Wikipedia

Carlos Santana

meksykański muzyk rockowy, gitarzysta

Carlos Augusto Alves Santana (ur. 20 lipca 1947 w Autlán de Navarro[1]) – meksykański muzyk, gitarzysta rockowy i jazzowy. Długoletni lider i jedyny stały członek zespołu Santana. Od 1972 także artysta solowy.

Carlos Santana
Ilustracja
Carlos Santana w Monachium (2000)
Imię i nazwisko

Carlos Augusto Alves Santana

Data i miejsce urodzenia

20 lipca 1947
Autlán de Navarro

Instrumenty

gitara

Gatunki

contemporary pop[1], contemporary rock[1], jazz-rock[1]

Aktywność

od 1966

Wydawnictwo

Columbia Records

Instrument
PRS Santana[2]
PRS SE Santana[3]
Zespoły
Santana
Multimedia w Wikimedia Commons
Strona internetowa

Zaliczany do inicjatorów i przedstawicieli rocka latynoskiego[4]

Życiorys

edytuj

Jest czwartym z siedmiorga dzieci Joségo Santany i jego żony, Josefiny z d. Barragan[5]. Ma dwóch braci (Antonia i Jorge) i cztery siostry (Laurę, Irmę, Leticię i Marię)[6]. Wielokrotnie zmieniał z rodziną miejsce zamieszkania, a w 1955 przeprowadził się do Tijuany[7], gdzie uczył się gry na skrzypcach w szkole muzycznej[8] i w wieku 10 lat dołączył do Los Cardinales, zespołu muzycznego swojego ojca[9].

Zafascynowany grą Javiera Batiza, gitarzysty zespołu The TJs, który grał bluesa i rock and rolla, rozpoczął naukę gry na gitarze[10]. Z czasem udoskonalił technikę i stworzył swój unikatowy styl grania[11]. Przez kilka miesięcy był basistą w zespole The Strangers[12]. Uczestniczył w jam sessions z muzykami zespołu The TJs[12]. Występował zarobkowo w klubie nocnym „El Convoy” na Avenida Revolución w centrum Tijuany, gdzie poznał muzykę jazzową od grających tam czarnoskórych muzyków[13]. Dorabiał, grając podczas przyjęć i ślubów[14].

Latem 1963 wyemigrował z rodziną do Kalifornii[15], zamieszkał w dzielnicy Mission w San Francisco[16], gdzie uczęszczał do liceum[17]. Po przeprowadzce do USA kontynuował grę zarobkową na przyjęciach, poza tym dorabiał jako pomoc kuchenna i sprzątacz w barze dla kierowców „Tic-Toc”[18]. W 1965, razem z piosenkarką soulową Joyce Dunn, wziął udział w konkursie muzycznym zorganizowanym przez lokalną rozgłośnię radiową[19].

W październiku 1966 podczas występu na jam session z muzykiem bluesowym Mike’a Bloomfielda zwrócił na siebie uwagę Billa Grahama, promotora koncertów, który poznał go z gitarzystą Tomem Frazierem, co zaowocowało założeniem przez nich w 1967 zespołu The Santana Blues Band[20]. Po kilku roszadach personalnych i skompletowaniu nowego składu w lipcu 1967 skrócił nazwę zespołu do Santana i zdobył lokalną popularność w San Francisco[21], natomiast największy rozgłos przyniósł grupie występ przed prawie półmilionową publicznością na festiwalu w Woodstock w sierpniu 1969[22].

Pod koniec 1971 nawiązał współpracę z Buddym Milesem, z którym uformował supergrupę, z którą wystąpił na sylwestrowym festiwalu Sunshine '72 w Honolulu dla 70-tysięcznej publiczności[23]. Zapis koncertu ukazał się w lipcu 1972 na albumie pt. Carlos Santana & Buddy Miles! Live!, który zebrał dość chłodne recenzje, ale i tak rozszedł się w ponadmilionowym nakładzie[24].

