Talasi është një perëndi i detit dhe i stuhisëmitologjinë dhe folklorin shqiptar.[1] Një tregim mitik që përmend perëndinë Talas është dokumentuar në fillim të shekullit të 20-të në rajonin e Shalës në veri të Shqipërisë.[2]

Teonimi shqip Talas mund të jetë me origjinë nga greqishtja e lashtë ose para-greke (krahaso Θάλασσα Thálassa, "det"). Fjala talas do të thotë "valë" në shqip, sinonim me valë.[3] Fjala θάλασσα, me variantin e saj me paranzal δαλάγχαν, është tipikisht para-greke.[4]

Sipas një tregimi mitik nga rajoni i Shalës, ndërsa gruaja e perëndisë më të lartë fluturonte mbi detet për të kënaqur me pamjen e rendit që mençuria e burrit të saj kishte krijuar, perëndia Talas e vuri re. Ajo ishte aq e bukur sa asnjë perëndeshë tjetër nuk mund ta barazonte. Kështu perëndia Talas shkoi pas gruas së perëndiës më të lartë dhe sapo e arriti, e dhunoi me forcë brutale. Më pas gruaja e perëndisë më të lartë, pavarësisht se ishte mbi të gjitha perëndeshat e tjera, vendosi t'i merrte jetën vetes për shkak të përdhosjes që pësoi,[note 1] por vetëm pasi i tregoi burrit të saj çfarë kishte përjetuar. Kështu ajo u paraqit para burrit të saj, dhe menjëherë pasi tregoi çfarë kishte ndodhur, mori një armë dhe u shtri si kufomë para perëndisë më të lartë. Për shkak të asaj vetëvrasjeje të tmerrshme, por më shumë se kaq, për shkak të përdhosjes që gruaja e tij kishte pësuar nga perëndia Talas, perëndia më e lartë u betua për t'i marrë hak perëndisë që i bëri atë turp. Pas një kohe perëndia më e lartë e plotësoi hakmarrjen e tij duke goditur Talasin me një nga rrufetë e tij mizore që e copëtoi në copa, pas së cilës kufoma e tij do të kishte lëshuar stuhi që askush nuk mund t'i afrohej, kështu që i gjithë trupi i tij u varros në tokë. Perëndia Talas nuk kishte erë si njerëzit, por më të këndshme. Prandaj interpretimi se ai ishte perëndi e stuhisë detare ose perëndi i valëve të stuhisë.[7]

Referime

Redakto

Shënime

Redakto
  1. Talas e kishte sulmuar dhe përdhosur në një mënyrë të turpshme, në mënyrë që në të ardhmen të mos mund të shihej më mes të tjerëve.[5] Vini re se Besa dhe nderi janë me rëndësi të madhe në ligjin zakonor shqiptar si themel i sjelljes personale dhe sociale.[6]

Citime

Redakto
  1. Ajeti 1982, f. 100; Poghirc 1987, f. 179; Elsie 2001, f. 249; Bane 2016, f. 306.
  2. Lambertz 1922, fq. 47, 146–148
  3. Ajeti 1982, fq. 38, 100
  4. Beekes 2009, f. 530
  5. Lambertz 1922, fq. 47, 146–148
  6. Gawrych 2006, f. 115
  7. Lambertz 1922, fq. 47, 146–148

Bibliografi

Redakto
  • Ajeti, Idriz (1982). Studije iz istorije albanskog jezika (në kroatisht). Akademija nauka i umetnosti Kosova.
  • Bane, Theresa (2016). Encyclopedia of Beasts and Monsters in Myth, Legend and Folklore (në anglisht). McFarland. ISBN 978-0-7864-9505-4.
  • Beekes, Robert S. P. (2009). Beek, Lucien van (red.). Etymological Dictionary of Greek (në anglisht). Brill. ISBN 978-90-04-32186-1.
  • Elsie, Robert (2001). A Dictionary of Albanian Religion, Mythology and Folk Culture (në anglisht). London: Hurst & Company. ISBN 1-85065-570-7.
  • Gawrych, George (2006). The Crescent and the Eagle: Ottoman rule, Islam and the Albanians, 1874–1913 (në anglisht). London: IB Tauris. fq. 36. ISBN 9781845112875.
  • Lambertz, Maximilian (1922). Albanische Märchen (und andere Texte zur albanischen Volkskunde) (në gjermanisht). Wien: A. Hölder.
  • Poghirc, Cicerone (1987). "Albanian Religion". përmbledhur nga Mircea Eliade (red.). The Encyclopedia of Religion (në anglisht). Vëll. 1. New York: MacMillan Publishing Co. fq. 178–180.