Wikipedia

Masters 2009

turniej snookera

Nierankingowy turniej snookerowy Masters był rozgrywany w dniach 11–18 stycznia 2009 roku w hali widowiskowej Wembley Arena w Londynie.

Masters
2008 2009 2010
Ilustracja
Miejsce

Anglia Wembley Arena, Londyn

Zwycięzca

Anglia Ronnie O’Sullivan

II miejsce

Anglia Mark Selby

Najwyższy break

140 Szkocja John Higgins

Breaki 100+ pkt.

31

Liczba uczestników

18

Rozegrane mecze

17

Organizator

World Professional Billiards and Snooker Association

W turnieju tradycyjnie udział brało najlepszych szesnastu snookerzystów według oficjalnej listy rankingowej oraz dwóch dodatkowych (zwycięzca eliminacji i zawodnik wskazany przez organizatorów).

Zwycięzcą turnieju – po raz czwarty w swojej karierze – został Ronnie O’Sullivan, który w finale pokonał broniącego tytułu mistrzowskiego Marka Selby 10:8. Po meczu O’Sullivan przyznał, że takie zwycięstwo z nowym kijem to jego „największe osiągnięcie w snookerze”[1].

W Polsce turniej transmitowała stacja Eurosport.

Nagrody

edytuj
Nagroda
Zwycięzca 150 000 £
Finalista 75 000 £
Półfinalista 32 000 £
Ćwierćfinalista 16 000 £
1/8 finału 14 000 £
Runda dzikich kart 3 500 £
Najwyższy break 10 000 £
Break maksymalny 25 000 £
Łączna pula nagród[2] 482 000 £

'

Wydarzenia związane z turniejem

edytuj

Zawodnicy

edytuj

W turnieju Masters udział wzięło 16 zawodników zajmujących pierwsze 16 pozycji w światowym rankingu snookerowym. Zawodnicy z miejsc 15. i 16. wzięli udział w „rundzie dzikich kart” rozgrywając mecze ze zwycięzcą kwalifikacji i obdarowanego przez organizatorów dziką kartą.

W turnieju na 1. pozycji rozstawiony został obrońca tytułu. Jako drugi rozstawiony został aktualny Mistrz świata. Następni gracze byli rozstawiani według kolejności zajmowanej na światowej liście rankingowej (w nawiasie podano miejsce zajmowane na liście rankingowej):

  1.   Mark Selby (4)
  2.   Ronnie O’Sullivan (1)
  3.   Stephen Maguire (2)
  4.   Shaun Murphy (3)
  5.   John Higgins (5)
  6.   Stephen Hendry (6)
  7.   Allister Carter (7)
  8.   Ryan Day (8)
  9.   Peter Ebdon (9)
  10.   Neil Robertson (10)
  11.   Ding Junhui (11)
  12.   Joe Perry (12)
  13.   Graeme Dott (13)
  14.   Marco Fu (14)
  15.   Mark Allen (16)
  16.   Ricky Walden (35)

Runda dzikich kart

edytuj

Zwycięzca eliminacji Judd Trump oraz Ricky Walden, który otrzymał „dziką kartę” od organizatora turnieju, zmierzyli się z rywalami zajmującymi 15. i 16. miejsce na oficjalnej liście rankingowej.

Match Score
WC1   Mark King 2-6   Ricky Walden
WC2   Mark Allen 6-4   Judd Trump

Drabinka turniejowa

edytuj
1/8 finału (Do 6 frame’ów)Ćwierćfinały (Do 6 frame’ów)Półfinały (Do 6 frame’ów)Finał (Do 10 frame’ów)
 Mark Selby6
 Ricky Walden5
 Mark Selby6
 Mark Allen5
 Ryan Day1
 Mark Allen6
 Mark Selby6
 John Higgins2
 John Higgins6
 Marco Fu4
 John Higgins6
 Ding Junhui4
 Shaun Murphy4
 Ding Junhui6
 Mark Selby8
 Ronnie O’Sullivan10
 Stephen Maguire6
 Graeme Dott5
 Stephen Maguire6
 Neil Robertson3
 Stephen Hendry4
 Neil Robertson6
 Stephen Maguire1
 Ronnie O’Sullivan6
 Allister Carter6
 Peter Ebdon0
 Allister Carter2
 Ronnie O’Sullivan6
 Ronnie O’Sullivan6
 Joe Perry5

