Tayassuinae

	Tayassuinae
	T.S. Palmer, 1897
	; pekariowiec obrożny (Pecari tajacu)
	Systematyka
Domena	eukarionty
Królestwo	zwierzęta
Typ	strunowce
Podtyp	kręgowce
Gromada	ssaki
Podgromada	żyworodne
Infragromada	łożyskowce
Nadrząd	kopytne
Rząd	parzystokopytne
Podrząd	świniokształtne
Nadrodzina	Suoidea
Rodzina	pekariowate
	Typ nomenklatoryczny
	Tayassu G. Fischer, 1814
Plemiona
	3 plemiona (w tym 2 wymarłe) + 8 wymarłych rodzajów o statusie incertae sedis – zobacz opis w tekście
	3 plemiona (w tym 2 wymarłe) + 8 wymarłych rodzajów o statusie incertae sedis – zobacz opis w tekście

Tayassuinae – podrodzina ssaków łożyskowych z rodziny pekariowatych (Tayassuidae).

Podział systematyczny

Do podrodziny należy jedno występujące współcześnie plemię^[2]:

Opisano również plemiona wymarłe^[3]:

Rodzaje wymarłe o statusie incertae sedis^[3]:

Colbertchoerus Prothero, 2021^[4] – jedynym przedstawicielem był Colbertchoerus niobrarensis (Colbert, 1935)
Dyseohyus Stock, 1937^[5] – jedynym przedstawicielem był Dyseohyus fricki Stock, 1937
Mckennahyus Prothero, 2021^[6] – jedynym przedstawicielem był Mckennahyus parisidutrai Prothero, 2021
Skinnerhyus Prothero & Pollen, 2013^[7] – jedynym przedstawicielem był Skinnerhyus shermerorum Prothero & Pollen, 2013
Stirtonhyus Prothero, 2021^[8] – jedynym przedstawicielem był Stirtonhyus xiphodonticus (Barbour, 1925)
Tedfordhyus Prothero, 2021^[9] – jedynym przedstawicielem był Tedfordhyus occidentalis (Woodburne, 1969)
Webbochoerus Prothero, 2021^[10] – jedynym przedstawicielem był Webbochoerus macfaddeni Prothero, 2021
Woodburnehyus Prothero & Pollen, 2013^[11] – jedynym przedstawicielem był Woodburnehyus grenaderae Prothero & Pollen, 2013

↑ T.S. Palmer. Notes on the nomenclature of four genera of tropical American mammals. „Proceedings of the Biological Society of Washington”. 11, s. 174, 1897. (ang.).
↑ N.S. Upham, C.J. Burgin, J. Widness, M.A. Becker, H. Handika, J.S. Zijlstra & D.G. Huckaby: The ASM Mammal Diversity Database. [w:] ASM Mammal Diversity Database (Version 2.2) [on-line]. American Society of Mammalogists. [dostęp 2025-07-22]. (ang.).
1 2 J.S.J.S. Zijlstra J.S.J.S., Tayassuinae Palmer, 1897, Hesperomys project (Version 25.3.0), DOI: 10.5281/zenodo.7654755 [dostęp 2025-07-21] (ang.).
↑ Prothero 2021 ↓, s. 27.
↑ C. Stock. A peccary skull from the Barstow Miocene, California. „Proceedings of the National Academy of Sciences”. 23 (7), s. 398, 1937. DOI: 10.2307/86810. (ang.).
↑ D.R. Prothero. Mckennahyus parisidutrai, a new Late Miocene peccary with bizarre flaring cheekbones. „New Mexico Museum of Natural History and Science Bulletin”. 82, s. 305, 2021. (ang.).
↑ Prothero i Pollen 2013 ↓, s. 47.
↑ Prothero 2021 ↓, s. 21.
↑ Prothero 2021 ↓, s. 20.
↑ D.R. Prothero. Webbochoerus macfaddeni, a new fossil peccary from the Late Miocene of Florida. „New Mexico Museum of Natural History and Science Bulletin”. 82, s. 313, 2021. (ang.).
↑ Prothero i Pollen 2013 ↓, s. 43.

D.R. Prothero & A. Pollen. New Late Miocene fossil peccaries from California and Nebraska. „Kirtlandia”. 58, s. 42–53, 2013. (ang.).
D.R. Prothero. The systematics of North American peccaries (Mammalia: Artiodactyla: Tayassuidae). „New Mexico Museum of Natural History and Science Bulletin”. 85, s. 1–76, 2021. (ang.).