Antrovis
Antrovis (Międzynarodowe Centrum Odnowy Ludzi i Ziemi „Antrovis”) – ruch religijny działający w latach 80. i 90. XX wieku, założony przez bioenergoterapeutę Edwarda Mielnika we Wrocławiu[1].
Historia
edytujEdward Mielnik (ur. 1941[2]) pracował jako palacz kotłów wysokoprężnych. W 1983 roku miała objawić się mu Matka Boska, nakłaniająca go do ocalenia Słowian dzięki pomocy „kosmitów”[3]. Mielnik rozpoczął nauczanie na niewielką skalę we Wrocławiu, ale pod koniec lat 80. jego działalność obejmowała już także Warszawę, Kraków i Katowice[2].
Według różnych źródeł Antrovis powstał albo na początku[4], albo w drugiej połowie lat 80.[1][5] W latach 1990–1994 działał jako stowarzyszenie. Główna siedziba mieściła się we Wrocławiu. Oddział Antrovisu powstał w Warszawie, jego sympatycy działali także między innymi: w Krakowie, Poznaniu, Szczecinie oraz wśród Polonii w Niemczech i Holandii[1]. Po rozwiązaniu stowarzyszenia, w Lubece założono centralę ruchu, działającą pod nazwą: Międzynarodowe Centrum Odnowy Ludzi i Ziemi Antrovis. Oddział Antrovisu w Warszawie istniał do 1998 roku[1]. Ruch prawdopodobnie rozwiązał się pod koniec lat 90.[6]
Ideologia
edytujAntrovis łączył wiarę w świętość narodów słowiańskich z ufologią i chrześcijaństwem[7]. Zgodnie z naukami Mielnika, Słowianie z planety Atlanta mieli osiedlić się na terenie dzisiejszej Polski osiem miliardów lat temu. Słowianie byli strażnikami kanonu dwunastu praw uniwersalnych[8]. Prawie równocześnie na Ziemię przybyli Hebrajczycy z planety Hebro, zwani „strażnikami wolnej woli”[9]. Przybysze z planety Hebro mieli wcześniej głosić wśród ludzi idee równości i wolności, co miało doprowadzić Ziemian do nieszczęścia. Zdaniem ruchu, wolność miała charakter destrukcyjny[10]. Obie cywilizacje były skonfliktowane, a walka pomiędzy Słowianami a Hebrajczykami miała doprowadzić do zniszczenia obecnie istniejącej struktury kosmosu[8].
Według Mielnika obecna cywilizacja była siódmą i ostatnią z ziemskich cywilizacji. Do 2000 roku wszystkie cywilizacje miały pojednać się pod przewodnictwem Polan[8]. Antrovis głosił koniec ery wolnej woli i potrzebę przygotowania ludzi do nowego, antymaterialnego cyklu kosmosu[11]. Nieliczni mieli przeżyć koniec poprzez ucieczkę na pokładach statków przysłanych z innych planet. Ewakuacja miała odbyć się na Ślęży. W ewakuacji pierwszeństwo mieli mieć Słowianie (w szczególności Polacy, uznani za naród wybrany). Zagładę miało przeżyć 144 tys. ludzi białej rasy i 600 tys. innych ras[12]. Ocaleni mieli dolecieć do planety Mirinda[4]. Zdaniem Antrovisu, główni przedstawiciele ruchu, wcześniej przygotowani oraz posiadający silne i pożyteczne pole bioenergoelektryczne, ewakuowani byli w latach 90. Według liderów ruchu odbyło się kilka indywidualnych ewakuacji[13].
W książce pt. Wizja Nazarejczyka ruch Antrovis propagował reinkarnację, powołując się na Nowy Testament[14]. Ponadto głosił, że Jan Paweł II zostanie zamordowany w 1994 roku[4].
Swoją ideologię Antrovis publikował w miesięczniku „Nie z tej Ziemi”[11].
Kontrowersje
edytujDziałalność Antrovisu wzbudzała dużo kontrowersji. Sam ruch był nazywany sektą. Werbowano do niego młodych ludzi, co spotykało się z oburzeniem rodziców i opinii publicznej[15].
W sierpniu 1993 roku zaginął szesnastolatek mający wcześniej kontakty z Antrovisem. Według policji zaginęły też dwie inne osoby związane z ruchem[16]. Znane były również przypadki okaleczeń i odmowy leczenia przez członków Antrovisu[17].