Finał

edytuj
Finał: Do 10 wygranych frame’ów
Wembley Arena, Londyn,   Anglia,  18 stycznia 2009
Sędzia:   Jan Verhaas
  Mark Selby 8 – 10   Ronnie O’Sullivan
Sesja popołudniowa:
28-69 (68), 0-88, 97-4 (82), 1-114 (101), 59-54, 80-0 (76), 69-43 (50), 58 (53)-64
Sesja wieczorna:
62-63, 109-29 (101), 93-0 (89), 114-19 (114), 9-69 (53), 65 (55)-70, 0-110 (110),
76-0 (69), 50-51, 16-71 (55)
114 Najwyższy break 110
2 Breaki stupunktowe 2
9 Breaki notowane 5

Breaki stupunktowe turnieju zasadniczego

edytuj

Statystyki turnieju

edytuj

Statystyki pierwszej rundy

edytuj
Państwo Il. zawodników % zawodników
  Anglia 7 43,75%
  Szkocja 4 25,00%
  Walia 1 6,25%
  Irlandia Północna 1 6,25%
  Chiny 1 6,25%
  Australia 1 6,25%
  Hongkong 1 6,25%
  • Liczba uczestników rundy: 16 zawodników
  • Liczba rozstawionych zawodników w rundzie: 15
  • Liczba nierozstawionych zawodników w rundzie: 1
  • Liczba zwycięstw zawodników rozstawionych: 8
  • Liczba zwycięstw zawodników nierozstawionych: 0
  • Liczba rozegranych partii (maksymalnie możliwa): 76 (88)
  • Średnia liczba partii w meczu: 9,50
  • Najwyższe zwycięstwo: 6:0
  • Liczba meczów rozstrzygniętych w ostatniej partii: 3


Statystyki ćwierćfinałów

edytuj
Państwo Il. zawodników % zawodników
  Anglia 3 37,50%
  Szkocja 2 25,00%
  Australia 1 12,50%
  Irlandia Północna 1 12,50%
  Chiny 1 12,50%
  • Liczba uczestników rundy: 8 zawodników
  • Liczba rozstawionych zawodników w rundzie: 8
  • Liczba nierozstawionych zawodników w rundzie: 0
  • Liczba zwycięstw zawodników rozstawionych: 4
  • Liczba zwycięstw zawodników nierozstawionych: 0
  • Liczba rozegranych partii (maksymalnie możliwa): 38 (44)
  • Średnia liczba partii w meczu: 9,50
  • Najwyższe zwycięstwo: 6:2
  • Liczba meczów rozstrzygniętych w ostatniej partii: 1

Statystyki półfinałów

edytuj
Państwo Il. zawodników % zawodników
  Anglia 2 50,00%
  Szkocja 2 50,00%
  • Liczba uczestników rundy: 4 zawodników
  • Liczba rozstawionych zawodników w rundzie: 4
  • Liczba nierozstawionych zawodników w rundzie: 0
  • Liczba zwycięstw zawodników rozstawionych: 2
  • Liczba zwycięstw zawodników nierozstawionych: 0
  • Liczba rozegranych partii (maksymalnie możliwa): 15 (22)
  • Średnia liczba partii w meczu: 7,50
  • Najwyższe zwycięstwo: 6:1
  • Liczba meczów rozstrzygniętych w ostatniej partii: 0

Kwalifikacje

edytuj

Pomiędzy 21 a 29 listopada 2008 roku zostały rozegrane kwalifikacje. Spośród 48 zawodników najlepszym okazał się Judd Trump, który pokonał w finale kwalifikacji Marka Joyce’a 6:1. Trump tym samym awansował do rundy dzikich kart, w której przegrał z Markiem Allenem[4].

Zawodnikiem, który od organizatorów turnieju dostał dziką kartę, był Ricky Walden.

