís	—	buairtear
past participle	buartha
verbal noun	buaireamh

^† archaic or dialect form
^‡ dependent form

Alternative forms

• buadhair, buaidhir (superseded)

Related terms

• buairt

Etymology 2

Noun

buair m

1. genitive singular of buar

Mutation

Mutated forms of buair

radical	lenition	eclipsis
buair	bhuair	mbuair

Note: Certain mutated forms of some words can never occur in standard Modern Irish.
All possible mutated forms are displayed for convenience.

Further reading

• Ó Dónaill, Niall (1977), “buair”, in Foclóir Gaeilge–Béarla [Irish–English Dictionary], Dublin: An Gúm, →ISBN

Scottish Gaelic

Etymology

From Old Irish búaidrid (“to disturb, trouble”), from búaidre (“confusion, trouble”).

Pronunciation

• IPA^(key): /puəɾʲ/

Verb

buair (past bhuair, future buairidh, verbal noun buaireadh, past participle buairte)

1. to disturb, trouble, upset
2. to tempt

Synonyms

• (disturb): cuir dragh air

Derived terms

• buaireadair m (“troublemaker”)

Further reading

• Edward Dwelly (1911), “buair”, in Faclair Gàidhlig gu Beurla le Dealbhan [The Illustrated Gaelic–English Dictionary], 10th edition, Edinburgh: Birlinn Limited, →ISBN