Wikipedia

Edward Castellaz

generał brygady Wojska Polskiego

Edward de Castellaz (ur. 18 września 1855 w Skierniewicach[1][2][3][4][5], zm. 16 lutego 1923 w Warszawie[6]) – generał brygady Wojska Polskiego[7], formalny zastępca dowódcy Armii Polskiej we Francji gen. Józefa Hallera, w latach 1922-1923 prezes zarządu Związku Hallerczyków[8][9][10].

Edward de Castellaz
Эдуард Ренатович Кастеллаз
Ilustracja
generał brygady generał brygady
Data i miejsce urodzenia

18 września 1855
Skierniewice

Data i miejsce śmierci

16 lutego 1923
Warszawa

Przebieg służby
Lata służby

1876–1921

Siły zbrojne

Armia Imperium Rosyjskiego
Błękitna Armia
Wojsko Polskie

Główne wojny i bitwy

wojna rosyjsko-japońska
wojna polsko-bolszewicka

Multimedia w Wikimedia Commons
Wizyta generała Edwarda de Castellaz w polskim obozie wojskowym w La Mandria di Chivasso
Grób Edwarda Castellaza na cmentarzu Powązkowskim

Życiorys

edytuj

Edward de Castellaz urodził się 18 września 1855 roku w Skierniewicach. Uczył się w gimnazjum realnym w Łowiczu i Włocławku, a następnie w Korpusie Kadetów w Warszawie[11]. Od 1876 roku zawodowy oficer wojsk rosyjskich. W latach 1877–1878 uczestniczył w wojnie rosyjsko-tureckiej. Walczył w bitwie pod Plewną[12]. 1 lipca 1903 roku powierzono mu dowództwo 6 Pułku Strzelców w Kielcach. W 1904 roku na czele tego oddziału wyruszył na wojnę rosyjsko-japońską. 6 grudnia 1905 roku został mianowany generałem majorem[1][13]. 31 grudnia 1906 roku został dowódcą 2 Brygady 9 Dywizji Piechoty[1]. W kwietniu 1907 roku został przeniesiony w stan spoczynku. Wyjechał do Francji i zamieszkał w Cannes[12][14].

Wiosną 1919 roku został inspektorem oddziałów zapasowych Armii gen. Hallera w Skierniewicach. 20 maja 1920 został przyjęty do Wojska Polskiego z byłej armii gen. Hallera, z zatwierdzeniem posiadanego stopnia generała podporucznika, zaliczony do Rezerwy armii z jednoczesnym powołaniem do służby czynnej na czas wojny aż do demobilizacji i przydzielony do Stacji Zbornej dla oficerów w Warszawie[15]. Następnie został wyznaczony na stanowisko zastępcy Generalnego Inspektora Piechoty przy Naczelnym Wodzu[11]. Z dniem 1 kwietnia 1921 roku został przeniesiony w „stały stan spoczynku”, w stopniu generała podporucznika[16].

Był pierwszym prezesem (przewodniczącym zarządu) Związku Hallerczyków[17][12]. Zmarł 16 lutego 1923 roku w Warszawie w wieku 67 lat[18][19][17][11]. 20 lutego 1923, po uroczystym pogrzebie z honorami wojskowymi, któremu przewodniczył biskup polowy Stanisław Gall, został pochowany w grobowcu rodzinnym na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie. Nad grobem przemawiał generał Józef Haller i podpułkownik Marian Dienstl-Dąbrowa)[20] (aleja przy katakumbach, grób 35)[21].

Awanse

edytuj

Przypisy

edytuj
  1. 1 2 3 Lista starszeństwa 1907 ↓, s. 905.
  2. ↑ Według kalendarza juliańskiego urodził się 6 września 1855 roku, a według kalendarza gregoriańskiego - 18 września 1855 roku. Zobacz daty nowego i starego porządku.
  3. ↑ Cmentarz Stare Powązki: CASTELLAZOWIE, [w:] Warszawskie Zabytkowe Pomniki Nagrobne [dostęp 2020-05-15].
  4. ↑ Stawecki 1994 ↓, s. 91 wg autora generał urodził się 18 września 1855 roku.
  5. ↑ Kryska-Karski i Żurakowski 1991 ↓, s. 196 wg autorów generał urodził się 18 września 1855 roku.
  6. ↑ Baza osób polskich
  7. ↑ Kryska-Karski i Żurakowski 1991 ↓, s. 196 autorzy umieścili jego notę biograficzną w rozdziale „Generałowie kontraktowi i nie figurujący w ewidencji WP”.
  8. ↑ Orędownik Śmigielski, R.32, nr 243 (24 października 1922), s. 1.
  9. ↑ Rzeczpospolita, R.3, nr 288 (23 października 1922), s. 5.
  10. ↑ Hallerczyk, R. 3, 1925, nr 6, s. 3
  11. 1 2 3 Stawecki 1994 ↓, s. 91.
  12. 1 2 3 Z żałobnej karty ↓.
  13. ↑ Stawecki 1994 ↓, s. 91 wg autora został mianowany 6 czerwca 1905 roku.
  14. ↑ Kryska-Karski i Żurakowski 1991 ↓, s. 196 wg autorów wyjechał do Francji dopiero w 1914 roku.
  15. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 21 z 9 czerwca 1920, s. 412.
  16. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 8 z 26 lutego 1921, s. 329.
  17. 1 2 Kryska-Karski i Żurakowski 1991 ↓, s. 196.
  18. ↑ Wiadomości bieżące. Z miasta. „Kurier Warszawski”. 48, s. 17 lutego 1923, 4.
  19. ↑ Edward Castellaz. Nekrolog. „Kurier Warszawski”. 50, s. 7, 19 lutego 1923.
  20. ↑ Wiadomości bieżące. Z miasta. Pogrzeb ś. p. jen. de Castellaz'a. „Kurier Warszawski”. 52, s. 3, 21 lutego 1923.
  21. ↑ Cmentarz Stare Powązki: CASTELLAZOWIE, [w:] Warszawskie Zabytkowe Pomniki Nagrobne [dostęp 2017-10-30].

Bibliografia

edytuj
Źródło: „https://pl.wikipedia.org/w/index.php?title=Edward_Castellaz&oldid=77448066”