Drabinka kwalifikacji

edytuj
Runda 1
Do 4 wygranych partii 		Runda 2
Do 5 wygranych partii 		Runda 3
Do 5 wygranych partii 		Ćwierćfinał
Do 5 wygranych partii 		Półfinał
Do 5 wygranych partii 		Finał
Do 6 wygranych partii
                  
  Matthew Stevens 5
  Rory McLeod 3
  Rory McLeod 4
  Paul Davison 3
  Matthew Stevens 5
  Ricky Walden 2
  Ricky Walden 4
  Stefan Mazrocis 2
  Ricky Walden 5
  Anthony Hamilton 1
  Anthony Hamilton 4
  Andrew Pagett 0
  Matthew Stevens 5
  Fergal O’Brien 3
  Liang Wenbo 4
  Liu Chuang 1
  Liang Wenbo 4
  Daniel Wells 5
  Jimmy Michie 0
  Daniel Wells 4
  Daniel Wells 4
  Fergal O’Brien 5
  Fergal O’Brien 5
  Lewis Roberts 3
  Barry Pinches 3
  Lewis Roberts 4
  Matthew Stevens 4
  Mark Joyce 5
  Mark J. Williams 1
  Andrew Higginson 5
  Andrew Higginson wo
  Chris McBreen wd
  Andrew Higginson 5
  Gerard Greene 2
  Gerard Greene 4
  Michael Georgiou 0
  Gerard Greene 5
  Simon Bedford 1
  Stephen Lee 2
  Simon Bedford 4
  Andrew Higginson 4
  Mark Joyce 5
  Barry Hawkins 4
  Wayne Cooper 3
  Barry Hawkins 0
  Mark Joyce 5
  Mark Joyce 4
  Peter Lines 0
  Mark Joyce 5
  Kuldesh Johal 4
  Joe Swail 3
  Kuldesh Johal 5
  David Roe 3
  Kuldesh Johal 4
  Mark Joyce 1
  Judd Trump 6
  Jamie Cope 5
  David Grace 3
  Stuart Pettman wd
  David Grace wo
  Jamie Cope 2
  Judd Trump 5
  Judd Trump 4
  Matthew Couch 0
  Judd Trump 5
  Dave Harold 3
  Dave Harold 4
  Supoj Saenla 1
  Judd Trump 5
  Jin Long 1
  Martin Gould 4
  Li Hang 3
  Martin Gould 5
  Andrew Norman 1
  Andrew Norman 4
  Jamie Jones 1
  Martin Gould 4
  Jin Long 5
  Nigel Bond 4
  Jin Long 5
  Rod Lawler 3
  Jin Long 4
  Judd Trump 5
  Ken Doherty 2
  Stuart Bingham 5
  Andy Hicks 4
  Andy Hicks 4
  Jimmy White 2
  Stuart Bingham 5
  Davis Gray 2
  Davis Gray 4
  Matthew Selt 3
  Davis Gray 5
  Robert Milkins 3
  Robert Milkins 4
  Andy Lee 1
  Stuart Bingham 1
  Ken Doherty 5
  Ian McCulloch 5
  David Gilbert 2
  David Gilbert 4
  Stephen Craigie 2
  Ian McCulloch 3
  Ken Doherty 5
  Ken Doherty 5
  Atthasit Mahitthi 4
  Michael Holt 3
  Atthasit Mahitthi 4

Breaki stupunktowe kwalifikacji

edytuj

Linki zewnętrzne

edytuj

Przypisy

edytuj
  1. ↑ BBC.com (ang.)
  2. ↑ Ron Florax: 2009 Masters - Finishes. CueTracker. [dostęp 2025-08-22]. (ang.).
  3. ↑ worldsnooker.com (ang.)
  4. ↑ 2008 Masters Qualifying Championship. globalsnookercentre.co.uk. [dostęp 2025-08-22]. [zarchiwizowane z tego adresu (2009-01-30)]. (ang.).

Bibliografia

edytuj
Źródło: „https://pl.wikipedia.org/w/index.php?title=Masters_2009&oldid=78749741”