موتور استودارد
الیوت جی. استودارد دو نسخه از موتور استودارد را اختراع و ثبت کرد؛ نخستین نسخه در سال ۱۹۱۹ و دومین نسخه در سال ۱۹۳۳. طبقهبندی کلی این موتور، یک موتور برونسوز با شیر صنعتی و سیال عامل گاز تکفاز (یعنی یک «موتور هوای گرم») است. سیال عامل داخلی در ابتدا اتمسفر زمین بود، اگرچه در نسخههای مدرن، ممکن است از گازهای دیگری مانند هیدروژن یا هلیوم استفاده شود.
یکی از مزایای ترمودینامیک بالقوه استفاده از شیرها، به حداقل رساندن اثرات نامطلوب «حجم جاروبنشده» در مبدل گرمایی (که گاهی «حجم مرده» نامیده میشود) است؛ پدیدهای که میدانیم باعث کاهش بازده گرمایی و توان (فیزیک) خروجی در موتور استرلینگ بدون شیر میشود.
موتور استودارد ۱۹۱۹
ویرایشفرایندهای ترمودینامیکی تعمیمیافته چرخه استودارد ۱۹۱۹ عبارتاند از:[۱]
- فرایند بیدررو نسبت تراکم
- فرایند همفشار گرمادهی
- انبساط گرمایی بیدررو
- فرایند همفشار گرماگیری
طراحی موتور در این حق اختراع از یک مکانیسم یوغ اسکاچ استفاده میکرد.
موتور استودارد ۱۹۳۳
ویرایشدر طراحی سال ۱۹۳۳،[۲] استودارد حجم داخلی مبدل گرمایی را کاهش داد و همان فرایندهای ترمودینامیکی تعمیمیافته چرخه ۱۹۱۹ را حفظ کرد.
نگارخانه
ویرایش
موتور استودارد ۱۹۱۹
موتور استودارد ۱۹۳۳
جستارهای وابسته
ویرایشپانویس
ویرایشمنابع
ویرایش- مشارکتکنندگان ویکیپدیا. «[en:Stoddard engine Stoddard engine]». در دانشنامهٔ ویکیپدیای انگلیسی.
مطالعه بیشتر
ویرایشپیوند به بیرون
ویرایش