Michał Walicki
Michał Marian Walicki (ur. 8 sierpnia 1904 w Petersburgu, zm. 22 sierpnia 1966 w Warszawie) – polski historyk sztuki, profesor na Politechnice Warszawskiej i w Szkole Sztuk Pięknych.
 | |
| Data i miejsce urodzenia | |
|---|---|
| Data i miejsce śmierci | |
| Profesor nauk humanistycznych | |
| Specjalność: historia sztuki | |
| Alma Mater | |
| Doktorat |
1929 |
| Habilitacja |
1933 |
| Profesura |
1937 |
| Uczelnia |
Politechnika Warszawska |
| Odznaczenia | |
  | |
Życiorys
edytujW 1929 ukończył studia na Wydziale Historii Uniwersytetu Warszawskiego, a następnie rozpoczął pracę na Politechnice Warszawskiej (1929–1936) i w Szkole Sztuk Pięknych (1932–1939, 1945–1949). W 1929 r. uzyskał stopień doktora na podstawie pracy o malowidłach ściennych w kaplicy Trójcy Świętej na zamku w Lublinie, napisanej pod kierunkiem prof. Zygmunta Batowskiego. Habilitacje uzyskał w 1933, a w 1934 został docentem[1], a w 1937 uzyskał tytuł profesora. W 1936 rozpoczął pracę w Muzeum Narodowym w Warszawie, gdzie był zatrudniony do 1941 na stanowisku kustosza działu sztuki średniowiecznej i malarstwa obcego. Poza pracą wykładowcy kierował Instytutem Historii Sztuki Uniwersytetu Warszawskiego. Był znawcą malarstwa holenderskiego XVII i polskiego malarstwa gotyckiego, był autorem, współautorem i inicjatorem wielu wydawnictw poświęconych malarstwu polskiemu i obcemu.
W czasie okupacji niemieckiej ratował zabytki Warszawy, a w szczególności dzieła z Zamku Królewskiego, przewożąc je do Muzeum Narodowego. Prowadził tajne nauczanie i brał udział w konspiracji jako żołnierz Związku Walki Zbrojnej pod pseudonimami „Łubin”, „Puławski” i „Hubert”. Pracował w Departamencie Likwidacji Skutków Wojny Delegatury Rządu RP na Kraj, gdzie rejestrował straty wojenne w polskich muzeach. Po wyzwoleniu kierował zespołem ratującym i zabezpieczającym zabytki Gdańska i Pomorza. 30 kwietnia 1947 został mianowany profesorem nadzwyczajnym historii sztuki średniowiecznej, w 1958 został profesorem zwyczajnym. 30 stycznia 1949 został aresztowany na podstawie fałszywych oskarżeń i po sfingowanym procesie więziony przez cztery lata. Wyszedł na wolność 11 września 1953, Rada Państwa wydała akt łaski i skasowała wyrok[2]. Od 1953 był związany z Instytutem Sztuki Polskiej Akademii Nauk.
Ojciec Andrzeja Walickiego, brat przyrodni Marka Walickiego.
Został pochowany na cmentarzu Powązkowskim (aleja zasłużonych-1-148)[3].
Ordery i odznaczenia
edytuj- Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski (29 października 1947)[4]
- Złoty Krzyż Zasługi (11 listopada 1936)[1]
Wybrane publikacje
edytujKsiążki
edytuj- Dzieje sztuki polskiej (z J. Starzyńskim, 1934);
- Malarstwo polskie XV w. (1938);
- Malarstwo obce w zbiorach polskich (1955);
- Malarstwo polskie, Gotyk, renesans, wczesny manieryzm (z Janem Białostockim, 1961);
- Obrazy dalekie i bliskie (1963);
- Złoty widnokrąg (1965).
Artykuły
edytuj- O nową interpretację pojęcia Chrystusa Frasobliwego, „Polska Sztuka Ludowa” 1954, t. 8.
Przypisy
edytuj- 1 2 M.P. z 1936 r. Nr 263, poz. 469 (ISAP) „za zasługi na polu zorganizowania pierwszej wystawy sztuki gotyckiej”.
- ↑ Michał Walicki (1904–1966), Rocznik Historii Sztuki 36/2011 s. 127–136
- ↑ Cmentarz Stare Powązki: MICHAŁ WALICKI, [w:] Warszawskie Zabytkowe Pomniki Nagrobne [dostęp 2019-12-18].
- ↑ M.P. z 1947 r. Nr 149, poz. 894 (ISAP) „za zasługi położone w zabezpieczeniu arcydzieł kultury polskiej”.
Bibliografia
edytuj- Hanna Krzyżanowska, Walicki Michał, [w:] Polski słownik biograficzny konserwatorów zabytków, red. Henryk Kondziela, Hanna Krzyżanowska, z. 2, Poznań, Wyd. Poznańskie, 2006, ISBN 83-7177-416-8.
Linki zewnętrzne
edytuj- Michał Walicki – publikacje w bibliotece Polona