İlah

Ayrıca bakınız: ilah

Türkçe

Köken

Osmanlı Türkçesi اله‎, Arapça إِلٰه‎ (ʾilāh)

Söyleniş

• IPA^(anahtar): /iˈɫah/
• Heceleme: İ‧lah

Özel ad

İlah (belirtme hâli İlah'ı)

1. (din) Tanrı

Çekimleme

İlah adının çekimi

hâl	tekil
yalın	İlah
belirtme	İlah'ı
yönelme	İlah'a
bulunma	İlah'ta
ayrılma	İlah'tan
tamlayan	İlah'ın

iyelik ekleriyle

kişi	tekil
1. tekil (benim)
yalın	İlah'ım
belirtme	İlah'ımı
yönelme	İlah'ıma
bulunma	İlah'ımda
ayrılma	İlah'ımdan
tamlayan	İlah'ımın
2. tekil (senin)
yalın	İlah'ın
belirtme	İlah'ını
yönelme	İlah'ına
bulunma	İlah'ında
ayrılma	İlah'ından
tamlayan	İlah'ının
3. tekil (onun)
yalın	İlah'ı
belirtme	İlah'ını
yönelme	İlah'ına
bulunma	İlah'ında
ayrılma	İlah'ından
tamlayan	İlah'ının
1. çoğul (bizim)
yalın	İlah'ımız
belirtme	İlah'ımızı
yönelme	İlah'ımıza
bulunma	İlah'ımızda
ayrılma	İlah'ımızdan
tamlayan	İlah'ımızın
2. çoğul (sizin)
yalın	İlah'ınız
belirtme	İlah'ınızı
yönelme	İlah'ınıza
bulunma	İlah'ınızda
ayrılma	İlah'ınızdan
tamlayan	İlah'ınızın
3. çoğul (onların)
yalın	İlah'ı
belirtme	İlah'ını
yönelme	İlah'ına
bulunma	İlah'ında
ayrılma	İlah'ından
tamlayan	İlah'ının

Eş anlamlılar

• Allah, Halik, Huda, Mevla, Oğan, Rab