W 2006 roku przewodniczący Ogólnopolskiego Komitetu Obrony przed Sektami Ryszard Nowak opublikował „Raport o sektach”, gdzie umieścił Antrovis na liście szesnastu sekt działających na terenie Polski. Raport został skrytykowany przez ośrodki informacji o sektach i nowych ruchach religijnych. W oświadczeniu opublikowanym na portalu ekumenizm.pl zwrócono między innymi uwagę na to, że Antrovis nie jest aktywny od kilku lat[18].
Zobacz też
edytujPrzypisy
edytuj- 1 2 3 4 Paleczny 1998 ↓, s. 166.
- 1 2 Doktór 1999 ↓, s. 33.
- ↑ Lobkowicz 2001 ↓, s. 58.
- 1 2 3 Ramet 1998 ↓, s. 324.
- ↑ Marchwicki 2000 ↓, s. 339.
- ↑ Winiarczyk-Kossakowska 1999 ↓, s. 123.
- ↑ Tomasiewicz 2013 ↓, s. 344.
- 1 2 3 Iwanicki 2017 ↓, s. 122.
- ↑ Paleczny 1998 ↓, s. 76.
- ↑ Paleczny 1998 ↓, s. 167.
- 1 2 Glogier 1993 ↓, s. 84.
- ↑ Pawleta 2017 ↓, s. 168.
- ↑ Paleczny 1998 ↓, s. 168.
- ↑ Ferdek 1993 ↓, s. 42.
- ↑ Paleczny 1997 ↓, s. 86.
- ↑ Stradomska 2017 ↓, s. 94.
- ↑ Raport o niektórych zjawiskach związanych z działalnością sekt w Polsce. msv.gov.pl, 2000. [dostęp 2020-09-22]. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-02-05)].
- ↑ Oświadczenie Ośrodków Informacji o sektach i NRR dotyczące działalności Ryszarda Nowaka. ekumenizm.pl, 2007-04-03. [dostęp 2020-09-19].
Bibliografia
edytuj- Tadeusz Doktór, Nowe ruchy religijne i parareligijne w Polsce: mały słownik, Verbinum, 1999, ISBN 83-7192-074-1.
- Bogdan Ferdek, Eschatologia nowych ruchów religijnych, „Wrocławski Przegląd Teologiczny”, 1/1, 1993 [dostęp 2025-10-01].
- Marek T. Glogier, Przegląd czasopism polskich mniejszości religijnych w latach 1944–1990, „Kwartalnik Historii Prasy Polskiej”, 32/1, 1993.
- Juliusz Iwanicki, Sprawozdanie z IX Ogólnopolskiej Konferencji Naukowej „Religia a kultura popularna”, „Humaniora. Czasopismo Internetowe” (4 (20)), 2017 [zarchiwizowane 2022-10-04].
- Estera Lobkowicz, UFO w perspektywie chrześcijańskiej, Apostolicum, 2001, ISBN 83-7031-267-5.
- Piotr Marchwicki, Nowe ruchy religijne, „Seminare. Poszukiwania naukowe”, 16, 2000.
- Tadeusz Paleczny, Kontestacja: Formy buntu we współczesnym społeczeństwie, Kraków: Uniwersytet Jagielloński, 1997.
- Tadeusz Paleczny, W poszukiwaniu utraconego raju, Kraków: Uniwersytet Jagielloński, 1998.
- Michał Pawleta, Past in the Present: Mount Ślęża According to Pierre Nora's "Sites of Memory" (Lieux de mémoire) Concept, „Folia Praehistorica Posnaniensia”, Instytut Prahistorii UAM w Poznaniu, 2017 [dostęp 2025-10-01] (ang.).
- Sabrina P. Ramet, Nihil Obstat: Religion, Politics, and Social Change in East-Central Europe and Russia, Durham (Karolina Północna): Duke University Press, 1998, ISBN 978-0822320708.
- Marlena Stradomska, Psychologiczne predyktory zachowań autodestrukcyjnych u dzieci i młodzieży – aspekt suicydogennych sekt, „Humanum Międzynarodowe Studia Społeczno-Humanistyczne”, 24 (1), Instytut Studiów Międzynarodowych i Edukacji HUMANUM, 2017.
- Jarosław Tomasiewicz, Między tradycją i ponowoczesnością: neopoganie Europy Wschodniej w obliczu globalizacji, „Studia Religiologica”, 46 (4), 2013.
- Małgorzata Winiarczyk-Kossakowska, Państwowe prawo wyznaniowe: w praktyce administracyjnej, Warszawa: Scholar, 1999, ISBN 83-87367-96-6.