Z początkiem 1972 rozpoczął karierę solową[25], włączając się w nurt eksperymentalnego jazzu i jazz-rocka. Jesienią nawiązał współpracę z brytyjskim gitarzystą Johnem McLaughlinem, z którym nagrał album pt. Love Devotion Surrender wydany w czerwcu 1973, a następnie odbył krótką trasę koncertową promującą płytę[26]. Wiosną 1974 nagrał, wydany we wrześniu, album pt. Illuminations z amerykańską pianistką Alice Coltrane[27]. W sierpniu 1975 wziął udział jako perkusista w nagraniach kolejnej płyty Coltrane pt. Eternity[28].

W 1977 przybrał pseudonim artystyczny Devadip i założył zespół The Devadip Orchestra, który otwierał jego solowe koncerty[29]. Pod swoim muzycznym alter ego wydał album studyjny pt. Oneness: Silver Dreams–Golden Reality w 1979[29]. W tym samym roku nawiązał współpracę z jazzmanem Herbiem Hancockiem, dla którego nagrał utwór „Saturday Nite” z albumu pt. Monster (1980)[30]. Hancock następnie wziął udział w nagraniach kolejnego solowego albumu Santany, ciepło przyjętego przez krytyków The Swing of Delight (1980), który zawierał część materiału napisanego podczas prac nad Oneness, a w jego nagraniu uczestniczyli także jazzmani: Tony Williams, Ron Carter i Wayne Shorter[31]. Resztę materiału, napisanego jeszcze w 1979, umieścił na studyjno-koncertowym albumie pt. Havana Moon z 1983, który osiągnął przyzwoity sukces komercyjny[32]. Wcześniej wziął udział w sesji nagraniowej z McCoyem Tynerem na album pianisty pt. Looking Out z 1982[33], a w 1983 wystąpił z nim na Kool Jazz Festivalu w San Francisco[34]. Poza tym nawiązał studyjną współpracę z Leonem Patillą, Stanleyem Clarkiem i José Feliciano[35] oraz zrealizował nagrania demo z Greggiem Roliem na potrzeby projektu Friends Again, ale nagrania nie doczekały się premiery[36].

W 1986 premierę miał album pt. Dance to the Beat of the Drum, który nagrał z perkusistą Mickeyem Hartem[37]. W 1987 wydał utwór „Trane”, który dwa lata wcześniej nagrał z perkusistą Tonym Williamsem[38]. W tym samym roku premierę miał film biograficzny Luisa Valdeza La Bamba o Ritchiem Valensie, do którego Santana współtworzył ścieżkę dźwiękową[39]. Również w 1987 wydał solowy album pt. Blues for Salvador, zawierający częściowo materiał zarejestrowany dwa lata wcześniej podczas sesji do niewydanej płyty pt. Love Never Fails[40]. Za płytę otrzymał nagrodę Grammy za najlepszy występ rocka instrumentalnego[41]. Wiosną 1988 zagrał serię koncertów na europejskich festiwalach muzycznych z saksofonistą Waynem Shorterem[42]. Na przełomie lat 80. i 90. wziął udział w sesjach nagraniowych kilku albumów, w tym bestsellerowego The Healer (1989) Johna Lee Hookera, Paths to Greatness (1992) zespołu Caribbean Allstars[43] i Amen (1991) Salifem Keïtą[44].

W styczniu 1991 wystąpił w duetach z Djavanem i Gilberto Gilem na festiwalu Rock in Rio II[45], a w listopadzie tego samego roku zagrał w parku Golden Gate w San Francisco podczas koncertu ku pamięci swojego tragicznie zmarłego promotora, Billa Grahama[46]. W tym okresie napisał także dwie piosenki dla Johna Lee Hookera „Stripped Me Naked” z albumu pt. Mr Lucky (1991) i „Chill Out”, tytułowy utwór z płyty wydanej w 1995[44]. Jesienią 1994 wydał, pod szyldem własnej wytwórni Guts & Grace Music[47], album pt. Santana Brothers, który nagrał ze swoim bratem, Jorge Santaną, i siostrzeńcem, Carlosem Hernandezem[48]. W latach 90. nagrał piosenki z innymi muzykami: „Get Down” (1995) z Juniorem Wellsem, „Spanish Castle Magic” ze Stanleyem Clarkiem i Tonym Williamsem[49]. Wziął udział także w sesjach nagraniowych z afrykańskimi muzykami: Babatunde Olantunjim, Morym Kanté i Angélique Kidjo, a także zagrał trasę koncertową po Francji z zespołem Touré Kunda[49]. W 1996 zagrał koncert na North Sea Jazz Festivalu w Hadze[50]. Pod koniec lat 90. uczestniczył w sesjach nagraniowych meksykańskiego zespołu El Tri]] i Lauryn Hill, z którą wystąpił gościnnie również na 41. gali rozdania nagród Grammy[41].

