Philipp Melanchthon
Philipp Melanchthon (16 Februarie 1497 – 19 April 1560) was 'n leidende Protestantse hervormer. Hy het noue bande met Martin Luther gehad,[1] en was na Luther se dood sy teologiese opvolger. Melanchthon het aan teologiese besprekings en onderhandelinge deelgeneem en gehelp om ooreenkomste oor sleutelkwessies te bemiddel. Hy was verantwoordelik vir die integrasie van humanistiese idees in die Protestantse beweging en het navorsing in oorspronklike klassieke en Bybelse tale bevorder. Hy was berymer van Latynse liedere,[1] en was die spreker by Luther se begrafnis. Danksy sy vernuwing van Duitse onderwys en teologie, het hy die blywende bynaam "praeceptor Germaniae", d.i. onderwyser van Duitsland, op homself gevestig.

Vroeë lewe en opvoeding
wysigLoopbaan
wysigSedert 1518 was hy professor in Grieks, en later in teologie aan die Universiteit Wittenberg. By die reformasie het hy Luther getrou bygestaan, en was opsteller van die Augsburgse Beleidenis in 1530.[1] Hierdie belangrike dokument is aan Karel V, die Heilige Romeinse Keiser, voorgelê en bly die fundamentele geloofsverklaring vir Lutherane wêreldwyd.
Benewens hierdie fundamentele dokument van Lutheranisme was hy reeds die skrywer van Loci Communes, die eerste sistematiese Protestantse teologie. Hierdie verhandeling van 1521 het die kernleerstellings van die nuwe beweging uiteengesit. Hy was 'n belangrike Bybelgeleerde en word as die skrywer van die eerste Protestantse kommentare oor die Nuwe Testament erken. In samewerking met Luther het hy aan Bybelvertalings gewerk, en die twee Makkabeërboeke in Luther se Bybel word as sy werk beskou.
As humanis voor en tydens die Hervorming, het hy humanistiese metodes en onderwerpe soos grammatika, logika en geskiedenis in die Protestantse teologie geïntegreer. Melanchthon was instrumenteel in die transformasie van die Duitse onderwysstelsel deur nuwe teologiese kurrikulums te ontwikkel en nuwe skole te stig.
Melanchthon is op 19 April 1560 dood verklaar. Sy liggaam is langs Luther s'n in die Kasteelkerk in Wittenberg begrawe. In Melanchthon se laaste oomblikke het hy hom steeds oor die verlate toestand van die kerk bekommer. Hy het voortdurend gebid en na skrifgedeeltes geluister.
Verwysings
wysig- 1 2 3 Lutherisches Gesangbuch. Paarl: Freien Evangelisch-Lutherischen Synode in Südafrika (FELSISA). 2004. p. 924. ISBN 0-620-28996-1.