Leblon
Leblon – dzielnica Rio de Janeiro, położona w strefie południowej (Zona Sul) miasta. Należy do najdroższych dzielnic miasta i jest uznawana za obszar o wysokim statusie społeczno-ekonomicznym[1].
| Dzielnica Rio de Janeiro | |
 Leblon – panoramiczny widok dzielnicy | |
| Państwo | |
|---|---|
| Stan | |
| Miasto | |
| Dzielnica | |
| Powierzchnia |
2,15 km² |
| Populacja (2010) • liczba ludności |
|
| • gęstość |
21 417 os./km² |
| Liczba Region administracyjny |
Lagoa |
Położenie na mapie Rio de Janeiro  | |
Położenie na mapie Brazylii  | |
 22°59′00″S 43°13′33″W/-22,983333 -43,225833
| |
Nazwa
edytujNazwa dzielnicy pochodzi od nazwiska francuskiego przedsiębiorcy, Charlesa Le Blona (znanego jako Carlos Leblon), który w 1845 roku zakupił tereny w tym regionie. Początkowo obszar ten zaczęto nazywać nieformalnie „Campo do Leblon” (Pole Leblona), co ostatecznie utrwaliło się jako oficjalna nazwa dzielnicy[1][2].
Informacje ogólne
edytujLeblon graniczy[3]:
- od wschodu z dzielnicą Ipanema (granicę stanowi kanał Jardim de Alah),
- od północy z dzielnicą Lagoa i Gávea,
- od zachodu z dzielnicą Vidigal i wzgórzem Morro Dois Irmãos,
- od południa z Oceanem Atlantyckim.
Dzielnica posiada jedne z najdroższych nieruchomości w Brazylii[3].
Podział i struktura
edytujChoć Leblon stanowi jedną jednostkę administracyjną, w jego obrębie wyróżnia się specyficzne obszary wynikające z ukształtowania terenu i historii urbanizacji[1]:
- Alto Leblon (Górny Leblon) – część położona na zboczach wzgórza Dois Irmãos, charakteryzująca się późniejszą urbanizacją i obecnością luksusowych kondominiów.
- Jardim Pernambuco – ekskluzywne, zamknięte osiedle domów jednorodzinnych w obrębie dzielnicy.
- Cruzada São Sebastião – zespół budynków mieszkalnych wybudowany w latach 50. XX wieku z inicjatywy Kościoła katolickiego, przeznaczony dla mieszkańców przesiedlonych z pobliskich fawel, stanowiący enklawę klasy pracującej w bogatej dzielnicy.
- Selva de Pedra – zespół wysokich budynków mieszkalnych wybudowany w latach 70. XX wieku na terenie dawnej faweli Praia do Pinto.
Charakterystyka społeczno-ekonomiczna
edytujDzielnica jest zamieszkana głównie przez klasę wyższą, w tym elitę kulturalną, gospodarczą i polityczną Rio de Janeiro[3]. Jest to obszar o wysokim stopniu segregacji przestrzennej, gdzie luksusowe apartamentowce sąsiadują z nielicznymi enklawami o niższym statusie materialnym. Dzielnica pełni funkcje mieszkaniowe, turystyczne oraz handlowo-usługowe, koncentrując ekskluzywne sklepy i gastronomię[1].
Historia
edytujDzielnica Leblon ma silne korzenie historyczne związane z ruchem abolicjonistycznym. W XIX wieku, na terenie dzisiejszego Alto Leblon, funkcjonował tzw. Quilombo do Leblon (znany też jako Quilombo Seixas). Była to posiadłość należąca do Portugalczyka José de Seixasa Magalhãesa, który przy wsparciu księżniczki Izabeli ukrywał zbiegłych niewolników. Teren ten słynął z uprawy kamelii, kwiatów, które stały się symbolem ruchu abolicjonistycznego i walki o zniesienie niewolnictwa[2].
Współczesna urbanizacja dzielnicy rozpoczęła się na dobre w 1919 roku, kiedy to zdefiniowano układ większości ulic. W procesie rozwoju dzielnicy w XX wieku usunięto z jej terenu duże fawele, takie jak Praia do Pinto, zastępując je zabudową dla klas wyższych i średnich[1][4].
Przypisy
edytuj- ↑ a b c d e M. Rodrigues de Oliveira, Comércio, consumo e desigualdade no Rio de Janeiro: um estudo comparativo entre os espaços terciários de Bangu e Leblon, rozprawa doktorska, Universidade do Estado do Rio de Janeiro, Instituto de Geografia, Rio de Janeiro 2019, 395 s. (jęz. portugalski)
- ↑ a b Eduardo Silva, As camélias do Leblon e a abolição da escravatura, Fundação Casa de Rui Barbosa (port.).
- ↑ a b c Pamela Casanova Kimmengs, Mônica Machado, A Igreja Batista da Lagoinha e suas estratégias de expansão no Rio de Janeiro, „Geo UERJ” (45), 2021, DOI: 10.12957/geouerj.2024.88417, ISSN 1981-9021 (port.).
- ↑ Rodrigo Agueda, From Leblon to “Novo Leblon”: experiences of closure and urban expansion towards the hinterlands of Barra da Tijuca, Rio de Janeiro, „New Sociological Perspectives”, 2022, s. 2-14 (ang.).