frons
clásico (AFI) /ˈfrons/
eclesiástico (AFI) /ˈfrons/
silabación frōns
acentuación monosílaba
longitud silábica monosílaba
variantes fruns[1]
rima ons

Etimología 1

editar

De origen incierto. Tal vez de un sustrato mediterráneo del que también derivaría el griego antiguo θρόνα (tʰróna, "hierbas", "flores").[2]

Sustantivo femenino

editar

Declinación

editar
Declinación de frōns, frondistipo: tercera declinación []
Singular Plural
Nominativo sg.frōns pl.frondēs
Genitivo sg.frondis pl.frondium
Dativo sg.frondī pl.frondibus
Acusativo sg.frondem pl.frondēs, frondīs
Ablativo sg.fronde pl.frondibus
Vocativo sg.frōns pl.frondēs

Etimología 2

editar

De origen incierto.[2]

Sustantivo masculino

editar
1 Anatomía
Frente (de la cabeza; cara frontal).

Declinación

editar
Declinación de frōns, frontistipo: tercera declinación []
Singular Plural
Nominativo sg.frōns pl.frontēs
Genitivo sg.frontis pl.frontium
Dativo sg.frontī pl.frontibus
Acusativo sg.frontem pl.frontēs, frontīs
Ablativo sg.fronte pl.frontibus
Vocativo sg.frōns pl.frontēs

Referencias y notas

editar
  1. arcaica
  2. 1 2 Michiel de Vaan. Etymological Dictionary of Latin and the Other Italic Languages. Página 244. Editorial: Leiden. Brill, 2008. ISBN: 9789004167971.