Saiga tatarica
| Saiga tatarica | |
|---|---|
| Saiga tatarica | |
| Denominacions populars | |
saiga | |
| Estau de conservación | |
| Clasificación cientifica | |
| Eukaryota | |
| Animalia | |
Filo: |
Chordata |
| Mammalia | |
| Artiodactyla | |
| Bovidae | |
| Saiga (chenero) | |
| S. tatarica | |
| Descripción | |
| Distribución cheografica | |
| Mapa de distribución | |
A saiga[1] (nombre cientifico Saiga tatarica (L., 1766)) ye una especie d'a familia Bovidae propia d'as estepas d'Eurasia que mientres as glaciacions se'n podeba trobar tamién en os semontanos d'os Pireneus, en a Peninsula Iberica.
Descripción
editarDistribución
editarA suya distribución ye iranoturquestana. Dica o sieglo XVIII s'estendeba entre os paralelos 42º y 54º dende os Carpatos dica os monts Altai. A primers d'o sieglo XX no quedaban que pocos centenars d'individuos. Actualment as mesuras de protección han conseguiu que haiga augmentau a suya población y que se trobe entre a mar Caspia y a mar d'Aral.
Se conoix dende o prencipio d'o Pleistoceno meyo de Siberia y se restrinchiba a Asia dica o periodo interglacial Mindel-Riss. A lo prencipio d'a glaciación de Riss s'estendilla enta l'ueste plegando ta o sud-ueste de Francia a la fin d'o Riss. Tamién plegó dica Alaska trescurzando Berinchia. En o Riss-Würm desapareix d'Europa Occidental, pero cuan torna o frido con a glaciación de Würm recoloniza Europa Occidental, plegando en o semontano d'os Carpatos en a fase Würm III y en Gascunya y Navarra en a fase Würm IV. En os Pireneus no colonizaba zonas por alto d'os 400 m d'altaria, restrinchindo-se a lo semontano central y occidental d'a versant norte, por a on que pasó enta Guipuzcua y Navarra (chacimiento d'Abauntz). Desapareix d'o sud-ueste de Francia arredol l'anyo 10.500 BP. Os cromanyons locals lo representoron en gravaus como os que se troban en l'arte moviliar de La Vache, Gourdan y o propulsor d'Enlène.
Bibliografía
editar- Oscar Arribas: Fauna y paisaje en los Pirineos en la Era Glaciar. Lynx Edicions.
Referencias
editar- ↑ (an) Diccionario aragonés-castellano-catalán. Estudio de Filología Aragonesa. Edacar num. 14. Zaragoza. Edicions Dichitals de l'Academia de l'Aragonés. ISSN 1988-8139. Octubre de 2024 (accesible vía web).
Vinclos externos
editar
Se veigan as imáchens de Commons sobre Saiga tatarica.
Wikispecies tiene un articlo sobre Saiga tatarica.