Abstract

Tekst podejmuje kwestię złożonej natury seksualności i tożsamości w kontekście psychoanalizy. Wiersz Czesława Miłosza „Esse” stanowi tu punkt wyjścia rozważań o napięciu między pragnieniem a niemożnością pełnego posiadania obiektu pragnienia, co prowadzi do odkrycia siebie i własnej niekompletności. Pierwsza część artykułu omawia te zagadnienia w odniesieniu do teorii popędowej Freuda oraz zjawisk współczesnej kultury, nazwanej przez Jacka Dukaja „kulturą bezpośredniego transferu przeżyć”. Na drugą część artykułu składają się winiety kliniczne, ukazujące pracę terapeutyczną z młodymi pacjentami. Osoby te cierpią z powodu trudności w opracowaniu własnej seksualności w powiązaniu z relacją z obiektem, co prowadzi do znaczących kłopotów z budowaniem własnej tożsamości. Zarówno doświadczenie kliniczne, jak i próby teoretycznej konceptualizacji tych zjawisk wskazują, że seksualność stanowi poważne wyzwanie dla rozumienia relacji z drugim człowiekiem i eksploracji własnych tajemnic. Proces ten wymaga akceptacji braku i niepewności, która ma podstawowe znaczenie dla zrozumienia siebie i budowania autentycznych relacji.