Καϊάφας
Ο Καϊάφας είναι πρόσωπο που αναφέρεται στην Καινή Διαθήκη. Είναι ο αρχιερέας, πρόεδρος του Μεγάλου Εβραϊκού Συνεδρίου, το οποίο δίκασε και καταδίκασε σε θάνατο τον Ιησού Χριστό. Αναφέρεται από τους τρεις εκ των τεσσάρων Ευαγγελιστών, όπως και στο 4ο Κεφάλαιο των Πράξεων των Αποστόλων (στίχος 6), όπου εξιστορείται ότι μπροστά σ' αυτόν και σ' άλλους αρχιερείς πήγαν τον Πέτρο για ανάκριση -δεν βρέθηκε ένοχος σε κάτι και αφέθηκε ελεύθερος.
| Ιωσήφ μπεν Καϊάφας | |
|---|---|
.jpg) Ο Καϊάφας σε λεπτομέρεια τοιχογραφίας του 14ου αιώνα, στη Μονή Γκρατσάνιτσας | |
| Αρχιερέας της Ιουδαίας | |
| Περίοδος 18 μ.Χ. – 36 μ.Χ. | |
| Προσωπικά στοιχεία | |
| Θάνατος | 1ος αιώνας |
| Επάγγελμα | kohen πολιτικός[1] |
 Σχετικά πολυμέσα | |
Το πραγματικό του όνομα ήταν Ιωσήφ. Το «Καϊάφας» ήταν υποκοριστικό και σήμαινε «ο υποτάσσων» (το πιθανότερο) ή, κατ' άλλους «ο βράχος». Ο Ρωμαίος επίτροπος Βαλέριος Γράτος τον έκανε αρχιερέα το 18 μ.Χ. Παρέμεινε στη θέση αυτή μέχρι το 36 μ.Χ., οπότε τον απομάκρυνε ο λεγάτος της Συρίας Βιτέλλιος, σύμφωνα με όσα αναφέρει ο Ιώσηπος στην Ιουδαϊκή αρχαιολογία. Διατηρήθηκε τόσο μεγάλο χρονικό διάστημα στην αρχιερατεία, επειδή εξυπηρετούσε τα συμφέροντα των Ρωμαίων. Αν και θρησκευτικός αρχηγός των Εβραίων, ποτέ δεν τους προστάτευσε απέναντι στις ρωμαϊκές αυθαιρεσίες. Δεν πρόβαλε καμιά αντίσταση όταν ο Πιλάτος αποπειράθηκε να εισαγάγει στα Ιεροσόλυμα εικόνες του Καίσαρα, ή όταν άρπαξε τον κορβανά, το ταμείο του Ναού των Ιεροσολύμων κι έκανε σφαγές. Σ' αυτόν οδηγήθηκε ο Ιησούς Χριστός, αφού προηγουμένως τον πήγαν στον Άννα, την κόρη του οποίου είχε παντρευτεί ο Καϊάφας.
Η παράδοση αναφέρει ότι μετά την Ανάσταση του Χριστού, κάλεσε αυτόν και τον Πιλάτο ο αυτοκράτορας Τιβέριος στη Ρώμη για να απολογηθούν. Αλλά το πλοίο που τον μετέφερε ναυάγησε. Βγήκε στην Κρήτη, όπου αρρώστησε και πέθανε. Επτά φορές τον έθαψαν, αλλά «η γης τον ανεξέρνα (απέβαλε) άλυωστο και μαύρο σαν τον Κάη, για το μεγάλο κακό πώκαμε, που καταδίκασε το Χριστό». Μαζεύτηκε μέγα πλήθος και με κατάρες τον έθαψε κάτω από ένα τεράστιο σωρό πέτρες. Αυτό ήταν του Καγιάφα το μνήμα σε ένα χωριό κοντά στο Ηράκλειο. Σωζόταν μέχρι το τέλος του 19ου αιώνα. Η παράδοση αυτή είναι πολύ παλιά και την αναφέρουν αρκετοί περιηγητές. Περιλαμβάνεται στο απόκρυφο βιβλίο Τα πεπραγμένα τω Πιλάτω, δεν τεκμηριώνεται εντούτοις ιστορικά.
Αναφορές του ονόματος «Καϊάφας» στην Καινή Διαθήκη
Επεξεργασία- Κατά Ματθαίον κεφάλαιο 26 στίχος 3, κεφ. 26 στίχος 57
- Κατά Λουκάν κεφ. 3 στίχος 2
- Κατά Ιωάννην κεφ. 11, στίχος 49, κεφ. 18 στίχοι 13-14-24-28
- Πράξεις των Αποστόλων κεφ. 4 στίχος 6
Στον πολιτισμό και τη λαϊκή κουλτούρα
ΕπεξεργασίαΕικαστικές τέχνες
ΕπεξεργασίαΛογοτεχνία
Επεξεργασία- Στην Κόλαση (1308-1321) ο Ντάντε Αλιγκέρι τοποθετεί τον Καϊάφα στο έκτο βασίλειο του όγδοου κύκλου της Κόλασης, όπου τιμωρούνται οι υποκριτές στη μετά θάνατον ζωή. Η τιμωρία του είναι να σταυρώνεται αιώνια στο μονοπάτι των υποκριτών, οι οποίοι τον πατούν αιώνια.[3]
- Το φιλί του Καϊάφα αναφέρεται στον 19ο στίχο του ποιήματος "Η Μπαλάντα της φυλακής του Ρέντιν" (1897) του Όσκαρ Ουάιλντ.[4]
- Ο Καϊάφας απεικονίζεται να διαφωνεί με τον Πόντιο Πιλάτο σχετικά με την επιβολή της θανατικής ποινής στον Χριστό στο μυθιστόρημα Ο Μαιτρ και η Μαργαρίτα του Μιχαήλ Μπουλγκάκοφ.[5]
Παραπομπές
Επεξεργασία- ↑ Ανακτήθηκε στις 14 Ιουνίου 2019.
- ↑ «Christ Before Caiaphas | The Walters Art Museum». art.thewalters.org (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 1 Απριλίου 2025.
- ↑ «The Divine Comedy: Inferno». www.cliffsnotes.com. Ανακτήθηκε στις 1 Απριλίου 2025.
- ↑ «The Ballad of Reading Gaol». The Poetry Foundation. Ανακτήθηκε στις 1 Απριλίου 2025.
- ↑ Βουτσινά, Τασούλα (2023). Διακειμενικές Προσεγγίσεις στο έργο του Μιχαήλ Μπουλγκάκοφ: Μαιτρ και Μαργαρίτα. Αθήνα: ΕΚΠΑ.
Πηγές
Επεξεργασία- Θρησκευτική και Ηθική Εγκυκλοπαιδεία Μαρτίνου, τόμος 7
- Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια Πυρσός, τόμος 13