W styczniu 1998 z zespołem Santana został wprowadzony do Rock and Roll Hall of Fame[51]. W 2003 został sklasyfikowany na 15. miejscu listy 100 najlepszych gitarzystów wszech czasów magazynu Rolling Stone[52].

W 2007 wziął udział w Experience Hendrix Tribute Tour, tournée poświęconemu Jimiemu Hendrixowi[53].

Życie prywatne

edytuj

Jesienią 1972 nawiązał współpracę z indyjskim mistrzem duchowym Śri Chinmoyem, który zapoznał go z tajnikami medytacji[54]. 20 kwietnia 1973 ożenił się z Deborą King[55], z którą ma troje dzieci: Salvadora (ur. 1983), Stellę (ur. 1985)[56].

Dyskografia

edytuj
Zobacz więcej w artykule Santana (zespół muzyczny), w sekcji Dyskografia.
Albumy studyjne
Albumy koncertowe
Kompilacje
  • Magic of Carlos Santana (2001)
  • The Latin Sound of Carlos Santana (2003)
  • Carlos Santana (2004)
  • Very Best of Carlos Santana (2005)
  • Carlos Santana (2006)
  • Havana Moon/Blues for Salvador (2007)
  • Multi-Dimensional Warrior (2008)

Filmografia

edytuj
  • '’Miles Electric: A Different Kind of Blue (2004, film dokumentalny, reżyseria: Murray Lerner)[57]
  • Uwaga! Mr. Baker (2012, film dokumentalny, reżyseria: Jay Bulger)[58]
  • B.B. King: The Life of Riley (2012, film dokumentalny, reżyseria: Jon Brewer)[59]
  • Sweet Blues: A Film About Mike Bloomfield (2013, film dokumentalny, reżyseria: Bob Sarles)[60]
  • Paco de Lucía: la búsqueda (2014, film dokumentalny, reżyseria: Curro Sánchez)[61]
  • Wayne Shorter: Zero Gravity (2015, film dokumentalny, reżyseria: Dorsay Alavi)[62]

