Louis Aubert
Louis Aubert (Paramé (Ille-et-Vilaine), 19 februari 1877 - Parijs, 9 januari 1968) was een Frans componist en pianist.
| Louis Aubert | ||
|---|---|---|
 | ||
| Algemene informatie | ||
| Geboortedatum | 19 februari 1877[1] | |
| Geboorteplaats | Paramé | |
| Overlijdensdatum | 9 januari 1968[1] | |
| Overlijdensplaats | Parijs[2] | |
| Begraafplaats | Cimetière de Vaugirard | |
| Werk | ||
| Beroep | componist,[3] pianist, muziekcriticus, arrangeur[3] | |
| Functies | voorzitter | |
| Studie | ||
| School/ |
Conservatoire national supérieur de musique et de danse de Paris | |
| Leerling van | Gabriel Fauré, Albert Lavignac | |
| Kunst | ||
| Muziekinstrument | piano | |
| Genre | opera | |
| Stroming | klassieke muziek | |
| Persoonlijk | ||
| Talen | Frans | |
| Diversen | ||
| Lid van | Académie des Beaux-Arts | |
| Prijzen en onderscheidingen | Officier in het Legioen van Eer, Officier van Kunst en Letteren | |
 | ||
Leven en werk
bewerkenHij had een uitstekende jongenssopraan en werd als tienjarige uitverkoren om het Pie Jesu te zingen bij de première op 16 januari 1888 van het Requiem van Gabriel Fauré in La Madeleine in Parijs. Later kreeg hij op het Conservatoire de Paris les in compositie van diezelfde Fauré. Als pianist was Aubert degene die op 9 mei 1911 de première verzorgde van de Valses nobles et sentimentales van Maurice Ravel, die aan hem werden opgedragen. Hij gaf ook talloze recitals met de violisten Jules Boucherit en Jacques Thibaud.
Aubert was docent aan het Parijse Conservatoire. Tot zijn studenten behoorden de Nederlanders Rosy Wertheim en Marinus Flipse. Hij schreef muziekkritieken in Chantecler, Paris-Soir en Opéra en was muzikaal adviseur van Radio Luxembourg.
Aubert richtte samen met Paul Ladmirault de "Association des compositeurs bretons" op, die streefde naar culturele autonomie van zijn geboortestreek Bretagne. Deze beweging, waarvan onder anderen ook Paul Le Flem en Joseph Guy Ropartz lid waren, bestond van 1910 tot ongeveer 1918. Hij was ook zeer betrokken bij de muziek van Baskenland.
In 1956 volgde hij Florent Schmitt op als voorzitter van de Société nationale de musique. Hij werd geëerd met opname in het Légion d'Honneur en de Ordre des Arts et des Lettres.
Hij schreef bij voorkeur vocale muziek. Men herkent in zijn oeuvre invloeden van Debussy, Fauré en Ravel. Hij kreeg eerst aandacht door zijn Fantasie voor piano en orkest uit 1899. Belangrijk is ook de opera La Forêt bleue, die in première ging in 1913. Zijn bekendste werk is La Habanéra (voor orkest) uit 1918. Hij schreef ook populaire liedjes, onder meer voor de chansonnière Marie Dubas.
- 1 2 Nationaal Normbestand van Duitsland; geraadpleegd op: 4 mei 2014.
- ↑ Nationaal Normbestand van Duitsland; geraadpleegd op: 1 januari 2015.
- 1 2 Nationaal Normbestand van Duitsland; geraadpleegd op: 20 april 2026; GND-identificatiecode: 134969286.