ภาษาอังกฤษแบบบริติช

(เปลี่ยนทางจาก British English)

ภาษาอังกฤษแบบบริติช (อังกฤษ: British English)[a] หรือ ภาษาอังกฤษแองโกล (อังกฤษ: Anglo-English) เป็นคำที่ใช้แยกแยะรูปแบบของภาษาอังกฤษที่ใช้ในหมู่เกาะบริเตน (British Isles) และที่ใช้ในภูมิภาคอื่น ๆ

ภาษาอังกฤษแบบบริติช
ประเทศที่มีการพูดสหราชอาณาจักร (เดิมคือประเทศอังกฤษ)
ภูมิภาคหมู่เกาะอังกฤษ
ชาติพันธุ์ชาวบริติช
รูปแบบก่อนหน้า
รูปแบบมาตรฐาน
ภาษาถิ่น
ละติน (ชุดตัวอักษรอังกฤษ)
อักษรเบรลล์รวมอังกฤษ
สถานภาพทางการ
ภาษาทางการของ
สหประชาชาติ (กับรูปสะกดออกซ์ฟอร์ด)
รหัสภาษา
ISO 639-3
IETFen-GB[1][2]

คำว่า "ภาษาอังกฤษแบบบริติช" นี้ ยังหมายรวมถึงภาษาถิ่นย่อยทั้งหมดของภาษาอังกฤษ ทั้งที่ใช้ในหมู่เกาะบริเตนทั้งหมด (รวมสกอตแลนด์ ไอร์แลนด์ และเวลส์ด้วย) คำนี้มักจะนิยมใช้เป็นพิเศษในหมู่ชาวอเมริกัน (รวมทั้งนักภาษาศาสตร์และนักเขียนพจนานุกรม) ส่วนชาวอังกฤษนั้น ปกติแล้วจะใช้คำว่า "ภาษาอังกฤษมาตรฐาน" (Standard English) หรือเรียกสั้น ๆ ว่า "ภาษาอังกฤษ" (English) เท่านั้น

ความแตกต่างเด่นที่สุดของภาษาอังกฤษแบบบริติชกับภาษาอังกฤษแบบอเมริกันคือ แบบบริติชจะออกเสียงคำอย่างตรงตัว a จะออกเป็น อา ตรง ๆ ไม่ออกว่า แอ อย่างแบบอเมริกัน เสียง t จะเน้นมาก และชาวสหราชอาณาจักรจะไม่นิยมการออกเสียงตัว r ท้ายคำ ถึงออกก็เพียงออกไปนิดเดียว นอกจากนั้นอังกฤษแบบบริติชจะออกเสียงลงคอดั่งเช่นภาษาเยอรมันและภาษาฝรั่งเศส เช่นคำว่า schedule ซึ่งภาษาอังกฤษแบบบริติชจะมีออกเสียงลงคอตรงท่อน sche ซึ่งเป็นเสียงควบระหว่าง ซ กับ ค

ประเทศที่เคยเป็นอาณานิคมอังกฤษหรือสมาชิกเครือจักรภพมักใช้ภาษาอังกฤษแบบบริติช[4] เช่นเดียวกับกรณีของภาษาอังกฤษที่ใช้โดยสถาบันของสหภาพยุโรป[5] สหประชาชาติใช้ภาษาอังกฤษแบบบริติชกับรูปสะกดออกซ์ฟอร์ด[6][7] ในประเทศจีน มีการสอนทั้งภาษาอังกฤษแบบบริติชและอเมริกัน[8] รัฐบาลสหราชอาณาจักรส่งเสริมและสอนภาษาอังกฤษทั่วโลกอย่างแข็งขัน และดำเนินงานในกว่า 100 ประเทศ[9][10][11]

หมายเหตุ

แก้
  1. คำย่อ: BrE, en-GB และ BE[3]

อ้างอิง

แก้
  1. "English". IANA language subtag registry. 16 ตุลาคม 2005. Retrieved 11 มกราคม 2019.
  2. "United Kingdom". IANA language subtag registry. 16 ตุลาคม 2005. Retrieved 11 มกราคม 2019.
  3. "British English". Lexico.com. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 12 November 2020. สืบค้นเมื่อ 18 February 2022.
  4. New Oxford Style Manual. Oxford University Press. 2016.
  5. "10.3. Spelling". Interinstitutional Style Guide. Publications Office of the European Union. สืบค้นเมื่อ 11 June 2024.
  6. "Six Official UN Languages". Language and Communications Training. United Nations. สืบค้นเมื่อ 2025-07-12.
  7. "Spelling". Department for General Assembly and Conference Management. United Nations. สืบค้นเมื่อ 2025-07-12.
  8. Odinye, Sunny (2016). "A study of British and American English for Chinese students". Dezuruigbo Journal.
  9. "British Council". GOV.UK. 19 July 2018. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 21 January 2023. สืบค้นเมื่อ 21 January 2023.
  10. "Learn English Online". British Council. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 21 January 2023. สืบค้นเมื่อ 4 February 2023.
  11. "About BBC Learning English". เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 4 February 2023. สืบค้นเมื่อ 4 February 2023.

บรรณานุกรม

แก้
  • McArthur, Tom (2002). Oxford Guide to World English. Oxford: Oxford University Press. ISBN 0-19-866248-3 hardback, ISBN 0-19-860771-7 paperback.
  • Bragg, Melvyn (2004). The Adventure of English, London: Sceptre. ISBN 0-340-82993-1
  • Lindsey, Geoff (2019). English After RP: Standard British Pronunciation Today. Switzerland: Springer Nature. ISBN 978-3030043568.
  • Peters, Pam (2004). The Cambridge Guide to English Usage. Cambridge: Cambridge University Press. ISBN 0-521-62181-X.
  • Simpson, John (ed.) (1989). Oxford English Dictionary, 2nd edition. Oxford: Oxford University Press.

แหล่งข้อมูลอื่น

แก้