Abstract

W artykule został przedstawiony argument za nieśmiertelnością duszy ludzkiej podany w pomijanej przez współczesnych historyków filozofii pracy pt. Zarys filozofii wiekuistej teraźniejszości i tożsamości napisanej przez tłumacza i publicystę, ale także filozofa amatora Edwarda Sulickiego. Autora tego nie odnotowują nie tylko opracowania dziejów filozofii w Polsce, ale także encyklopedie i słowniki filozoficzne. Przedstawienie tego argumentu zostało poprzedzone krótkim wprowadzeniem w kontekst filozoficzny, w którym pracował zapomniany autor. Analiza tego argumentu ukazała bezpośrednią zależność koncepcji filozoficznych Sulickiego nie tylko od panteistycznych filozofii Spinozy i Hegla, ale również od koncepcji duszy przedstawionej przez Pomponazziego. Jedną z hipotez stawianych w tym artykule jest próba powiązania amatorskiej filozofii Sulickiego z polską filozofią mesjanistyczną, zwłaszcza zaś z jej wersją zaproponowaną przez Adama Mickiewicza oraz filozofią przyrody Henryka Levittoux.