بد

فارسی

ریشه لغت

• پهلوی

آوایش

• /بَد/

صفت

بَد

1. زشت، ناپسند. مقابل خوب.

   چه گفتند دانندکان خِرد/ که هر کس که بد کرد کیفر بَرَد «فردوسی»

پسوند

بُد

1. مهتر، سرور، بزرگ.
2. دارنده، صاحب، خداوند مانند: سپهبد.

---

منابع

• فرهنگ لغت معین/ شاهنامه

زبان دیگر

ریشه لغت

• فارسی

اسم

1. چاره، گریز.

صفت

1. زشت، ناپسند.