Przypisy

edytuj
  1. 1 2 3 4 William Ruhlmann: Carlos Santana Biography. allmusic.com. [dostęp 2015-09-06]. (ang.).
  2. ↑ PRS Santana. prsguitars.com. [dostęp 2015-09-06]. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-09-05)]. (ang.).
  3. ↑ PRS SE Santana. prsguitars.com. [dostęp 2015-09-06]. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-09-05)]. (ang.).
  4. ↑ Charles R. Cross: Room Full of Mirrors a Biography of Jimi Hendrix. Londyn: Sceptre, 2005. ISBN 978-0-340-82684-3. (ang.).
  5. ↑ Leng 2001 ↓, s. 14–15.
  6. ↑ Leng 2001 ↓, s. 15.
  7. ↑ Leng 2001 ↓, s. 15–16.
  8. ↑ Leng 2001 ↓, s. 18–19.
  9. ↑ Leng 2001 ↓, s. 16, 19.
  10. ↑ Leng 2001 ↓, s. 21, 23.
  11. ↑ Leng 2001 ↓, s. 24–25.
  12. 1 2 Leng 2001 ↓, s. 26.
  13. ↑ Leng 2001 ↓, s. 26–28.
  14. ↑ Leng 2001 ↓, s. 27.
  15. ↑ Leng 2001 ↓, s. 7.
  16. ↑ Leng 2001 ↓, s. 31.
  17. ↑ Leng 2001 ↓, s. 33.
  18. ↑ Leng 2001 ↓, s. 32, 34.
  19. ↑ Leng 2001 ↓, s. 32.
  20. ↑ Leng 2001 ↓, s. 37–40.
  21. ↑ Leng 2001 ↓, s. 42–45.
  22. ↑ Leng 2001 ↓, s. 58–60.
  23. ↑ Leng 2001 ↓, s. 78–79.
  24. ↑ Leng 2001 ↓, s. 79–80.
  25. ↑ Leng 2001 ↓, s. 80.
  26. ↑ Leng 2001 ↓, s. 90–93.
  27. ↑ Leng 2001 ↓, s. 103.
  28. ↑ Leng 2001 ↓, s. 113.
  29. 1 2 Leng 2001 ↓, s. 129–131.
  30. ↑ Leng 2001 ↓, s. 138.
  31. ↑ Leng 2001 ↓, s. 131, 138.
  32. ↑ Leng 2001 ↓, s. 131, 151–152.
  33. ↑ Leng 2001 ↓, s. 147.
  34. ↑ Leng 2001 ↓, s. 154.
  35. ↑ Leng 2001 ↓, s. 148.
  36. ↑ Leng 2001 ↓, s. 147–148.
  37. ↑ Leng 2001 ↓, s. 158.
  38. ↑ Leng 2001 ↓, s. 157.
  39. ↑ Leng 2001 ↓, s. 163–164.
  40. ↑ Leng 2001 ↓, s. 167–168.
  41. 1 2 Leng 2001 ↓, s. 202.
  42. ↑ Leng 2001 ↓, s. 169.
  43. ↑ Leng 2001 ↓, s. 174–175.
  44. 1 2 Leng 2001 ↓, s. 183.
  45. ↑ Leng 2001 ↓, s. 182.
  46. ↑ Leng 2001 ↓, s. 184.
  47. ↑ Leng 2001 ↓, s. 196.
  48. ↑ Leng 2001 ↓, s. 194.
  49. 1 2 Leng 2001 ↓, s. 199.
  50. ↑ Leng 2001 ↓, s. 213.
  51. ↑ Rock ’n’ Roll Hall of Fame Inductees 1986 – 2010. The Rock and Roll Hall of Fame and Museum, Inc.The Rock and Roll Hall of Fame and Museum, Inc.. [dostęp 2016-06-30]. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-03-15)]. (ang.).
  52. ↑ Rolling Stone's „The 100 Greatest Guitarists of All Time” Do you agree?. theinsider.com. [dostęp 2010-05-22]. (ang.).
  53. ↑ All Star Experience Hendrix Tour Brings Jimi’s Music to the Concert Stage Again. www.blabbermouth.net, 2007-08-27. [dostęp 2020-05-24]. [zarchiwizowane z tego adresu (2020-05-24)]. (ang.).
  54. ↑ Leng 2001 ↓, s. 90.
  55. ↑ Leng 2001 ↓, s. 95.
  56. ↑ Leng 2001 ↓, s. 155, 158.
  57. ↑ Miles Electric: A Different Kind of Blue (2004) Full Cast & Crew. imdb.com. [dostęp 2015-09-06]. (ang.).
  58. ↑ Uwaga! Mr. Baker (2012) Full Cast & Crew. imdb.com. [dostęp 2015-09-06]. (ang.).
  59. ↑ B.B. King: The Life of Riley (2012) Full Cast & Crew. imdb.com. [dostęp 2015-09-06]. (ang.).
  60. ↑ Sweet Blues: A Film About Mike Bloomfield (2013) Full Cast & Crew. imdb.com. [dostęp 2015-09-06]. (ang.).
  61. ↑ Paco de Lucía: la búsqueda (2014) Full Cast & Crew. imdb.com. [dostęp 2015-09-06]. (ang.).
  62. ↑ Wayne Shorter: Zero Gravity (2015) Full Cast & Crew. imdb.com. [dostęp 2015-09-06]. (ang.).

Bibliografia

edytuj
  • Simon Leng, Santana, Lesław Haliński (tłum.), Poznań: Wydawnictwo In Rock, 2001, ISBN 83-86365-40-4.
  • Carlos Santana, Ashley Kahn, The Universal Tone: Bringing My Story to Light, Little, Brown and Company, 2014, ISBN 978-0-316-24492-3 (wyd. polskie: Carlos Santana, Uniwersalny ton. Historia mojego życia, tłum. Iwona Michałowska-Gabrych, wyd. Bukowy Las 2015,ISBN 978-83-64481-78-9

Linki zewnętrzne

edytuj
Źródło: „https://pl.wikipedia.org/w/index.php?title=Carlos_Santana&oldid=80210440”